Joy Division - Unknown Pleasures (1979)

Zo, na een aantal luisterbeurten mag ik nu toch zeggen dat ik 'Unknown Pleasures' een beetje ken.
New Dawn Fades vind ik het allerbeste. Zo een puur adembenemend nummer..Toch staan hier ook wat vullers op. Wilderness en Interzone bijvoorbeeld?
Nu ga ik 'Closer' beluisteren, maar blijkbaar volstaat dat niet om alle toppers van de band te kennen.. Love Will Tear Us Apart, Atmosphere, Transmission, Dead Souls, Digital staan niet op die 2 full albums dus ga ik me zeker ook aan 'Substance' wagen! Verwarrende discografie..

Heb dit album nu een aantal keren gedraaid, en wat me opvalt, is dat het erg wisselvallig is.
Ik bereidde me voor op hele donkere, depressieve muziek, maar tot mijn verbazing was het eerste nummer best wel vrolijk. Disorder is best een leuk nummertje hoor, maar niet echt wat ik had verwacht.
Gelukkig worden mijn verwachtingen later wel waargemaakt.
Het album bevat geweldige nummers, maar ook slechte nummers. Zo'n nummer als Candidate vind ik helemaal niks, maar I Remember Nothing is fe-no-me-naal!
Die sfeer in dat nummer, de spanning in dat nummer, geweldig! Het is jammer dat Ian Curtis niet zo mooi kan zingen. Niet dat ik zijn stem niks vind hoor, zijn stemgeluid past er juist heel goed bij. Maar ik vind hem soms toch wel iets te vals zingen. En op bijvoorbeeld Insight komt de zang ook wel heel slecht uit de verf. Maar op Day of the Lords vind ik die emotie in zijn stem juist weer geweldig.
Voor ik m'n cijfer geef, ga ik hem nog wat meer luisteren. Day of the Lords en I Remember Nothing zijn tot nu toe m'n favorieten.

Dat die stem soms zo vals is, laat aan mij juist zo mooi zien, dat deze band alles behalve perfect is.

En dat maakt hun nou juist zo perfect .

Naja, kijk, ik heb Neutral Milk Hotel ook in mijn top 10 staan, en de zanger daarvan zingt ook niet altijd even zuiver. Maar op een of andere manier vind ik het daar wel mooi, en hier slechts bij vlagen. Geen idee waarom, maarja.

Ik heb op de een of andere manier een vreemde aantrekking tot zangers die net al te zuiver kunnen zingen. Lou Reed, Talking Heads, the Pixies, Sonic Youth, Nick Cave, Smog allemaal hebben ze hun vocale gebreken en toch is dat nu net ook één van het troeven...

Een té perfecte stem kan soms erg storend zijn vind ik, ik krijg dan een soort déja vue- gevoel van. Het kan soms zo onpersoonlijk klinken. Natuurlijk kan ik ook een goeie, sterke, getrainde stem appreciëren!

Maar daar gaat het hem dus uiteindelijk niet om, het is het gevoel waar het hem om zou moeten gaan. Ik kan vreeslijk geënerveerd raken van puberale bandjes met puberale depri-tekstjes die op een puberale, stoere of gewoon saaie manier gezongen worden.
Maar voor alle duidelijkheid: Joy Division hoort niet bij die bandjes.
Ian Curtis is volledig écht en oprecht, hij zingt vol emotie en diepte.
Dit hele album is door deze oprechte eenvoud met zijn simpele strakke baslijntjes en gitaarriffjes dé koning onder de deprie-albums!

Klassieker in de new wave/postpunk vanwege het unieke geluid dat Joy Division hier introduceert : de lage emotionele grafstem van Ian Curtis, het grimmige gitaargeluid en de doffe drums. De productie is minimaal maar Joy Division weet wel een maximum aan sfeer te creëren, het totaalplaatje klopt helemaal en de muziek klinkt rauw en oprecht. Bij Joy Division draait het 100% rond de sfeer en emotie en dat maakt deze band bijzonder.

Bij Plato zijn nu "Control" (van Corbijn) en uitgebreide documentaire "Joy Divison" van Grant Gee (96 min.) in de aanbieding.

Beide 9,95; de eerste zeer verantwoord artistiek (cinefiel); laatste is een must-have document.

IN MEMORIAM IAN CURTIS

Ian Curtis is dood. Geboren in een isoleercel en erin gestorven. Het gros van de mensen wil alles ontvluchten, maar er zijn er genoeg die bereid zijn om naar zichzelf te kijken en uit te zoeken waarom ze bepaalde dingen doen of voelen. Ik geloof dat wij ze daarin kunnen helpen. Ik zing over woede en angst. Najaar '79 spraken we elkaar voor het eerst en zag ik zijn Joy Division optreden. Introverte muziek, koppig, vastbesloten en vol passie, waarbij Curtis in nogal spastische bewegingen kond deed van zijn teksten. Woorden, zinnen uit de schemerige uithoeken van het leven, waar de rauwe realiteit dicht naast de zoete droom leeft en een keuze onvermijdelijk wordt.

Unknown Pleasures heette het debuutalbum dat in al zijn puurheid en ontroering zoveel indruk had gemaakt. Geen leuke plaat, geen leuke jongen ook, die 't leven ontliep. Hij is er dwars doorheen gegaan, in een moordend tempo, waarbij alleen de echo van de oerschreeuw me nog rest. Verwijzingen naar zijn dood zijn, nu ik terugkijk, legio aanwezig in zijn werk. Maar het hoeft niet meer, het heeft geen zin. Tim Buckley is letterlijk gestorven aan een overdosis aan emotie en ook Jim Morrison, met wie Curtis geregeld vergeleken werd, stierf in het harnas. Rock & roll is gevaarlijk, als autorijden. De kans op een ongeluk is groter, maar de snelheid vergoedt veel. Ian heeft het risico genomen, daar heb ik respect voor.

Een persoonlijke reactie van een Amsterdamse vriend van Curtis, die vrijdag 25 mei, een week na diens dood, een laatste brief ontving: Hij schrijft dat de laatste weken erg traumatisch waren. Zes weken geleden had hij al geprobeerd zich te doden door een overdosis pillen. Hij kwam hierdoor in het ziekenhuis terecht. Moeilijkheden met zijn vrouw (die echtscheiding wilde) zijn de directe aanleiding geweest het nog een keer te proberen (JS).

De tweede elpee was klaar, evenals de nieuwe single (Love Will Tear Us apart). Op de vooravond van een intensieve tournee door Amerika, waar Curtis nooit een voorstander van geweest is, heeft hij zich verhangen. Tijdens eerdere optredens was hij een paar keer (letterlijk) in een kramp geschoten en moest afgevoerd worden. En tijdens tv-optredens kon hij eenvoudigweg niet mimen, hij kon 't echt niet. Zat dan uren starend voor zich uit te kijken, op van de zenuwen en spanning. Volkomen onbereikbaar. Dit was zijn wereld niet, met of zonder vrouw. Hij heeft de zijne opgezocht, die van de unknown pleasures. I've been waiting for a guide to come and take me by the hand. Die is gekomen.

Paul Evers in OOR 11 (4 juni 1980)

Goed om te weten dat het In Memoriam uit Oor geschreven is
een paar weken voor het verschijnen van hun laatste album Closer.

Van Unknown Pleasures heb ik geen recensie in mijn Oorbieb.
Simpelweg omdat mijn archief start vanaf het laatste nummer van 1980.

Misschien kan Herman ons hier wel helpen ...

Mooi verhaal, dazzler (of eigenlijk Paul Evers)

Ian Curtis moet het wel érg moeilijk hebben gehad... Ik vraag mij nog steeds af hoe het met Joy Division zou zijn afgelopen als hij geen zelfmoord had gepleegd...

Die moet je dan toch wel hebben. De OOR heeft ooit een lijst samengesteld met de volgens hun 100 (geloof ik) beste platen. Daar stonden ook de orginele recensies bij.

Was volgens mij in 1993.

Lees ik die recensie van P.E. word ik dwargezeten door één gedachte: "how 'bout if Paul were sheriff and I were Bob?"

Het album staat als een huis al bijna 30 jaar, hypotheek afbetaald.

'k zie mezelf nog gelukkig de offerande brengen om deze onholy materie te mogen consumeren. Welkom in de kerk van het ongenoegen: we will NOT rock you, but we will surely haunt you!

I've been waiting for a guide to come and take me by the hand. Oh yes, be assured, "l'enfer sont les autres".

JOY DIVISION * UNKNOWN PLEASURES

Dit is één van de ontroerendste, meest bewogen en humane platen van de laatste tijd. De naam van deze groep kwam ik tegen op de Live at the Electric Circus elpee, waarop een aantal Machnester groepen acte de presence geven. Naast groepen als Buzzcocks en de aan Joy Division (vroeger Warsaw) parallel lopende Fall, levert Manchester een aantal belangwekkende, kleine, onafhankelijke labeltjes aan, waaronder New Hormones en Factory Records en het is niet voor niets dat uit al die eigenwijze nijverheid in die grote industriestad een plaat als deze is gekomen.

Zanger - componist Ian Curtis, bassist Peter Hook, drummer Stephen Morris en gitarist Bernard Albrecht hebben zo'n twee jaar in isolatie gewerkt aan een volmaakt eigen geluid. Een geluid dat spaarzaam en sober is en zich verder niet stoort aan de traditionele logica omtrent balans en niveau: een geluid ook, dat zich vooral richt op het auditief vormgeven van Curtis' teksten en daarin op een bijna unieke wijze slaagt.

De bovengenoemde ontroering van dit album houdt zich schuil in teksten, melodielijnen, structuur en voordracht van de songs, grotendeels ontsproten aan het obsessieve brein van Ian Curtis. Het valt niet mee om in een recensie van een paar regels uit te leggen wat hier zo goed aan is. Curtis zingt over het verval zoals dat vooral in een grote industriestad aan den lijve te ondervinden is. Het zijn woede, paranoia en vervreemding die domineren en Joy Division is daar de eerste niet in.

De groep ontsnapt echter aan clichees door een vreemdsoortige vorm van overtuiging en consistentie en overschrijdt daarmee een grens. Een nieuw, dromerig gebied wordt betreden, waarin claustrofobie toegankelijk is en manische depressiviteit ... ontroert. Een beter woord weet ik er niet voor te vinden. De integriteit en controle van deze samenbundeling aan emotie en visie werkt gevoelsmatig diep door en plaatst deze plaat zowel in de lijn Banshees en Fall, als naar The Velvet Undergroudn toe. Verplichte kost, ook al is het niet gezellig.

Paul Evers in OOR 17 (29 augustus 1979)

Paul Evers (wie anders) ontdekt in nazomer van 1979 Joy Division.
Als ik zijn recensie over Unknown Pleasures lees, ben ik diep onder de indruk
van het feit dat hij, zo kort na de release, het album meteen beet heeft.

Heel wat inkt is er op MuMe al gevloeid over deze legendarische elpee.
Vaak is geschreven dat het album zich pas na Ians dood en de daaropvolgende
mythevorming en Curtiscultus is uitgegroeid tot een soort onaantastbaar relikwie.

Niets is minder waar ... Paul Evers hoorde en schreef het al in 1979.
Geen woord over de songs ... alleen de totaalindruk werd zorgvuldig verwoord.

Ik heb zijn recensie uiteindelijk toch gevonden
in Het Beste uit 20 Jaar Oor, een jubileumboek
dat ik dankzij deric raven in mijn archief terugvond.

Lees ook bij Closer.

Mooi werk Dazzler .

Kun je ook nog een recensie van 'Movement' vinden? Ben benieuwd hoe die plaat destijds is ontvangen.

Iedereen die beweerde dat Joy Division haar status aan het ' touwwerk ' te danken heeft, kan nu zijn hart uiteten.

Het is inderdaad een heerlijk donker album, de zanger zingt stroef, maar dat geeft sfeer en pijn aan.
De teksten zijn ook prachtig en de muziekklanken zijn van een uniek soort.

Het laatste nummer vind ik het best, het stukje waar een raam ingegooit word klinkt wel grappig eerlijk gezegt.

Same here, geweldige sfeer in dat nummer!

Oeh! Nog steeds?! Die documentaire heb ik namelijk al gezien, maar ik moet hem nog steeds hebben ! En heb je het toevallig over die in Groningen?

Ja, daar is die inderdaad in de aanbieding;)

Attentie!

Kan iemand mij de relatie tussen de hoes, het album, en de indeling van het album (outside/inside), en de titel uitleggen? Ik probeer het al een jaar te doorgronden maar ik kom er niet uit.

De prachtige tekening komt dus uit een encyclopedie en visualieerd de pulsen van een stervende ster. De titel Unknown Pleasures is afkomstig uit de tekst van Disorder. Het outside/inside verhaal kan ik op zich ook wel begrijpen. Maar wat hebben ze met elkaar te maken? Heeft iemand een idee?

Unknown Pleasures:

inside: de zieleroerselen binnen in de mens
met nadruk op angst, woede en vervreemding
... datgene wat binnenin de mens roert.

outside: het naar buiten brengen, het omzetten
in daden ... gedrag gestuurd door deze innerlijke
gevoelens: angst, woede en vervreemding

de hoes: grafiek van een stervende ster
vond de band wel passen bij de sfeer van het album

Ik interpreteer maar een beetje.
Schrijf vanuit mijn eigen luisterervaring.
Ben zeker dat andere users hier een ander,
aanvullend licht kunnen op werpen.

Mooi om te zien hoe Unknown Pleasure een zwarte,
en Closer een witte hoes heeft ... of hoe op twee albums
zowel vervreemding (afstand tussen mensen) als
toenadering (closer) een thematisch evenwicht vormen.

Zie ook wat Ian over de "unknown pleasures",
de negatieve, zwarte gevoelens die de meeste mensen
liever ontvluchten dan exploreren, zei in een interview
... fragmentje zit in het In Memoriam, een paar posts eerder.

Dit album heb ik gisteren nog eens beluisterd, het klinkt voor mij niet zozeer melancholisch maar vooral grimmig en desolaat, vaak ook beklemmend, het album moet je trouwens als één geheel beschouwen.

Ben gegrepen door deze muziek... Kan mij voorstellen, dat er mensen zijn die dit niet mooi vinden, anders zou het begrip "kauwgomhouse" niet bestaan.

Aller mooiste nummer is New Dawn Fades maar I Remember Nothing, Shadowplay en Days of the Lord zijn ook briljant. Het "donkere" aan deze nummers is prachtig

Muziek staat een beetje op zich en kan niet echt in een hokje geplaatst worden misschien, maar ach wat is het mooi.

Wat de titelbetreft, in de song The Only Mistake -die hier niet op staat- zit wel de tekst: '[...]led to pressures unknown[...]'. Kan ook 'pleasures' zijn,maar denk ik niet.
WOOO F@#KING HOO!!! Ik ga hem morgen gelijk halen !

De titel van dit album komt van het openingsnummer Disorder op dit album:



De "Pleasures of a normal man" zijn "unknown" bij Ian Curtis

Ik heb die documentaire trouwens binnen .

Oke. Misschien zeg ik hier niks vernieuwends, maar het gevoel na deze plaat geluisterd te hebben is telkens weer onbeschrijfelijk. Mooi.

Die documentaire is echt prachtig!