Joy Division - Unknown Pleasures (1979)

Ik heb deze plaat gekocht in het jaar dat hij uitkwam.1979

Ik heb nu net(vanavond)naar de dokumentaire gezien(DVD)die uit is gekomen in 2007 en gemaakt door Grant Lee waarin hij een beeld schets van de geschiedenis van Joy Division en hun eerste stappen en optredens t/m 18 mei 1990.Het is ook een verhaal over de stad Manchester.

Misschien moet iedereen daar eerst maar eens naar gaan kijken en af gaan op de mensen die in 1979/1980 de platen kochten van Joy Division/ze live hebben gezien en zelf nu nog na 29 jaar geraakt raken door deze plaat en Closer.(zie dazzler)

Zelden zal een plaat zo'n indruk hebben gemaakt op mensen als deze plaat. Het is 1 van de belangrijkste abums uit de popgeschiedenis.Misschien wel met OK Computer de beste albums van de laatste 30 jaar.Al is de intensiteit van Joy Division niet te evenaren.
Het moet de meest intense muziek zijn die ooit op album is gezet.
Zelf zijn eigen groepsleden(Hook en Bernhard) hebben niet geweten dat Ian alles meende wat hij zong.Voor hun was het een band die muziek speelde, voor Ian was de muziek( live optredens) en zijn teksten een wereld waar hij zich zelf kon zijn.

Dat vind ik ook. De enorme intensiteit en emotie die van de muziek uitgaat, heb ik bij nog geen enkele andere band ervaren........behalve Adrian Borland mss, die komt een beetje in de buurt.

En wie daar anders over denkt.....hij noeme de bands (welk genre dan ook).....ben wel in voor iets dat hierbij in de buurt komt.

PS: mooie top 3 songrobber!

@Songrobber: die documentaire van Grant Gee is zeker de moeite waard.

Alleen ligt de relatie die jij legt tussen de woorden van Barney ("he fucking meant what he wrote") en de werkelijkheid/de biografie van Ian Curtis iets complexer, imo en ook in die van een aantal anderen - ik noem hier Dazzler, CD, en ook Skyline. Lees gerust de exegese-duidingsdiscussies hierboven en bij Closer (m.n) eens terug.

Intensiteit, eens met CD; Sound komt in de richting; er zijn nog andere elementen waarmee je als band kunt scoren - opnieuw imo - muzikaliteit, inventiviteit en oorspronkelijkheid. Met de eerste en derde dimensie - met name - scoort voor mij Dead Can Dance.

Inventiviteit vind ik bijv. een label voorTalking Heads (en het weerk van Bowie tot in de jaren 80).

Ook de docu op de BBC van feb 08 (over factory) is alleszins de moeite waard en de extra interviews op de dvd van Grant Gee maken die schijf de 9,95 echt waard.

01. DISORDER

Dit is het allereerste nummer dat ik van Joy Division hoorde.
Ik kende Love Will Tear Us Apart in de Paul Young versie en ik was
gek op Blue Monday van New Order ... mijn leraar wiskunde dweepte
met Joy Division en ik nam Unknown Pleasures mee uit de discotheek.

Zelden zo gefascineerd geweest bij de eerste groeven van een plaat.
Die drums en die bas klonken vertrouwd, al kan ik nog altijd
de lijn naar Blue Monday niet meteen zichtbaar maken.

Die mechanische drums en die bas die van hoog naar laag
door het spectrum schuift, die krassende gitaarmelodie en daartussen
de bariton van de dichter die zich een weg baant tussen geest en gevoel.

Wat een heerlijk openingsvers.

I've been waiting for a guide to come and take me by the hand ...

Ian Curtis neemt de luisteraar mee doorheen de inside en de outside
van Unknown Pleasures ... een adembenemende ontdekkingsreis.
(vergelijk met This is the way, step inside uit Atrocity Exhibition).

It's getting faster moving faster now it's getting out of hand ...

Disorder is als een zuigende spiraal ... een deur waarlangs,
eens gepasseerd, geen terugweg mogelijk is ... een deur die
pas zal gesloten worden in de fade out van Decades (op Closer).

Each ritual showed up the door for our wanderings
Opened and shut, then slammed in our face

De zoektocht die eindigt bij Decades begint bij Disorder.
Die foto van de op een kier staande deur op de binnenhoes ...

What means to you, what means to me and we will meet again
I'm watching you, I'm watching her, I'll take no pitty from your friends
Who is right, who can tell and who gives a damn right now

Enigmatische woorden ... wie is "you" en wie is "her"?
Deborah, Annick of Natalie ... het is nog te vroeg om te speculeren.
De eeuwig onbereikbare andere ... de brug tussen jou en mij.
Of de zelfreflectie ... de gespletenheid van de vervreemde mens.
Wat doen deze woorden met mij als luisteraar?

I've got the spirit, but lose the feeling ...

De manier waarop Ian het woord feeling herhaalt,
snijdt met vlijmscherpe intensiteit door de ziel van de luisteraar.
Hoe volwassen mannen (spirit) het kind (feeling) in zich willen bewaren.
Growing up ... kennis vergaren, de menselijke ziel in kaart brengen
om dan vast te stellen dat al dat weten de werkelijke emotie verlamt.

Disorder ... New Order ... Blue Monday ...

What means to you, what means to me and we will meat again
Now I stand here waiting ...

I've got the spirit, but lose the feeling ... feeling ... feeling ...
Tell me how does it feel when your heart grows cold ... grows cold ... grows cold ...

Er zijn lijnen tussen Disorder en Blue Monday,
tussen Joy Division en New Order ... zij het tussen de regels.

Wat betreft muzikaliteit en wellicht ook inventiviteit "scoort" JD imo inderdaad minder. Daarmee doel ik op de (relatief) lage instrumentbeheersing van de bandleden en de (relatief) eenvoudige arrangementen van de nummers. De inventiviteit moest imo vooral van genie Hannett komen, onmiskenbaar het vijfde bandlid.

Maar aan oorspronkelijkheid ontbreekt het imo bij JD toch niet. Ik was 14 toen ik dit album leerde kennen. 'New Gold Dream' van The Minds had voor mij de deuren van de new wave geopend en na wat werk van U2 besloot ik deze 'Unknown Pleasures' maar eens uit te proberen.
Bij het horen van de opener 'Disorder' bekroop mij eenzelfde sensatie als Dazz hiervoor omschrijft:....wat is dit? Wat een emotie! Of zoals het destijds meen ik door Paul Evers in OOR heel goed werd omschreven: muziek die een oerschreeuw in zich draagt en die je onmogelijk ongeroerd kan laten.
De muziek sloeg in als een bom. Een voltreffer, meteen geveld door de directheid ervan, de intensiteit. Geen vluchtwegen meer, maar een onontkoombare confrontatie met een ongemakkelijk gevoel. Muziek die uitnodigt of zelfs dwingt tot zelfreflectie. Voor mij is er geen enkele andere kenismaking geweest met een "eerste van" die een soortgelijke sensatie opriep. Het is ook de enige plaat geweest die ik na de eerste luisterbeurt meteen onder de arm genomen heb en hup op de fiets naar de andere kant van het dorp om te laten horen aan een goede vriend.

......feeling......feeling......feeling......

@CD - natuurlijk is JD oorspronkelijk en zeker ook inventief (Hannett in ieder geval en de groepsleden zelf ook: Hook die zijn bas hoger stemde om in de repetitieruimte boven de rest van de band uit te komen, Barney met het zelf bouwen van een synthesizer, Steve met zijn syndrum-experimenten en Ian met zijn bijzondere "tranche-de-vie" - stills (foto)achtige teksten. Ja er zat enorm veel expressie in de band.

Het ging mij erom dat er andere bands zijn die met name op andere aspecten scoren en daar noemde ik een paar voorbeelden van.

Mijn credentials: JD luisteren vanaf Earcom 2 (Fast 9 - vind die maar eens). en dan het debuut kopen pal na een verregende fietsvakantie in de Ardennen (regen en die heuvels - niets voor mietjes) - onderweg ergens UP gescoord - in de fietstas gestopt, naar huis gereden en voordat de meuk was uitgepakt lag ie al op de draaitafel.

En dat duurde slechts twee minuten. Ingreep van mjulady v1, of ik wel lekker was; moest af, eerst opruimen enz. Later in alle rust gedraaid - en nog eens en later weer. Zij pikte het niet op; dus bleef UP iets voor solo luisteren of met maten.

Da's eigenlijk de belangrijkste tip voor deze plaat: luister met mate, er komt soms te veel expressie over je heen. Gek genoeg heb ik JD nooit veel met vrienden gedeeld - je had het er niet over je voelde en deelde het zeldzame onbekende genoegen; de oerkreet naar en van de ziel.
Onvoorstelbaar dat deze band zo'n ontwikkeling heeft doorgemaakt van Warsaw's Shadowplay tot Closer's Decades - zo'n nummer dat je tot op het bot raakt.

Haha, klinkt bekend in de oren. Mijn wederhelft trekt dit ook absoluut niet ("wat zijn dat voor loodgieters?") - evenals het overgrote merendeel van mijn andere albums en CD's ("Kun je niet gewoon van Marco Borsato houden?" CD: "Nee schat, dat kan ik niet").



JD beluister ik meestal ook in (nachtelijke) eenzaamheid. Die confrontatie weer aangaan. En na 25 jaar heeft het nog niets aan kracht ingeboet. In mijn puberjaren wel veel gezamenlijke luistersessies met vrienden ondernomen.



Hier heb ik niets aan toe te voegen.....nou 'In a Lonely Place' dan, daar hield de reis naar de diepten van de menselijke ziel echt op (vgl. de albumhoes van de Sordide Sentimental uitgave van 'Dead Souls'/'Atmosphere').

natuurlijk Adrian Borland

Gek is dat, we weten wel dat Adrian en Ian veel op elkaar leken.
Beide hebben me " bij mijn strot gegrepen". En misschien Jeffrey Lee Piere (Gun Club) die dezelfde intensiteit had.
Alle 3 niet meer onder ons.

Mooi dat we dat hier kunnen delen.


En juist dat maakt Joy Divison zo bijzonder.Luisteren in je eentje en weten dat ook anderen dat net zo intensief beleefden/beleven als jij.
Je deeld(e) die ervaring en dat geeft een band.Die ik nu ook weer voel met julie die hier schrijven.

Als je naar Adrian Borland zijn laatste album luistert(Harmony en Destruction) ervaar je het zelfde als bij Closer.

Ik heb deze groep eignlijk leren kennen via een vriend van mij die er eignlijk redelijk bezeten door was, toender tijd verstond ik niet hoe je zo kon bezeten zijn met deze band. Ondertussen weet ik wel beter, het is een band die zich langzaam aan in je hersenen nestelt en waar je geleidelijk aan fan van wordt.
Nummers als new dawn fades en shadowplay van deze plaat zijn super, maar mijn favo liedje van joy division als vele mensen is Love Will Tear Us Appart.

Om heel eerlijk te zijn vind ik die bonus cd, met het live optreden uit 1979 niet eens zo slecht. Met een goede koptelefoon is het genieten. Op sommige momenten krijg ik kippevel op mijn armen, omdat Ian Curtis het nog beter live zingt op cd dan in de studio Prachtig!

Ik ga de twee studioalbums van Joy Division nog eens herbeluisteren. Eerder gaf ik namelijk de voorkeur aan Substance (wat dan ook de enige CD is die ik van ze heb).

Het album begint redelijk sterk met Disorder en Day of Lords. Candidate en Insight vind ik wat minder, maar New Dawn Fades is daarentegen geweldig!! She's Lost Control is ook een goed nummer, al vind ik de zang te eentonig. Shadowplay is wederom een pareltje. Wilderness is oke, en Interzone is een erg fijne rocker. Tot slot nog even lekker wegdromen op I Remember Nothing.

Muzikaal is het eigenlijk bijna lachwekkend, maar toch heeft het 'iets' waardoor ik er graag naar luister. Die kenmerkende drums, die stem, het atmospherische en lege sfeertje. Het is ontiegelijk meeslepend, gevoelig en sfeervol.

Blijkt dat ik hier nog geen stem heb staan! Gauw 3,5 gestemd!


Muzikaal is het niet meteen lachwekkend, zover wil ik niet gaan. Maar het is ook niet uitermate boeiend. En helaas, het totaalplaatje vind ik helemaal niet 'meeslepend, gevoelig en sfeervol'. Het is een prima album, waar ik voor in de stemming moet zijn. Niet meer en niet minder.

Ja, het lijkt net of het een demo is van een beginnend bandje...(of is dat ook zo ).

Vooral door die drums lijkt het daarop ja.. maar de JD-fanboys hebben al lopen schreeuwen tegen me dat die drums zo de bedoeling zijn, dus het zal wel

Ik ga er niet over twisten met de fanboyz . Ik ben allesbehalve JD-specialist...

Aha de Commander of the Cure Clan, a.k.a. Lord Pornography kan het vinden met een bekend representant (S.) van de Pose Rock Club (de woorden van de lord). Les extremes se touchent: alors, good luck boys!!

D'r zit volop expressie in Unknown Pleasure: een open mind wil wel eens helpen bij het luisteren.

Twisten is het laatste wat je doet op JD, laat staan head banging.

"I've been waiting for a guide to come and take me by the hand"

Je moet wel tegen wat "pesterijtjes" hier kunnen, MM; dat gebeurt menig album/band wel eens en dus ook hier; ik zou me erin iig niet zo druk om maken.

Druk - dat wordt het pas als al mijn dislikes een beurt krijgen - en dat doe ik dus normaal niet.

En Stuart - wat gij niet wilt dat u geschiedt - zoals pissing on your parade - doe dat ook een ander niet; dit is gewoon niet jouw ding - so why piss on it? Een vrijbrief, is snel geschreven - en dat is ook voor jou een unknown pleasure:

"could these sensations make me feel the pleasures of a normal man? - These sensations barely interest me fo another day"

"I'v e got the spirit, but lose the feeling"

Een open mind wil wel eens helpen.

Ik vind het net als een demo klinken en dat mag ik toch vinden Daar zal ik vast niet de 1e in zijn die dat vindt en ongetwijfeld ook niet de laatste. Ik heb verder inhoudelijk niet eens wat over het album gezegd en als ik dat wel wilde zou ik dat gewoon gezegd hebben. Ik las iets over het 'geluid'/produktie/ van dit album in een artikel en wilde daar zelf nog eens naar luisteren. Ik 'piss' niet op JD (ik kom hier nauwelijks) en elk album/band krijgt wel eens een plaagstootje. We houden en erover op en gaan weer on topic wat mij betreft.....

Het album is bewust geproducet
alsof het in een vervallen fabrieksloods is opgenomen,
omdat Joy Division in een dergelijk pand de eerste jaren
van zijn bestaan aan haar repertoire heeft geschaafd.

Hoe kan je vanuit de uitzichtloze onderbuik
van een regenachtige industriestad in verval (Manchester)
de poëtische zoektocht naar de innerlijke mens
beter vormgeven dan vanuit deze productie van Martin Hannett?

Betonnen drumpatronen, slijpende gitaren en daartussen
een bas die een haast pijnlijk mooie melodie pleegt ...
Glasscherven en een lege liftkoker.

En ergens op de muur schreeuwt in grafittiletters een jonge dichter:
I was moving through the silence without motion ... waiting for you ...
uit Shadowplay van Joy Division

Een jaar later antwoord een piepjonge Ier:
Boy meets man in the shadow ...
uit Twilight van U2

Die laatste quote is maar een link, die me zo plots te binnen schiet.
Maar er zijn zeer zeker inhoudelijke lijnen tussen JD en het prille U2.

Zoals vaker weer Daz mooi te verwoorden waar het om draait - existentie én beleving. Je kunt dit album soms een hele tijd niet draaien; en als je het weer draait, komt het als een golf over je heen.

Unknown pleasures, die ik pas kocht ná Seventeen seconds en Faith van The Cure, blijkt, bij nadere beluistering, heel wat geluidjes, basloopjes te hebben, die, naar mijn idee, zijn overgenomen door Robert Smith.

Omdat het chronologisch zo dicht bij elkaar zit, Joy division en The Cure, heb ik eerst geruime tijd mijn stelling zitten overdenken, maar het kan niet anders.

Na Three imaginary boys (1979) heeft Smith waarschijnlijk heel veel geluisterd naar Unknown pleasures (ook 1979) om vervolgens met Seventeen seconds (1980) te komen; plotseling een hele andere stijl dan de eerste cd van The Cure en ja hoor: sfeer, geluidjes en basloopjes van Joy Division.

The Cure werkt nog steeds met deze stijl.
Het zij Robert Smith vergeven. In de eerste plaats omdat ik vind dat Seventeen seconds beter is dan Unknown pleasures en in de tweede plaats omdat hij beter kan zingen dan de wat metaalachtige zang van Ian Curtis.

Bovendien is de muziek van Joy divison toch behoorlijk stevig, zeker in vergelijking met Seventeen seconds.

Hoewel Unknown pleasures in beginsel te kwalificeren is als een vijf sterren cd, is de sfeer, de doom en andere treurige zaken mij teveel van het goede. Het willen draaien van de cd beperkt zich alleen tot sommige momenten en als het geen cd meer is waarvoor ze je 's nachts wakker mogen maken, moet de beoordeling omlaag.

The Doors, Pink floyd en The Cure. Ook zij weten vrolijke buien om te buigen in neerslachtige somberheid. Bij Unknown pleasures voel je de zelfmoord van Ian Curtis al dreigend naderen. En in plaats van veelvuldig draaien, zoals je doet bij het genoemde trio, neemt Unknown pleasures een meer bescheiden rol in.

Ik moet wel zeggen, nu ik hem weer een keer of 3, 4 gehoord heb onderweg (nee, ik heb niemand aangereden) ik nog steeds dat ambivalente heb: eigenlijk vijf sterren, niet vaak in je cd-speler willen hebben. En dat blijf ik gek vinden, komt bij mij eigenlijk niet voor.

musician,

Het kan helpen om UP eens niet
vanuit Ians zelfmoordperspectief te beluisteren.

Op UP vind je voldoende tekstmateriaal waarin Ian
de mensheid en haar zieleroerselen observeert.

Op Closer zijn zanger en tekst steeds moeilijker van elkaar
te scheiden, maar op UP is Ian nog de moedige dichter
die de luisteraar mee wil nemen naar zijn diepste zelf.

Wat je over The Cure schrijft klopt als een bus.
Robert Smith heeft zijn adoratie voor Joy Division (later New Order)
nooit onder stoelen of banken gestoken ... wat fans ook mogen beweren.

En ik volg je ook als je Robert een betere songsmid vindt.
Maar voor de teksten blijf ik Ian liever trouw.

Bedankt voor je rake woorden.

A Day Without Me van Boy is geschreven nav de zelfmoord van Ian Curtis. U2 is zeker beïnvloed door Joy Division. 11 O'Clock Tick Tock is natuurlijk niet voor niets geproduceerd door Martin Hannett.

Bono: Martin Hannett was een genie.Hij had met Joy Division gewerkt, onze favoriete band uit die tijd. Deprimerender kan het volgens mij niet. De naam, de teksten en hun zanger belichaamden de grootste onweersdepressie die je je maar kon voorstellen. En toch bespeurde ik ook een zoektocht naar God, naar het licht, naar rede .... een reden om te leven. Hun zanger gaf je het gevoel: schoonheid is waarheid en waarheid is schoonheid. Zij zochten naar allebei. Te midden van de grauwheid van het alledaagse leven bouwden zij met hun muziek een kathedraal. Terugkijkend was het een ongelofelijk religieus moment binnen de muziek,
Daar was hij dan, Ian Curtis, in eigen persoon, de jongen met de mooie getormenteerde, opgejaagde stem. We bekeken hun platencollectie: Frank Sinatra, The Wee Small Hours, Songs for Swinging Lovers.
Dit was het postpunk tijdperk en zij luisterden naar Wagner. Ze hadden de meest waanzinnige collectie die ik ooit had gezien.

Edge: Ze waren net bezig met de opname van Love Will Tear Us Apart en wij waren daarbij. Er hing een sfeer die je krijgt wanneer zich iets bijzonders voltrekt, gecombineerd met een ingedikt, elitair sfeertje, heel intens allemaal. Ik vermoed dat ze naar Wagner luisterden. Niet bepaald een huis-tuin-en-keuken-rock'n rollsessie, maar het klonk wel te gek.

@Musician: ik vind het geluid, de instrumentatie en de productie van UP en 17scs toch heel verschillend van elkaar. Ik denk eerder dat RS c.s. zijn "gegrepen" door de sfeer die door UP wordt opgeroepen. Verder vind ik het twee behoorlijk unieke platen.

@Premo: wat is je bron? Wist niet dat U2 aanwezig was bij de opnames van LWTUA. Was dat ttv de opnames van '11 O'Clock'?

U2 kwam naar Londen om de demo van 11 O'Clock aan Marrtin Hannett te laten horen. Hij zou het debuutalbum van U2 gaan produceren, maar het bleef bij deze ene song.
De bron is het geweldige boek: U2 by U2.

@Musician - ik ben het wel met CD eens. 17 seconds is een vrij 'kale' - Hanneteske (la'k eens gek doen) plaat. Het doet ook denken aan de gestripheid van een "To Each" van ACR.

Ja heren mjuman is aan het broeden en formuleren mbt die vierde ACR-schijf, die eigenlijk de derde is). Skeletgeluid zou ik het willen noemen en daarom vind ik 17 Sec's een wereldplaat.

In A Forest zit hetzelfde ijzige geluid als in bepaalde ACR-songs; CD kopt 'em wel in denk ik. Dat ijzige, etherische, verstilde vind ik ook terug in Closer - UP is meer leven in den brouwerij: het borrelt, maar de vraag is of het veiligheidsventiel werkt.

Die opmerking van musician over de draaibaarheid snap ik wel - ik weeg dat altijd mee: soms zit een plaat zo op je huid dat het bijna pijn doet om 'em te draaien, maar toch wil je 'em horen en die keren dat je de plaat draait, is het heel diep. UP is één van die platen, A Love Supreme van Coltrane idem - Closer is net anders; gek genoeg is de schoonheid van die plaat zodanig, dat de tristesse erachter verdwijnt, ook al is die transparant aanwezig. Misschien is UP wel de hel ("L'enfer sont les autres"). Closer is de loutering en die plaat draai ik vaker.

@ Premo: heel bijzonder die info. Zeker als jet afzet tegen de uitspraken van Peter Hook in de docu van Grant Gee (toen hij net het U2-weekend op MTV had meegemaakt): "We could have been there, we should have been there; they've stolen our baby" . hook zat zich duidelijk te verbijten.

Same here, 'Closer' is de onvermijdelijke confrontatie, de ziel in zijn naaktheid blootgelegd......bij voorkeur in eenzame afzondering te beluisteren.

I never realised the lengths I'd have to go,
All the darkest corners of a sense I didn't know.
Just for one moment, I heard somebody call,
Looked beyond the day in hand, there's nothing there at all.

@ Dazzler. Eens met UP en Closer. De laatste moet ik nog bespreken. Vind hem in aanleg wel beter.

@ Premonition. Grappig dat je iets schrijft over U2 en hun contacten met Joy division. Ik sta op het punt Boy te bespreken, maar wist niet van hun intense contacten. Waar The Cure en Joy division de doom en somberheid echter tot leidraad hebben gemaakt, is U2 vanaf I will follow bezig met een demonstratieve mars, een oproep tot revolutie. Strijdvaardigheid dus ipv destructie. Maar allen wel eens over één ding: de uitzichtloosheid van die tijd.

@ Chameleon day. Ik heb alleen geschreven, dat Robert Smith ideeën heeft overgenomen van UP voor Seventeen seconds. Of vanaf Seventeen seconds eigenlijk, de ideeën van Joy division zijn vanaf dat album altijd aanwezig gebleven bij The Cure. Het zijn in die zin totaal verschillende platen dat Joy division, zoals ik schrijf, met een stevig concept en los van elkaar staande nummers aan de weg timmert, waar Seventeen seconds volledig de nadruk legt op atmosferische doom, haast minimalistisch gebracht.

@ Mjuman. Eens met de stelling, dat je Closer beter en liever draait dan UP. Ik kom daar bij die cd nog op terug.

Op een aantal punten verschillen we denk ik essentieel: voor mij is UP niet "de doom en somberheid (...) tot leidraad (...) gemaakt".

Dan doe je de muziek én de teksten ernstig tekort. Ik geef even een beetje context: neem de documentaire van Grant Gee, of - om mijn part - Control van Corbijn; creëer aan de hand daarvan voor jezelf een visuele weergave van Manchester eind jaren '70/begin jaren '80: industriestad, grauw, somber, veel armoe; you get the picture? Muziek - (post-)punk - was een middel om je te onderscheiden, om aan te geven dat je existentie ertoe deed ("away from the numbers" van de grauwe massa "when I'm in the crowd I can go anywhere"). Punk reikte het idioom aan: niet lullen, maar spelen, raggen - doen, gaan met die banaan.

Observateur als Curtis was, incorporeerde hij eigen ervaringen en beelden in zijn teksten: "She's Lost Control" over een (overleden) cliënte van hem ('uitkeringsadviseur') met epilepsie. Zijn manier van songs schrijven betekende een verwerking van de confrontatie met de grauwe werkelijkheid. UP is een zeer existentialistische plaat: het leven is in zekere zin een hel en "hell are other people".

"I've been waiting for a guide to come and take me by the hand" (Disorder) zegt heel veel over het zoeken naar oplossingen , over de twijfel in jezelf . Of: "It was me, waiting for me - hoping for something more - me, seeing me this time, hoping for something else" (New Dawn Fades).

Hoe gaat het verder, "Where will it end?" zie ik niet als doom, maar als de existentiële zoektocht naar de uitweg. Dat we achteraf weten waar die lag, is volstrekt irrelevant; net zo irrelevant als mensen die nu roepen dat ze de kredietcrisis hadden kunnen zien aankomen.

Wil je tav Ian Curtis een vraag stellen, is het eigenlijk niet de vraag "waarom?" - daarop bestaat geen antwoord of alleen speculatieve (of wellicht:daarom); voor mij is veel belangrijker "wat?" (hebben we moeten missen) en "hoe?" (zou hij zich als kunstenaar hebben ontwikkeld).