Joy Division - Unknown Pleasures (1979)

Na een jaar in mijn kast te staan hebben na een traumatische luisterbeurt (ik had barstende hoofdpijn gekregen van de muziek) besloot ik twee weken geleden Unknown Pleasures nog eens vanonder het stof vandaan te halen. Ik had echter al snel door dat ik destijds een grote vergissing had begaan, want dit album laat me nu al twee weken niet meer los! Wat een genietbare zwartgalligheid, deze plaat! De stem van Ian, die me destijds mateloos irriteerde, bezorgt me nu elke keer kippevel als hij een hogere toon zingt. Parels als Day of Lords, New Dawn Fades, She's lost control en Shadowplay staan nu al dagen op een loop in mijn hoofd. Prachtlyrics, prachtig rauw gitaarspel, prachtstem en een gewoonweg een prachtalbum. 4.5 sterren en meteen een plaats in mijn top 10 ook.

En dat voor een album dat jou koppijn bezorgd...

Toch een goede keuze, Zigstar, om deze uit de kast te halen!

Omdat ik zeer onder de indruk ben van de platen van Interpol en de critici continu de vergelijking treffen met Joy Division heb ik me maar eens op dit album gestort om met eigen oren de (on)gelijkenis te constateren. Die gelijkenis kan ik voor een deel volgen (thematiek, manier van zingen) maar ik heb absoluut niet het idee dat Interpol een kopie van Joy Division probeert neer te zetten. Maar goed, dit is inderdaad een adembenemend goed album. De sfeer die Ian Curtis en zijn companen neerzet is fantastisch donker en dit is een terechte klassieker.

Laten we het ze zelf vragen, i.p.v. te speculeren...

Berichten verplaatst naar Joy Division

Ik zou zeggen: Download de extra's en ga voor de boxset, Warsaw en Still!

Ik denk dat er in het geval van Joy Division wel degelijk een vorm van lijden ten grondslag lag aan de liedjes. De teksten gaan niet zelden over escapisme of enig andere vorm van emotioneel lijden. Dan is daar ook nog zijn epilepsie en zijn schuldgevoelens jegens z'n vrouw. Daarbuiten stond Ian ook niet echt bekend als een vrolijke Frans en was behoorlijk in zichzelf gekeerd. Hij kreeg ook een grondige hekel aan de tournees die verbonden zaten aan het artiest-zijn. Dus ik denk dat het wel degelijk oprecht is allemaal.

Deze plaat klinkt rafelig, rauw en puur. Het kale geluid bevalt me wel, het past uitstekend bij deze muziek.

4,5.

Aangezien ik groot fan ben van Interpol en ik bands als Editors en Cut City aardig goed vind voelde ik me min of meer verplicht om ook een Joy Division uit te proberen. Iedereen was altijd lovend over de band en het gemiddelde is heel erg hoog op MuMe. De 'roots' van Interpol zouden hier liggen dus ik moest dit zeker eens gaan proberen.

Ik heb beide albums nu een aantal keren gedraaid maar ik kan niet ontdekken wat de rest van MuMe hier wel kan ontdekken. Ik vind dit album in 1 woord inktzwart. Dit album is doordrenkt van depressiviteit. 'Ja logsich!' zou je zeggen aangezien dit album ook wel eens word gezien als een 'suicide note'. Maar ik vind dit zo ontzettend naargeestig, deprimerend en ontredderend dat ik dit niet mooi kan vinden. Ik kan niet genieten van Inkzwarte duisternis. Ik hoor ook nergens op dit album een sprankje hoop en voel nergens een klein bundeltje licht.

Muzikaal zit dit best goed in elkaar. Er word vrij rustig gespeeld en je kunt echt merken dat de bandleden muzikale kwaliteiten hebben. Maar voor mij komt dit over als één grote naargeestige brij. Ik kan er niet tussenuit grijpen. Het klinkt in mijn oren als een monotone aaneenschakelingen van treurigheden.

2.0*

Je kunt zeggen dat Interpol en Editors ook niet erg vrolijk en opgewekt zijn, daar heb je dan gelijk in. Maar Interpol zou ik willen omschrijven als grijs. Je hoort altijd nog wel vrolijke of positieve dingen in hun muziek (denk aan The Heinrich Maneuver: 'Today my heart swings') Je ziet in zekere zin toch een glimlach door de tranen heen (Leif Erikson). Dit merk ik absoluut niet bij Joy Division, daarom kan ik er ook niet van genieten

Jammer dat je hier niet van kan genieten, UndahCovah. Ik vindt je argumentatie erg goed. Juist dat inktzwarte is wat de meeste mensen hier zo aanspreekt denk ik. Ik ervaar dat dan eerder als een hoge mate van sfeer en een erg indrukwekkend persoonlijk album. Het is zeker geen lichtvoetig album en daardoor is dit album misschien niet zo vaak geschikt als een interpol of Editors. Misschien kan je het vergelijken met een indruk wekkend boek/film. Door een bepaalde zware lading en diepgang is het misschien indrukwekkender en raakt het je meer.

ben het eens met woody, weet nog toen het indertijd uitkwam ik erg onder de indruk was voornamelijk dat ik toen zelf in en zwartgallige periode zat. maar als ik het nu beluister geeft het voor mij ,buiten het jeugdsentiment ,het gevoel dat joy division de basis is voor vele anderen, ik noem geen namen, is nooit leuk om vergeleken te worden als je dent dat je originieel bent,...

maar als ik heel eerlijk ben, als ik de editors hoor en dan voornamelijk racing rats... whose's to blame, klinkt toch lekker. wat maakt het uit.... joy division is verleden tijd, laat het iemand overnemen... geniet ervan dat er nog bands zijn die geinpirireerd zijn door zulke topbands.

Je denkt toch niet dat die bands dit forum lezen he?

haha orbit, ben niet blond...

ik heb geen klagen over de remaster. niets dof eigenlijk. goede aankoop alvast

meesterwerk , tout court , en ik koop hem voor de vierde keer , so what

idd beaster 1256. you're fucking right minded

dit is 1 van swerelds beste muziek

vette 5

We zijn het zowaar weer eens helemaal eens met elkaar over deze grootse, baanbrekende en klassieke schijf.

Dit album werdt niet gezien als een 'suicide note', hoor.
Maar wat had je anders verwacht? Je gaat niet naar een Joy Division-plaat luisteren om de polonaise erop te gaan doen. Het is geen 'Ruby-ruby-ruby-ruby-ruby'-werk. Ik zou zeggen: Laat de 'positieve gedachtes' eens varen en ontdek zelf wat deze muziek nou zo speciaal maakt.

idd Gish

wijze woorden

Dit album word wel gezien als een suicide note, misschien niet door jou maar hij wordt door sommigen zo opgevat. lees dit maar eens.
Maar wat had ik dan verwacht? Ja niets dus, ik ga niet muziek luisteren met een bepaalde verwachting. Ik wou gewoon weten waar de inspiratie vandaan kwam van bands die ik tof vind. Dat blijkt dus totale donkerheid te zijn. Dat is ook wat deze muziek zo speciaal maakt. Sommigen kunnen hiervan genieten, ik helaas niet. Pech gehad...

Hmm, ik meen echter gelezen te hebben dat 'Closer' de echte zelfmoordbrief was. Dit is nog het begin van Ians verval.

Vandaag op een rommelmarkt gekocht, ook al ken ik totaal niets van deze band, behalve het nummer Love Will Tear Us Apart, dat ik eigenlijk nog beter ken in de hitsingle-versie van Paul Young.

Ik nam de gok, om bij drie bekende platen deze voor mij totaal obscure muziek mee te nemen, momenteel staat Soft Cell op, daarnaast kocht ik ook John Denver (ik hou van véél muziekjes zoals Raymond vh Groenewoud al zong!) en de vierde is een verzamelaar van The Byrds, deze hier beluister ik later vanmiddag, ik vrees voor het ergste, maar je weet maar nooit...

Nou, als je deze gaat draaien na John Denver en Soft Cell, gaat het waarschijnlijk niet meevallen. Deze kraker vraagt wel een ietsje meer aandacht dan op een verloren zondagmiddag mee te pakken in het rijtje van nieuwe popplaatjes

VandeGriend, wees gerust, ik laat er voldoende tijd tussen, want vanmiddag staat er eerst nog een film op het programma (My Name is Nobody van Sergio Leone, spaghetti-western...)
Ik ga hem pas beluisteren op mijn muziekkamer, als de duisternis is ingetreden, lijkt me ideaal voor deze muziek, denk ik zo...

Laten we maar weer even back on-topic gaan, want voor je het weet is dit soort heerlijke onzin verdwenen .

Kan me goed herinneren dat ik de box set Heart And Soul huurde uit de bieb en dat ik de nummers van deze plaat heel goed vond, maar in de context van de box sprong het er niet echt uit. Nu ik het album zelf heb vind ik het veel beter, komt het in dat formaat toch veel beter tot z'n recht.

Resem offtopic berichten verwijderd...

Ik heb de plaat nu enkele keren beluisterd, dit klinkt erg donker en zwart... nogal neerslachtig zelfs; Is erg goed gemaakt, maar dat betekent niet dat het ook mijn ding is. Ik neig naar veel melodieuzere muziek, in vergelijking met deze muziek is zelfs The Cure nog ontzettend poppy en melodieus.
Dit hier zal nooit echt mijn ding worden, nu ja, zo ontdekt een mens nog eens iets anders, door op een rommelkarkt eens een gokje te wagen en muziek mee te nemen die hem totaal onbekend was.
Hoe moet ik dit nu inschatten? Dit staat hoog in allerlei lijsten, maar ik zie of hoor de grandeur er niet van, elk zijne meug, zoals steeds. Vind deze plaat qua gemiddelde appreciatie sterk overschat.
Muzikaal héél erg zwaar weegt dit niet, vrees ik.

**1/2 voorlopig niet veel meer, sorry.

Geeft niets joh, misschien moet je hem eens draaien als het leven wat tegen zit. Zwelgend in zelfmedelijden of iets dergelijks.
Overschat is deze plaat niet hoor, het is echt een standaardwerk dat door velen terecht hoog wordt gewaardeerd. Maar als we alles mooi vinden zijn er geen lijstjes meer nodig.
Wie weet valt het kwartje nog eens, gebeurde met mij ook bij Coltrane.

P.S. Overigens is kant 2 van jou #4 ook niet echt voor lachebekjes.
Ook mooie #7 trouwens.

Ik ben het met EVANSHEWSON eens, mij te kaal en te minimaal om er echt in te kunnen komen. Terwijl dit type muziek toch wel mijn duidelijke voorkeur heeft. Heb hetzelfde met de klonen Interpol. Nummers 5 t/m 7 zijn wel erg sterk, maar de rest doet me toch veel te weinig. Maar anderen gaan juist voor minimal heb ik begrepen inmiddels, dus het zal wel een principieel verschil zijn in voorkeur.

Maar heb je het laatste album van Interpol al eens beluisterd?
Het contrast tussen twee albums kan zelden groter zijn dan tussen UP van JD en OLTA van Interpol. Waar dit inderdaad minimaal klinkt, klinkt Interpol net warm en groots op hun laatste plaat.
Verder kan ik als Joy Division fan -nuja fan is een groot woord ik hou erg van hun muziek- er niets tegenin brengen als mensen zeggen dat het niet de meest geweldige muzikanten waren, omdat het helaas de waarheid is. Wat New Order nadien presteerde bevestigt dat vermoeden alleen maar. Daarom alleen al kan ik me ergeren aan de Interpolvergelijking, dat is muzikaal-technisch gezien gewoon een geniale band.
Joy Division moet je raken, en doet het dat niet, dan zullen meerdere luisterbeurten niet veel helpen vrees ik.
Het sleept je mee of het laat je koud.

Nog iets over Unknown pleasures : Curtis zingt toch echt niet mooi op dat laatste nummer.

De vraag is: wou hij mooi zingen?

En ivm het album: het is allemaal zeer simpel, donker en minimalistisch, maar ik denk dat iedereen wel hoort dat hier de roots liggen van de sound die latere Britse bands zullen typeren. Ik vind dat bijna elke Britse band na Joy Division schatplichtig is aan Unknown Pleasures. Aleeja, als ik luister naar latere bands (van Bloc Party, Interpol, Monkeys tot Echo & the bunnymen, Bauhaus, Smiths) hoor ik toch steeds die invloed van JD terug..