Joy Division - Unknown Pleasures (1979)

Goddelijk in 1 woord!

ik hou het bij 2 woorden: erg goed
Punk is nu niet echt mijn stijl maar deze vind ik schitterend, net als opvolger Closer

Dit is dan ook geen punk, maar post-punk. En dat is iets heel anders.

post punk is ook niet mijn stijl hoor

Maar toch, als je dit goed vindt, zou je mss ook eens 'From the Lions Mouth' van The Sound moeten proberen. Zou je ook wel eens kunnen bevallen.

zal ik doen
Eerder heeft iemand me op deze site Velvet Underground aangeraden en dat is zeer goed meegevallen, so i will try!

05. NEW DAWN FADES

Disorder, New Dawn Fades, She's Lost Control en Shadowplay.
Ziehier het existentiële kwartet uit Unknown Pleasures.

Vier op zichzelf staande getuigenissen
van woede, angst, wanhoop en bezieling.

New Dawn Fades ... de titel alleen al is poëzie.
Het laatste beetje hoop dat verdampt met de ochtenddauw.

Het nummer sleept zich traag naar een climax
en valt dekt zich weer toe in de instrumentale outro.

We'll share a drink and step outside
An angry voice and one who cried

Net als Love Will Tear Us Apart wordt de breekbaarheid
van de menselijke relatie geschetst ... liefde is als een kaarsvlam.
Kwetsbare bron van warmte en licht.

Maar de tekst biedt meer, dubbele bodems voor de exegeet.

A change of speed, a change of style ...

Joy Division als peetvader van de postpunk vertraagt het ritme.
Alleen dan kan de focus van de luisteraar op de tekst gericht worden.

A loaded gun won't set you free ... so you say ...

Of hoe de suicidale gedachte hier als optie verworpen wordt.
Dit is paradoxaal genoeg een nummer over hoop, hoop die weliswaar
vroeg of laat weer zal uitdoven, maar die vandaag doet leven.

A chance to watch, admire the distance ...

Zelfreflectie, introspectie ... existentialisme.
Een spiegel voor de getormenteerde ziel: een denkoefening.
Om daarna afstand te nemen van het geleden leed.
Nieuwe kansen bieden zich aan ...

New Dawn Fades ... nieuwe kansen, nieuwe hoop
die opflakkert en weer uitdooft als een pulserende hartslag
het rimte van een mensenleven ... ups and downs ...

En heel even boven je emotionele vertwijfeling uitgroeien.

I've walked on water, run through fire ... can't seem to feel it anymore ...

Net zoals de bange Petrus van Jezus leerde tijdens de storm op het meer.
Niet verdrinken, maar over het water lopen.

http://nl.youtube.com/watch?v=yyYK5fqfRI4

Hoe zou dit nummer klinken in een akoestische versie?

"It was me.... waiting for me,
hoping for something more

Me.... seeing me this time
hoping for something else."


Het zal ongetwijfeld aan mij liggen Dazzler, maar ik zie weinig hoop in dit nummer.
Ik zie alleen totale overgave, capitulatie aan vermeend persoonlijk tekortschieten.

...en ik loop een donkere steeg in, in een grote stad, en duik een ongure ruimte in, waar mensen met een wazige blik je glazig aankijken en de door 'drugs' verdwaasde personen her en der in donkere hoeken liggen en waarbij me een akelig en beklemmend van me meester maakt........dát roept dit album bij me op....

Stuart zei "...en ik loop een donkere steeg in, in een grote stad, en duik een ongure ruimte in, waar mensen met een wazige blik je glazig aankijken en de door 'drugs' verdwaasde personen her en der in donkere hoeken liggen en waarbij me een akelig en beklemmend van me meester maakt........dát roept dit album bij me op.... "

Tja, proffesore Dazzler is exegeet par excellence; ook al ik vind zijn tolking vrij positief, herken ik niet het zwarte beeld van Stuart; en ook niet (helemaal) dat van Skyline. Laat ik het even toelichten. Het eerste dat me - als parallel - te binnenschiet is Dante - La Divina Comedia: de fictieve reis door het hiernamaals: hel, louteringsberg en hemel. Deze song is de tweede fase, de loutering. Ik zeg niet dat IC op zijn eigen verscheiden zinspeelt; puur dat de song een soort loutering/zuivering is.

Het kwartje/de frank/euro kan nog twee kanten uitvallen; positief is mogelijk. Maar Sartre heeft ons geleerd: "L' enfer sont les autres" Of zoals Bettie Serveert zingt "Hell are other people". Op dit punt zat er nog een loutering in. De andere maken uit of en hoe.

@ Mjuman: iedereen heeft nu eenmaal zijn eigen gevoel bij iets, wat het ook is.

Klopt helemaal Stuart - d'r staat ook "ik herken". Overigens vond ik jouw beeld wel duidelijk. Mijn beeld is dat van iemand die heeft geleden en die op het punt staat, zich op te richten (of niet). De boodschap van de hoop (of niet) bepaal je zelf - is wat ik eruit haal.

Ik moet wel zeggen dat ik nauwelijks naar de tekst heb geluisterd; het is puur muzikaal/sferisch en gewoon een associatie en dat kan voor iedereen verschillend zijn.

Helemaal mee eens - en ik snap je beeld - mag daarom ik je de tekst ter luistering aanbevelen?

Dat zal ik zeker eens doen; ik ben erg muziek georiënteerd, wat niet wil zeggen dat ik vind dat teksten er niet toe doen, in tegendeel. Het is alleen voor mij persoonlijk van minder belang. Als de muziek mij niet zo ligt, zal ik me ook niet zo gauw in de teksten verdiepen; zelfs al dat wel zo is, gebeurt het niet direct.

Laat me duidelijk zijn: ik claim geen objectieve waarheden.
Ik schrijf slechts impressies vanuit mijn eigen luisterervaring.
De luistervaring van skyline, stuart of Mjuman is even waarachtig.

New Dawn Fades schetst in mijn ogen het tanen van de hoop.
De hoop staat wel centraal in het nummer ...

It was me, hoping for something more, hoping for something else.

Het is niet zo dat ik dit lied als optimistisch ervaar.
Maar tegelijk bespeur ik ook weinig fatalisme ... de dood (a loaded
gun won't set you free) is hoogstens een gedachte, geen optie.

Ik beluister New Dawn Fades liever vanuit vitalistisch oogpunt.
Geen mooiere manier om te sterven dan door bewust te leven ... hoop doet leven.
Verlies (van dromen, idealen, verlangens, hoop) ervaren is ervaren dat je leeft.
Leven is loslaten, afscheid nemen, pagina's omdraaien en verdergaan.

Die melancholie, die weemoed ervaar ik ook bij Hendrik Marsman.
Sta me toe om te citeren uit één van de gedichten van deze vitalist.

HEIMWEE

De tijden zijn zwart.
wij zijn eeuwen en eeuwen te laat geboren.
in een mantel gehuld, door een
engel op weerlichten doortocht verloren
en door het onuitroeibaar heimwee vervuld
den Koning te zien voor Wien ik had willen strijden,
schrijd ik naar den Dood

en die een krijgsman had willen zijn
in de harstochtelijkste aller tijden,
moet nu in late verwilderde woorden gewagen
van eeuwen, die versomberden tot verhalen
duister en vurig - van Kruistochten en Kathedralen.

Dit gedicht maakt hetzelfde in mij los als Unknown Pleasures.
Ik vind het waarachtig mooi samenvallen met de toon van dit album.

I travelled far and wide through many different times ...
Oh ... I've walked on water, run through fire ...
Guess the dreams always end ...
But I remember when we were young ...

Berichten over Joy Division concertervaringen verplaatst naar Joy Division

Overigens wil ik me hier nog wel bij aansluiten:

http://nl.youtube.com/watch?v=O3OPzOx3kkg

Dit klinkt eigenlijk best goed. Ik ken hem helemaal niet, volgens mij moet ik ook maar eens achter deze gast aangaan.
Emotionele cover, hij slaat volgens mij wel eens de verkeerde tonen op zijn gitaar aan maar dat kan mij niet schelen.

Die gast zit in een of ander bandje genaamd Red Hot Chili Peppers, zegt het je wat?

Natuurlijk ken ik die Ik ben alleen gewend om de naam van de zangers te onthouden van bandjes. Maar wat een geweldige stem heeft hij ! Het is maar goed dat hij verder gaat dan alleen gitaar spelen.

Dank voor de link ... net wat ik dacht: de song staat als een huis,
"zelfs" en in zekere zin "vooral" in een meer akoestische benadering.

De zang van Frusciante drijft me te veel op adrenaline, maar
wat wil je als je hele dagen rode, hete chili pepers loopt te eten?

Al bij al een goede coverversie.

Eén van de meest donkere platen ever, erg goed, zonder meer.

Maar ik betwijfel of deze band zo legendarisch was geworden en gebleven als de frontman op een dag niet aan een galgje had gehangen, waardoor er absoluut een mythe is ontstaan rondom die labiele persoon.

Hiermee wil ik niet zeggen dat ik dit geen goede plaat vind.

Maar wat wil je er dan wel mee zeggen?

Dat Joy Division het vooral van mythevorming moet hebben?

Hebben we een tijdje geleden willen ontkrachten door
een aantal artikels uit Oor op te rakelen die Joy Division
en dit album meteen als indrukwekkend en vernieuwend
wisten te bestempelen ...

Geef Joy Division een eerlijke kans ...
Hoe kan je als band aan de mythevorming ontsnappen
als je amper twee albums uitbracht en je zanger uit het leven stapte?
Niet of nauwelijks dus ... laat dus alleen de muziek spreken.

En geef toe dat daarna New Order zichzelf voor een tweede
keer op de landkaart van de muziek wist te plaatsen.

Zonder doden één van de meest invloedrijke groepen uit de 80s.

Tuurlijk moet Joy Division het vooral van de mythe rond Ian Curtis hebben, want er waren en zijn nog steeds duizenden nieuwe bands die door alle toonaangevende muziekbladen de hemel in worden geprezen, vaak zeer terecht, vele krijgen predikaat vernieuwend en indrukwekkend opgeplakt. Om na het verlopen van de tijd echt in de vergetelheid te raken, hoe goed ze ook waren. De zelfmoord van Ian Curtis speelt echt 100% mee waar het gaat om de huidige populairiteit van Joy Division.

Daar heeft Devel-Hunt overigens wel (gedeeltelijk ) een punt; ik ken de muziek van JD niet goed genoeg , maar hun status heeft ongetwijfeld ook te maken met het korstondige en dramatische bestaan; hoe groot die is weet ik niet en ik ben ook geen 'insider' in deze muziek (dit verhaal geldt overigens ook bijv. voor Nirvana denk, hoewel hun muziek veel bekender was).

Deze discussie is al eerder gevoerd en ik vind 'em behoorlijk zinloos. Het hangt gewoon af van welke positie je inneemt en het staat eenieder vrij daarover te denken wat ie wil.

Ik heb me al eerder gekeerd tegen iemand die sprak over de populariteit van JD die ontstaan was (letterlijk citaat) "door de touw-act van Ian Curtis". Op de eerste plaats vind ik een dergelijke typering weinig smaakvol en vanuit een bepaald persoonlijk perspectief gewoon kwetsend, op de tweede plaats is het gewoon niet te bewijzen dat het eenduidig zo is.

Liefhebbers van JD zullen altijd argumenteren dat het de intrensieke kwaliteit van de muziek, de muzikanten en de producer zijn geweest die voor de populariteit hebben gezorgd. Ook dat is niet éénduidig te bewijzen. Duidelijk is wel dat er na de dood van Ian meer aan/met JD is verdiend dan voor diens dood - maar dat mag geen argument zijn (want dan kunnen we een hele hoop muziek wel afvoeren).

Als liefhebber neig ik meer tot de laatste visie; maar verder: denk wat je wilt. En ja ook New Order maakt ook geen misselijke muziek; en dat zegt iets over de kwaliteit en de veerkracht van de mensen in die band.

Hier gaan we weer ...

Laat ik me er niet al te druk over maken.

Al die bands die de muziek van Joy Division
als inspiratiebron aanstippen, hebben zich hopelijk
niet laten strikken door de bewuste "touw-act" van Ian Curtis.
Zou het kunnen dat zij persoonlijkheid genoeg bezitten
om op hun eigen luisterervaring te bogen?

Veel mensen die Joy Division op MuMe aanstippen
als een heerlijke band met schitterende muziek, beoordelen
deze platen op basis van hun eigen luisterervaring en niet
op basis van een zelfdoding, nu bijna 29 jaar geleden.

En ja, hetzelfde geldt voor Nirvana, The Doors, Janis Joplin en Jimi Hendrix.

Het is niet omdat je sterft dat mensen je liever gaan zien.
Mensen die je muziek niet kennen hebben wellicht wel van je gehoord daardoor.
Verbazend hoe ook die mensen klaar staan met hun mening terzake.

Het is om wat je betekend hebt voor anderen dat je geliefd wordt.
Joy Division betekent genoeg voor heel wat muziekliefhebbers
om hun status te rechtvaardigen ... zo denk ik erover.


Pas op met veralgemeningen.
100% MEEspelen is filosofisch moeilijk.
Iets speelt voor de volle 100% de hoofdrol
of iets speelt voor een bepaald percentage mee.

VOETNOOT
Ik ken anders heel wat bands die veel investeren in een levende mythe.
Tankwagens alcohol, tonnen drugs en ontelbare groupies hebben zij genuttigd.
Of hoe bands er veel voor over te hebben om te passen in het sex and drugs
and rock and roll plaatje ... Is wat ze beweren in de pers daarom echt gebeurd?
Het kan me eerlijk gezegd weinig schelen: hun muziek, daar draait het om.

En op MuMe beweren dat de zelfmoord van een artiest, 29 jaar geleden,
100% de populariteit van deze band bepaalt anno 2009, is een belediging
aan het adres van alle muziekliefhebbers die zich door de muziek lieten leiden
om hier hun passie met het publiek te delen of 4 tot 5 sterren uit te delen.

Ik kom hier voor het eerst bij dit album (geloof ik) en ik wist niets van 'die hele Curtis' discussie hier af; anders was ik er ook niet op ingegaan. Het ligt nogal gevoelig begrijp ik; JD liefhebbers, veel luisterplezier.

Ian Curtis, zijn zelfmoord, de mythe, de 'populariteit' als gevolg daarvan: maakt het iets uit? Unknown Pleasures blijft gewoon een prachtig album, en het is de muziek die staat. De lading die het krijgt door het verhaal van Curtis is een andere bijkomstigheid. Of de muziek daardoor mooier wordt, of 'populairder', wat geeft het? Dat mag je zelf bepalen, maar beoordeel muziek vooral op de muziek.