Joy Division - Unknown Pleasures (1979)

gelukkig maar...

Ik wil er nog aan toevoegen dat dat vooral 'n trend is van de laatste jaren. De heruitgaven van Genesis uit de jaren jaren '90 klinken bijv. prima. Maar goed, ik zal er hier maar niet meer woorden aan vuil maken bij gevaar van verwijdering wegens off-topic.

Ik vind dat al die heruitgaven maar shit. Allemaal geldklopperij. En dan smijten ze d'r nog dubbel zoveel "bonussen" dan het originele album eigenlijk maar lang was. Heruitgeven omdat er een nieuw opslagmedium is voor muziek, oké maar dan ga je het niet uitbuiten zoals ze het nu doen. Maar enfin, zolang mensen blijven kopen...

Je hebt helemaal gelijk. Maar ik vind dat dit album op zich 'n heruitgave wel meer dan verdient. De huidige CD - en die van Closer - is wel erg 'bare bones' voor 'n album met zo'n reputatie als dit.

Ik kijk er gewoon echt naar uit. Heerlijk vind ik het...die luxe edities van mijn favoriete cd's

idd laat de luxe edities maar afkomen zou ik zeggen

maar ben toch blij dat ik de originele heb

zojuist weer opgelegd

ijzersterke plaat, closer ook maar deze is subliem

* * * * * stars

Ik ook, maar ik hou wel de oude CD ook nog, als blijkt dat de "new and improved" versie qua geluid niet biedt wat 'ie belooft.

daar hebt u een belangrijk punt axel33

en zo steken we elkaar veren in den bruinen ster. Joy Division is waarlijk een religie.

dat noemen we kathedraalzeiken

kan er iemand uitleggen wat de hoes wilt zeggen

wat het betekent

denk dat het een gebergte is in het midden met langs beide kanten een plat veld

of toch iets anders?

Het heeft te maken met een sterrengrafiek (of iets dergelijks). Het plaatje komt oorspronkelijk uit een astronomieboek uit 1972.

achzo

goed dit te weten

En om het plaatje compleet te maken, het is de registratie van 'n exploderende ster ergens in de melkweg.

interessant jongens, heb ik nooit geweten! bedankt

Heart and Soul klinkt toch ook al fantastisch,waarom moet de dode koe nog verder worden uitgemolken?

één van de betere platen aller tijden , en in oktober komt er een nieuwe geremasterde versie uit met extra live bonus cd

we zullen zien of het een toegevoegde waarde heeft JD is al zo vaak geremastered!! maar ook ik ben benieuwd

Alleen voor de box set geloof ik.

tja ik begrijp je opmerking niet helemaal (maar is ook al laat hé?) eigenlijk ben ik niet zo benieuwd naar die nieuwe JD remasters!! ik heb eigenlijk alles al van JD enne eigenlijk vind ik het ook wel welletjes geweest zo!!! het is een schande dat dergelijke integere muziek opnieuw zo wordt uitgebuit!!! dat klote geld telkens weer hé!!
ach ja this world is corrupt and addicted to money en men grijpt elke oude koe die opnieuw uitgemolken kan worden voor geld!!!! FUCK IT!!!

Dat ik hier niet eerder aan begongen. Briljanter wordt muziek bijna niet. Grote review en stem komt latr

Wat een gemopper over die remasters zeg. Ik ben er heel erg blij mee. Toch gewoon tof dat een favoriet album met veel zorg en met veel extra's opnieuw beschikbaar wordt gesteld. En ik geloof er niets van dat dit album een miljoen keer over de toonbank zal gaan. Denk dat alleen die-hard fans voor de tweede keer Closer gaan halen en hoeveel zijn dat er nou helemaal. Als er in Nederland 500 van verkocht gaan worden, is het veel. Dus dat geld zal ook wel meevallen,

zit ook wel wat in misschien mopperen we weer teveel

Terwijl ik enthousiast ben over de remaster van opvolger Closer kan ik hier niet zeggen dat 't tot 'n verbetering heeft geleid. 't Zelfde 'trucje' is hier toegepast, maar 't resultaat is me hier nét iets te dof. Ik hoor ook geen dingen die me eerder niet opvielen, heb zelfs 't gevoel dat 't eerder ietsje minder is en 't allemaal 'n beetje langs me heen gaat. 't Liedje Candidate bijv. kan me op één of andere manier niet zo pakken, zelfs als ik de treble 'n beetje opvoer om de lichte verdoffing te compenseren. Zodra ik de oude CD opzet - en eerst 't volume van de player van 50 naar 100 heb gezet om 't verschil in mastering geluidssterkte te compenseren - word ik meteen duidelijk meer gepakt door datzelfde liedje. Dat doet me vermoeden dat er 'n lichte vorm van compressie is toegepast waardoor de verschillen tussen hard en zacht 'n beetje zijn verminderd. Dat procédé leidt bij mij doorgaans tot 'n verslapping van de aandacht namelijk.

Al met al kan ik deze remaster als vervanging van de oude CD niet aanraden. Over 't bonusmateriaal kan ik weinig zeggen, want daar ging 't me persoonlijk niet om. Maar nee dus, ondanks de ontegenzeggelijk mooiere lay-out is dit voor mij 'n lichte teleurstelling.

hmmm zozo

we zullen dan maar u raad opvolgen

leuk al iets te weten van de remasters

Hoe zouden dood en depressie ooit op plaat klinken? Er is maar een antwoord daar op, Unknow Pleasures van Joy Disvision. De naam al, de plek waar Nazi's in kampen 'genoten'. Dood en donkerheid, je kan er niet omheen, zeker met de echoënde stem van Ian Curtis en de ultra donkere gitaren. De drums werden naar buiten gezet, letterlijk, en een soort depressie kwam binnen. Het is ook dan niet onvoorspelbaar dat Curtis zich twee jaar later ophangende.

Deze plaat had voor mij al de staat mythisch gekregen voordat ik hem voor het eerst hoorde. De rede, Shadowplay als je zo gifzwarte song me aan het dansen zet dan is dat zeer bijzonder. Het is muziek waar je eigenlijk niet op kan dansen maar je toch doet. Zwijmelden in zelf medelijden zingt Curtis over wanneer de wereld zal eindigen als ik met mij hoekige dansbewegingen door mij kamer stuitert. Er is geen lichtpuntje, alles is zwart. Echo's worden ontzettend veel gebruik en soms lichte vormen van feeback.

Zoals al vaak genoeg wordt gezegd, leg je riemen en stropdassen veilig uit de weg en ben ook niet een slechte bui als je dit album luister. Maar soms klinkt er zelf liefde door in hun teksten, volgens de Joy Division mythe was Curtis een liefhebbende minnaar van zijn vrouw. Hij kreeg een kind met haar en toen sloeg het voorspellende noodlot toe. Nadat hij The Idot van Iggy Pop had geluisterd en een film van Werner Fassbinder hing hij zichzelf op. Muzikaal leek het als hij al uit zijn galg zat te zingen. Nooit lachen bij optredens, altijd dezelfde vermoeide blik. Curtis was geen rockster maar een omhooggevallen normale man die toevallig een ontzettend goede dichter was.

Nu worden Unknow Pleasures en zijn enige opvolger het na de dood van Curtis uitgeven Closer als standaard pakket voor iedere wat alternatieve ingestelde rockliefhebber gezien. Want als je niks met rock hebt of niet tegen droevige platen kan blijf hier dan ver weg van. Als je het wilt proberen, eigen risico. Het ademt de sfeer van de depressieve Engelse arbeidt dorpjes waar iedereen uit de band vandaan komt. Geen hoop, een pikzwart toekomst beeld en vooral weten hoe dingen echt zijn.

Misschien een wat vreemde vergelijking maar in de trant als de Arctic Monkeys. Ook uit de arbeidt dorpjes van Sheffield en vooral een grote aanklacht tegen de doorgaande eenvoud en van daar. Maar waar de Monkey's voor een wat te blije aanpak kiezen en hun redelijk donkere teksten laten ondersneeuwen door muzikale blijheid maakt Joy Division ook muzikaal duidelijk hoe het zal geweest zijn om daar als kind/puber/jong volwassen op te groeien. Geen hoop, geen leven en ook geen toekomst. Alleen toeleven tot die baan in de autofabriek en muziek als eigen uitgang zien. Er is een grotere kans dat je door de bliksem wordt geraakt dan je daar door muziek wegkomt, maar er worden mensen door bliksem geraakt en zo is het hier ook.

Na de zelfmoord van Curtis gingen de andere leden door als New Order. New Order en Joy Division worden nu alle twee gezien als twee grensverleggende bands. Joy Division eigenlijk meer, dat verdienen ze ook eigenlijk meer als New Order ook al hebben hun geweldige nummers en platen gemaakt. Unknow Pleasures is gewoon een van rock muziek grootse mythe.

Vele bands hebben geprobeerd het geluid te koperen, wat nooit is gelukt. Waarom? Joy Division meende het, hun niet. Als je nu naar Interpol en Editors luistert hoor je duidelijk muzikaal en vooral in zang Joy Division's doorklinken. Lukte ze het om het geluid te kopiëren? Heel soms, maar vaak niet. Te schoon, te vrolijk of gewoon te duidelijk gestolen. Dit is echt een plaat waar je totaal wordt vastgegrepen en op het einde een flinke smak op de grond maakt. Niet een plaat die je dagelijks afspeelt want dat kan je geestelijke gesteldheid niet aan. Unknow Pleasures is gewoon een wereldplaat en een terechte klassieker.

4,5

Prachtige bewoordingen over deze legendarische band D-ark,kan mij ook helemaal in bovenstaande vinden

idd d-ark, petje af

wat was ians stem zo zalig en donker

Zie Wikipedia:
De hoes was ontworpen door Peter Saville: een jonge grafisch ontwerper met een voorkeur voor kale typografie in de traditie van Jan Tschichold. Op de voorkant van de in grofkorrelig zwart papier uitgevoerde hoes van Unknown Pleasures staan de naam van de band en de titel van het album niet vermeld. De enige afbeelding op de hoes is een witte, drie-dimensionale grafiek waarmee de met een radiotelescoop opgevangen signalen van een pulsar worden weergegeven. Om precies te zijn: de pulsar CP1919. Het idee hiervoor was afkomstig van Bernard Sumner.

Ik heb em deze week pas gekocht , heeft wel eeuwigheidswaarde, maarr ik vind de live lp van still toch ut beste
lekker gruizig, zoals alles uit die hoek in die tijd klonk.