Joy Division - Unknown Pleasures (1979)

Nou zou ik iets kunnen zeggen over je toptien en de compatibiliteit met dit album; dat doe ik niet - één advies: zoek niet te ver, maar graaf dieper en als je denkt dat je er al bent, neem dan een kop koffie (of thee) en graaf door.

Niet is wat het lijkt - zelfs de titel van het album klopt in dit verband - blijf graven en vindt een "unknown pleasure" op een ontoegankelijke plaats, je eigen ego: wat doet de muziek met je.

Niet helemaal 'in key' zingen - laatste Portishead al eens gehoord?

Je mag best wat zeggen over mijn top 10 hoor, ik weet ook wel dat het niet hier mee te vergelijken is, maar ik mag toch proberen om mijn muzieksmaak uit te gaan breiden, en logischerwijs kom ik dan ook bij dit album uit, want het word hoog beoordeeld en er word ook veel gepost. het lijkt me dan ook dat ik een mening mag vormen over wat ik heb gehoord, en nee het is mijn smaak gewoon niet dat weet ik nu al, ik heb liever melodieuzere muziek met goede texten en een goede zang, ik wil niet zeggen dat de texten hierop slecht zijn hoor want dat weet ik niet, ik heb me er verder niet in verdiept, dat doe ik alleen maar als de sound en de zangstem me zouden aanspreken. niet dus. maar ik vind dat ik wel een mening mag hebben ook bij albums wat achteraf niet mijn smaak is, want daar is een forum toch voor, verschillende meningen vormen, zowel positief als negatief, als het maar eerlijk is.

Dat is nou net de grote charme van Joy Division Muzikaal gezien is het niet echt bijzonder idd, maar dat hoeft toch ook niet altijd? Ik wordt niet wild van een gitarist die 160 noten per seconde kan spelen of nummers van 10 minuten met veel tempowisselingen en vage maten enzo... Het gaat er (bij mij althans) om dat muziek mij raakt, en dan hoeft het niet altijd muzikaal perfect te zijn. Muziek = emotie.
Bij Joy Division gaat het om de sfeer, de emotie en om de donkere teksten. De teksten zijn heel goed (ik kan mijzelf er heel goed in vinden) en zijn voor mij één van de redenen dat ik Joy Division geweldig vind. En dan heb je natuurlijk nog de heerlijke baslijnen, de galmende drums, de vreemde productie...

Probeer het album anders nog een paar luisterbeurten te gunnen. Ik vond er eerst ook bar weinig aan, maar na een paar luisterbeurten begon ik het steeds genialer te vinden. Het is (zoals dazzler een keer eerder zei) vergelijkbaar met het eerste album van The Velvet Underground. En als je er na meerdere luisterbeurten nog niks aanvind: Jammer, maar smaken verschillen nu eenmaal. In mijn vriendenkring is er echt niemand die dit kan waarderen, om dezelfde redenen die jij noemt

Het raakt me niet, nee geef mij dan maar Another Perfect Day.

Een album beordeelen op twee nummers is echt een schande.
Je hebt 8 nummers nog niet gehad.

Wist je trouwens, dat de muziek die je het meest haat ook mooi kan vinden. Luister twee maanden lang 10 minuten naar die muziek en je vind het prachtig. Dit heb ik laatst gelezen in een vaag blad ofzo, is een onderzoek naar geweest.

Maar toch Ricardo, je moet het album niet afrekenen op deze twee nummers. Dat zou ik echt wel heeeeel erg slecht vinden. Je hebt vind ik zelf niet eens het recht om te mogen zegen, dat je niet snapt waarom dit album zo hoog scoort, simpelweg omdat je het geheel nog niet hebt gehoord.

Ik zeg ook niet dat je dat moet doen, en ik ben ook geen gefreakte JD fan die je meteen zwart maakt als je er iets slecht over vind. Dat moet je lekker zelf weten.
Maar ik vond die conclusie echt wel te walgelijk.

Het enigste wat ik gezegd heb is dat de 2 nummers die ik hiervan gehoord heb me niet raken, het doet me niks verder, je kunt aan 2 nummers wel de structuur en de sound van een band horen denk ik, daar vorm ik alleen een mening over meer niet, is dat dan zo walgelijk? dat vind ik dan weer erg overtrokken dat je dat zegt. ik beoordeel het album dan ook niet in zijn geheel, maar alleen maar de sound en de zangstem van die 2 nummers, en ja ik vind het vreemd dat een album met een dergelijk slechte sound en zangstem zo hoog scoort, maar het zal de sfeer en de texten wel zijn denk ik, en dat raakt mij nu eenmaal niet, niet genoeg om mij verder in te verdiepen tenminste. je hebt overigens altijd het recht om te zeggen wat je ervan vind, want dit is een democratische muzieksite volgens mij, en dan heb je de vrijheid nu eenmaal om wat voor mening ( positief of negatief) je ook plaatsen wilt, als het maar eerlijk en gemeend is, daar gaat het om volgens mij.

Ik vind dat echt een beetje net zoiets als 'Ik vind het wel okee om Celine Dion helemaal tof te vinden!' (behalve wat betreft de teksten dan..)

Muziek en zang die kut klinken zijn heel vaak zeer mooi, vind ik.
De term 'mooi' vind ik zowieso al overgewaardeerd.
Je ziet het bv. bij zoiets als Idols of Popstars: Als ze je kunnen betrappen op iets dat van jezelf is ga je gelijk al niet door.

Net dit album weer eens opgezet na een vrij lange tijd.
Meteen weer dik kippevel bij het eerste nummer.En dan Day of he Lords wat is dit toch een geweldig nummer de woede en angst is zo goed voelbaar, ongeevenaard.
Blijft een meesterwerk deze plaat.

Ga lekker zingen met je schoonmoeder onder de douche en neem een cd op. Ik wacht er met smart op.

Volgens mij zong Ian Curtis niet slechter dan Paul Westerberg, om maar eens een kraai te noemen.

hanzie28 schreef:

"Zit op 0,5, kan helaas niet lager. Meest overschatte band allertijden: Joy Division. Hoe een zelfmoord tot verafgoding kan leiden. Als JD een goede band is, is J.S. Bach een prutser."

Je vindt JD niks,nou das prima maar kun je even toelichten waarom dan niet?En begin dan aub niet weer over die zelfmoord.Ik kan ook gaan zeggen, Queen wat een crap met hun gay-ass mietjes rock. 0,5! Maar wat schieten we daar nou mee op?
Dit is tenslotte een discussie forum!

Maar dit is wel een waarheid als een koe! Res ipse loquitur!

Zit Freddy (glaasje Chardonnay) boven aan de bar met Ian (cola light) en zegt ie: "Keeping those wankers downstairs very busy aren't we?"

De zang, de zang, de zang, zo dramatisch & lachwekkend slecht en dan nog dat gammele krakkemikkige bandje daarachter. Sorry, maar het werkt bij mij alleen maar op de lachspieren. Ongetwijfeld vanuit een diep getormenteerde ziel (nota bene voor een groot deel door eigen toedoen), maar wel gespeend van enig vakmanschap. Een vies woord hier, ik weet het, maar dan toch 10 keer liever Boy, 17 Seconds of From the Lions Mouth als monumenten uit die tijd.

Een tip: gebruik al je paardekrachten om een licht aan te doen en niet meer 's nachts naar opera te luisteren, door de schok van het licht wordt je wakker in je eigen pergola bij het geluid van een trio.

JD is niet voor jou, is geen vervanging; haal je speelgoed van zolder en ga maar verder!

....op zoek naar de New Gold Dream

Het kan aan mij liggen, maar sinds mijn verblijf op dit (overwegend) prettige forum merk ik dat mensen die een album hoog hebben zitten criticasters (zoals in dit geval Hanzie28) niet kunnen hebben. Is het in dit geval omdat iemand kritiek uit op een (door velen) heilig verklaard document als Unknown Pleasures? Hanzie geeft duidelijk aan dat hij de zangpraktijken van Ian Curtis niet kan waarderen. Inderdaad, een groot contrast met Freddie Mercury. Maar dat is appels met peren vergelijken. Hij uit deze kritiek in niet misverstane woorden en men mag erover twisten: weinig ruimte voor nuance. Maar wanneer ik de tegenberichten zie merk ik dat de liefhebbers van dit album zichzelf ook schuldig maken aan ongenuanceerde uitspraken (Mjuman, laten we eerlijk wezen...).
Verschil in mening moet er kunnen wezen, schenk ook waarde aan de kritiek van anderen, net zoals de mensen die opera niet kunnen waarderen het licht aan zullen laten...
En ja, ik ken wel meer mensen die er genot uit halen door albums neer te sabelen, ik juich een verschil in smaak toe, dat brengt leven in de brouwerij. We kunnen ook alle criticasters bannen en enkel lofzang loslaten op een album, dat lijkt me een saaie bedoening want zo blijft er weinig materiaal ter discussie over.

Dan dit album maar: als "operaliefhebber" moest ik wennen aan deze gortdroge donkere bedoening. Heb dit album meermaals beluisterd en naast me neergelegd. Maar zoals eerder met the Cure (nu een van mijn favoriete bands) viel het kwartje opeens en ben ik Joy Division (als vaandeldragers voor bands als o.m. the Cure en later Interpol) zeer gaan waarderen, hoewel je er wel voor in de stemming moet zijn, want vrolijkheid troef is het allerminst.
Juist het staccato (machinale) karakter van de muziek (She's lost control) werkt hier uitstekend. Akkoord, de muzikanten zijn niet fantastisch qua skills, maar daar gaat het niet om, het gaat mijns inziens om de creativiteit, en met zeer beperkte middelen zetten ze een hier een beklemmende set neer die onder je huid kruipt! Inderdaad een contrast met frivole operettes, maar op bepaalde momenten zeer aangenaam!

***1/2 (zou wel eens naar **** kunnen groeien)

Schandalige Op-de-man-berichten van de JD-maffia over een lage stem weggehaald. Laat mensen met een afwijkende mening nu eens in hun waarde zeg.

edit: en reacties hierop verwijderd. Verdere discussie kan beter via PM.

Voor mij is het heel simpel, iets spreekt aan of niet.

Unknown pleasures is mijn favoriete JD plaat, met name Day of the lords, She's lost control (onlangs nog op geheel eigen wijze gecovered door Project X), Insight, New dawn fades en Shadowplay.
Het is het album van JD dat ik nog het meeste draai.

Boy vind ik een fantastische elpee en ik heb het geluk gehad U2 te megen gaan genieten in Mechelen nota bene zo ongeveer net voor hun griote doorbraak, hoewel ze toen al sterk aan het komen waren hoor. Intrigerend gitaargeluid, gedragen zang (hoewel ook wel flirtend met de pathetiek soms, maar kom)
Neemt niet weg dat ik ook van Joy Division hou. En ik heb zowaar het nog grotere geluk gehad hen live te moegen aanschouwen op een maandagavond in Antwerpen. Ik moest 's anderendaags naar school en het optreden begon veel te laat. Ik stond eigenlijk al op het punt naar huis te gaan, mijn humeur was onder nul, maar toen kwamen de heren alsnog binnengedruppeld, klommen op het podium en ontketenden dan iets wat ik nog nooit gezien had en sindsdien ook nooit meer meegemaakt heb.
Ik zat in mijn cinemastoeltje genageld (ook dat nog: je zat in stoelen). Ik was volkomen gemagnetiseerd door de power van de groep en vooral de spastische, onnavolgbare bewegingen van Ian Curtis, wars op zijn zwaar melancholisch stemgeluid.
Dit is/was gewoon muziek van een andere orde. I lost control en het was zalig.

Grappig die dingen als "krakkemikkig bandje" en "gespeend van enig vakmanschap", ze slaan de spijker op z'n kop, want zo ongeveer de hele Manchester scene rond die tijd had als grote voorbeeld The Sex Pistols, niet bepaald vakmensen en behoorlijk krakkemikkig.Het was de tijd van de "fuck you, do it yourself" additute eind jaren 70 en begin jaren 80.Een tegekke tijd vind ik als post-punk/new wave liefhebber.

Een kaal, sinister geluid, waarvan ik me kan voorstellen dat je er helemaal in meegezogen wordt. Het zal voor veel mensen echt een plaat zijn die hoort bij de eigen identiteit en/of herinneringen. Persoonlijk heb ik dat niet. Ik vind het een bijzondere plaat om van tijd tot tijd op te zetten, maar zeker geen persoonlijke favoriet.

Deze band heeft toch wel heel pakkende nummers gemaakt en ik luister niet heel erg bewust naar de teksten zodat ik de zon door de muziek heen zie schijnen. Zo somber vind ik het niet, de film Control van Anton Corbijn gekeken en dat is een mooie vakkundige film voor niet alleen Joy Division liefhebbers.
De zanger is niet werelds maar heeft wel zijn eigen charme en dat de band niet altijd even strak speelt maakt mij niet uit.

Dit is mijn favoriete album aller tijden. De muziek grijpt me bij mijn keel. Een beter nummer dan new dawn fades heb ik nog nooit gehoord.

Dat kan; iedereen heeft zijn eigen muziekbeleving. Enjoy it.

Als ik deze muziek beluister wat ik nu even een paar keer gedaan heb, dan komt het op mij over als een beetje een amateurbandje, gewoon na het werk even oefenen en repeteren, maar het wil maar niet lukken, en een zanger die valszingt en armetierig drum en gitaarwerk. nee hier vind ik werkelijk niets aan, aan deze muziek. dit moet ik maar aan me voorbij laten gaan. ik heb het geprobeerd maar het zou een ware strafexpeditie worden voor mij. de sfeer zou de magie wel zijn denk ik voor de meesten die dit wel kunnen waarderen, want ik kan me toch niet voorstellen dat mensen nu echt kicken op de armetierige en armoedige muziek die hierop gemaakt word. Ik vind Joy Division dan ook een zeer zwaar overschatte band hier op mu.me. maar ieder zijn ding, het is hoe ik er voor mezelf over denk, en hoe ik het zie. misschien is het voor sommigen hier wel niet de juiste, maar ik ben er beslist niet op uit om wie dan ook te beledigen of onderuit te halen hier. nee het is het gevoel en idee wat ik erbij krijg, bij dit album en dat voelt beslist niet goed aan.

Mag je vinden, ricardo. Ik ken werkelijk niemand in mijn vriendenkring die dit goed vind, om dezelfde redenen die jij noemt. Maarja, smaken verschillen, en dat is het leuke aan deze site, je leest berichten van mensen die wel of niet van bepaalde muziek houden

Beste Ricardo,

Je hebt gelijk. De muziek van JD rammelt aan alle kanten. Ian kan niet zingen. Barney weet niet hoeveel snaren er nou eigenlijk in totaal op zo'n ding zitten.

Toch zou het feit dat er een behoorlijk aantal mensen over de hele wereld van deze muziek onder de indruk is voor jou een reden moeten zijn om wat verder te kijken dan je neus lang is.

Er is namelijk EEN ding aan JD waar 99.9 % van de rest van wat er aan muzak wordt geproduceerd aan voorbij gaat, en dat is EMOTIE. Jij rilt misschien bij de gedachte alleen al, maar er zijn mensen die juist dat in muziek op prijs stellen. JD is de meest intens persoonlijke vorm van muziek die ik ken, en daar draagt de rudimentaire -voor jou; amateuristische- vertolking alleen maar aan bij.

Als jij graag naar muziek luistert omdat het zo lekker in het gehoor ligt, of omdat je er lekker op kan dansen, of omdat de zangeres zulke grote jugs heeft, by all means, jouw feestje.

Maar deze band haalt zijn bestaansrecht niet uit een lekker glad geproduceerd deuntje voor de grootste gemene deler.
Zij is voor mensen die zoeken naar gevoel, en in de muziek is DIE commodity uiterst schaars.

En nogmaals, hoe minder mensen het daarmee eens zijn, hoe beter. Hup door naar Take That. Of Frans Bauer.

EN ZO IS HET! Overigens vind ik niet dat de muziek van Joy Division amateuristisch klinkt, of rammelt.

Neem Disorder, dat zit zo goed in elkaar, zonder vast te plakken aan de traditionele '3 minuten, Refrein/Couplet/Brug' methode. Of Insight. Ook zo'n voorbeeld.