Joy Division - Unknown Pleasures (1979)

deze klassieker nog es opgelegd

wat was dat weer genieten

het blijft een 5

Waanzinnig slecht. Joy division is de meest overschatte band allertijden. 1*.

Volgende week komt, met enige vertraging, dan toch de luxe editie uit, evenals van Closer en het minder interessante Still. Wordt dan de vierde keer dat ik deze platen in huis haal. Blijft leuk

Wat komt er voor extra materiaal op die deluxe edities te staan, Rob?

Bij alle drie zit een disc met een live optreden. Op deze 12 tracks, live at Factory Manchester. Hou eigenlijk mn hart vast voor de geluidskwaliteit maar allez. De originele cd's zijn geremasterd.

Still CD 2: 14 tracks, live at High Wycombe
Closer CD 2: 12 tracks, live at ULU

Dan denk ik niet dat ik deze platen in huis ga halen. Joy Division en live-opnames zijn nog geen geweldige combinatie gebleken. Ik ben wel benieuwd naar het geluid van de remasters.

Wablieft???!!!! En ik kocht gisteren net de Closer en Unknown Pleasures cd's!!! als ik dat had geweten, had ik wel gewacht

Raar verhaal dit. Jij vindt het k-muziek. Best. Ik vind het prachtig en met streven naar originaliteit heeft het niks te maken. Wordt ook lastig dat origineel zijn met die paar honderd over het algemeen hoge stemmen voor deze mijlpaal. En hou op met zeuren over elkaars top 10

een zelfmoord doet wonderen....

Ah, dus als jij een liedje gaat zingen en je pleegt zelfmoord (wishful thinking) wordt je misschien ook wel een wereldwijd gerespecteerde zanger!

Oh ja das waar ook...Nou snap ik gelijk waarom de verkopen van plaatjes van Inxs, Herman Brood, Alice in Chains en Hildo Rex in de miljoenen lopen, evenals de duizelingwekkende verkoop van Unknown Pleasures . En van Queen niet te vergeten want die verkochten wel even een paar miljoen verzamel ceedeetjs na de zelfdestructie van Freddie. Nogal onbelangrijk allemaal en weinig informatief ten aanzien van de kwaliteit van de muziek.

Ik vind zowel Queen, Joy Division alsook Hildo Rex zwaar overschat

Kom niet aan Hildo he

We hadden het over hoge stemmen, niet over hoge verkopen. "

"Nogal onbelangrijk allemaal"? Mijn stelling is dat er wel degelijk een link is tussen zelfmoord en waardering. Ik kan bijvoorbeeld de belachelijk hoge waardering van Grace van Tim Buckley in de top 250 hier niet los van zien.

De herkenning van Unknown Pleasures als meesterwerk heeft Curtis toch heus bij leven mee mogen maken. Sterker nog, het heeft 'm de das - letterlijk- omgedaan.

Je zou hooguit kunnen stellen dat hij door zijn zelfmoord voorkomen heeft de de kwaliteit van zijn werk te relativeren door er slechtere platen op te laten volgen (vgl David Bowie)

Berichten verwijderd:

Ik weet 100 % zeker dat de erkenning voor Grace er ruim voor het overlijden van Jeff (Tim is die van Lorca en de papa van Jeff) was. Net zoals dat Unknown Pleasurers bij leven van Ian Curtis met tromgeroffel werd ontvangen door de muziekpers. Laatst is de recensie van Oor destijds, nog eens herplaatst en die was tamelijk juichend. Wellicht dat eea bijdraagt aan een stuk mythevorming maar dat doet verder aan de muziek niets af.

wat is dat allemaal voor zever

er word vooral met dat album niets overschat meneer fredpit

queen was ook héél goed midden jaren 70

geen blaaskes maken hé

....maar the Manic Street Preachers staan niet in de top 250 ....


en Tim Buckley volgens mij al helemaal niet ....

Er was wel erkenning voor het zangtalent van Jeff, maar die duizelingwekkende vaart die het heeft genomen na zijn dood is echt niet te vergelijken met zijn pa, die relatief anoniem het hoekje om is gegaan (eigenlijk voornamelijk uit de vergetelheid raakt vanwege zijn zoon zelfs..).
Het geschreeuw van de muziekpers ergens over vind ik meestal een totaal vervelende en oninteressante bijzaak (remember Oasis or Manic Street Preachers people?). De muziek van Joy Division was op dat moment waarschijnlijk urgent en waarop de pers gewacht had na de eerste punkhoos.. dat er daarna nog veel betere new wave werd gemaakt konden ze blijkbaar niks schelen In die zin vind ik dit debuut van Joy Division ook nogal gammelig en blikkerig en bij lange zijn status niet waard. Closer is al een grote stap voorwaarts!
En de link tussen zelfmoorden en grote erkenning en mystificatie is in de rockmuziek natuurlijk evident, zelfs u zal dat moeten erkennen heer VD Griend (the doors, nirvana, jimi, curtis, etc etc..). Het is wel zaak dat je eerst natuurlijk iets veelbelovends hebt nagelaten

unknown pleasure vind ik toch net een stuk beter dan closer

gammelig en blikkerig en zijn status niet waard??????

niet zeveren hé orbit

Dat bedoel ik. Snap ook weI dat de legendarische status van de door jou aangehaalden deels zijn oorzaak vindt in een vroege dood van de artiest van dienst. Dat mensen het door zo'n verhaal juist eens uitchecken zal ook best waar zijn. Feit blijft dan wel dat de muziek kennelijk bij veel mensen aanslaat. Mij maak je niet wijs dat iemand een plaat goed vindt om het simpele feit dat de artiest van het gebodene de hand aan zich zelf heeft geslagen.

Overigens vond ik Grace al geweldig voordat de man kwam te overlijden en Joy Division heb ik ontdekt omdat ik nb Blue Monday geweldig vond en Movement derhalve had aangeschaft. En dan kom je er vanzelf terecht....pas later heb ik de verhalen erbij gekregen dus ik ben buiten verdenking

Ik hou niet van deze plaat Kevin, jammer man. Voor mij is dit inderdaad uiterst houterige en blikkerige muziek. Geeft maar maar wat meer weelderigheid in gitaarsound of zang. Misschien is dat de "stille kracht" van JD voor veel mensen, mij doet het gewoon niet bijster veel. Kan toch?

héél goed VanDe Griend

ik kan u enkel maar gelijk geven

laat orbit gewoon wat sudderen

Ik denk inderdaad dat er veel wordt opgehemeld (letterlijk in dit geval) nadat iemand moedwillig het loodje heeft gelegd. Hoe vaak ik geen barpraat heb aangehoord over "als Jimi nog had geleefd dan was hij nu de god van alle rock en had U2 hun kont geschopt!" "Jim had nog zulke mooie dingen kunnen maken, zonde!!" "Je hoorde echt zijn pijn op het eind!" en ga zo maar door. Veel mensen lopen blijkbaar graag mee te zwelgen in het leed van zo'n man en beginnen dan opeens van alles te zien in de muziek. Soms terecht, daar niet van. Maar het kan wel eens grenzen aan een bepaalde vorm van verheerlijking en fanatisme

Nou hoor Doet ik nog mijn best met al mijn tekst, komt hij weer met zijn drie zinnetjes..

Alles nalezend heb ik sterk het idee dat VanDeGriend en Orbit er allebei hetzelfde over denken.
Er is een nuanceverschil wat betreft de smaak, maar in grote lijnen zeggen ze hetzelfde.

Ik vind de berichten van Kevin-Raphaell uiterst vermakelijk eigenlijk (niet verkeerd bedoeld )

Ik zet even een vlaggetje bij de "link tussen zelfmoorden en grote erkenning" discussie, zodat hij straks naar een eigen topic kan.

Niet getreurd, Lennonlover. Je bent waarschijnlijk één van de laatste gelukkigen die nog de originele CD's te pakken heeft gekregen. De meeste remasters zijn namelijk overbodig en géén verbetering t.o.v. 't origineel tenzij je 'n geluid waaruit alle dynamiek is weggecomprimeerd en 't volume is opgepompt zodat 't lekker "vet" klinkt op mp3-spelertjes als 'n verbetering ziet (de recente Genesis remasters!! ).

Ik hoop dus dat die remasters wat gaan worden omdat ik wel degelijk denk dat er wat meer uit te halen valt, maar ik reken er niet al te zeer op. Kopen zal ik ze echtersowieso wel, omdat de boekjes erbij ongetwijfeld mooier zullen worden en interessante achtergrondinformatie gaan bevatten.