Joy Division - Unknown Pleasures (1979)

1. Ja het is onmiskenbaar de stem van Pauline Murray - het nummer herken ik niet zo 1,2, 3 - moet ik nog eens luisteren; misschien is het wel een outtake van het album PM and the Invisible Girls.
2. Bas was in handen van Robert Blamire, met wie PM een relatie had en met wie ze ook al in Penetration zat.

In welke band baste Hannett ook al weer dan?

Hannett wordt wel als groepslid van Ithe Invisble Girls vermeld - het kan overigens goed zijn; dat ie wel deels de bas ter hand heeft genomen; de hoestekst is daar niet duidelijk over.

Het ultieme manifest van de alternatieve muziek.
De bijna zeldmoordbrief van een cultheld.
Verontrustende schetsen van een verkilde maatschappij.
Een definitief afscheid van de jeugd, een stap in de volwassen wereld.
Of misschien gewoon als de duistere voorloper van New Order.

Hoe je Joy Division's Unknown Pleasures ook ervaart, het is een plaat om te koesteren.

Beklemmend en angstaanjagend, pure schoonheid en ontroering. De grenzen van Joy Division zijn vaag en verraderlijk.
Intstrumenten die klinken als machines, koud als staal, maar tegelijkertijd regelrecht je hart beroeren.

Ik zit te zoeken naar woorden. Deze plaat is bijna niet in zinnen uit te drukken.

De dynamiek van Disoder. Dat basloopje van Peter Hook, na amper tien seconden weet je waarom ook New Order groot mocht worden. Een fenomenale song, met een denderend ritme, een gierende gitaar en Ian Curtis overdondert.

Where will it end. Day Of The Lords bouwt spannend verder. Ian Curtis klinkt donkerder, somber (af en toe hoor ik Nick Cave) en poëtisch. Dit nummer grijpt me iedere keer weer bij de keel.

Candidate en Insight halen het tempo wat omlaag, maar de sfeer blijft intact.

En dan volgt New Dawn Fades, mijn persoonlijke favoriet, een grommende bas in gevecht met een klassieke melodie, maar met de bariton van Ian Curis als winaar. (Hier hoor je waar Interpol het kunstje heeft geleerd).

De ironie van She's Lost Control. Dit lied wordt zo strak en gecontroleerd gebracht dat je bijna vergeet dat het gaat over Curtis' epileptische aanvallen.

Het vuur van Shadowplay. De kracht van een klassieker. Onlangs nog mooi vertolkt door The Killers, maar het origineel blijft onovertroffen. Dat moet The Edge ook gehoord hebben, toen hij Sumners gitaar voor het eerst hoorde.

Het stuwende Wilderness en de felheid van Interzone zorgen voor nog meer vuur.

Een voorbode voor het apocalypische sluitstuk, I Remember Nothing. Bij het intro lijken de secondes weg te tikken, voor die allesvernietigende klap. Met sneuvelende ruiten.

Ik lul maar wat. Zoals ik al zei, deze plaat is niet in woorden te vatten. Wellicht enkel met vijf sterren.

Ik vond het anders rake typeringen, waar ik me
lied na lied kon in herkennen ... ik ben al een tijdje
geabonneerd op de schrijfsels van sebas ...

Dat abonnement is wederzijds!

Toen vandaag de term "mentally disordered" viel,
viel ook mijn spreekwoordelijke euro ...

Ian Curtis werkte een tijdje in een tehuis
voor mentaal zorgbehoevende mensen, en plots ga ik
Disorder weer in een heel ander perspectief beluisteren.

Hoe gek zijn de normalen en hoe normaal zijn de gekken?
Wedden dat je met deze vraag geconfronteerd wordt als je dagelijks
tussen het tehuis en de geschifte buitenwereld pendelt.

Of hoe een lied, 25 jaar na de eerste draaibeurt,
vandaag voor mij weer een nieuwe dimensie kreeg.
Ian Curtis ... de ooggetuige, de observator.

I've got the spirit, but lose the feeling.
Het hoofd op hol, maar de voeling met de buitenwereld kwijt.
Touching from a distance ... vervreemding in het kwadraat.

07. SHADOWPLAY

Samen met Day of the Lords, Wilderness en Interzone een song
die tekstueel het meest aansluit bij hun Warsaw periode.
Ian Curtis profileert zich als ooggetuige van het leed.

I walked through the city limits.

I travelled far and wide through many different times / What did you see there?

I've seen the nights filled with bloodsport and pain

I was moving through the silence without motion / Waiting for you

Maar Shadowplay onderscheidt zich tegelijk
ook tekstueel omdat er sprake is van een ontmoeting.
Net als in Disorder, Candidate, Insight en New Dawn Fades
is er sprake van de - zij het onbreikbare - Andere.

Op WIE wacht en hoopt de ik-figuur in Shadowplay?
De beelden zijn krachtig, overweldigend zelfs.

To the centre of the city where all roads meet
To the depths of the ocean where all hope sank

De stad is de outside, de buitenwereld.
De oceaan is de inside, de binnenwereld, het innerlijke zelf.

Wie is YOU?

In gospel en soul teksten is YOU altijd meervoudig.
You is "de Andere", de medemens en bijgevolg ook God.
God als de verpersoonlijking van de nooit te doorgronden Ander.
YOU is echter ook even vaak de geliefde.

In heel wat songteksten kan je YOU
tegelijk lezen als de geliefde, de medemens en God.
Dat opent vaak interessante perspectieven.
Luister hiervoor ook maar eens naar de teksten van YOU TOO (U2).

Shadowplay gaat verder.
Net als in No Love Lost, dat een citaat uit The House of Dolls
bevat (over verkrachtingen in nazi concentratiekampen), wordt
in Shadowplay beschreven hoe de YOU in de hoek van de kamer
gedreven wordt, overgeleverd aan de willekeur van de kampbeulen.

As the assassins all grouped in four lines, dancing on the floor
And with cold steel, odour on their bodies made a move to connect

Er bestaat zoiets als de theologie van het kruis.
In die opvatting wordt in elke, door gruwel vermoorde mens
de gekruisigde Christus herkend. Zo is in elke door de holocaust
vermoorde jood, Christus opnieuw gestorven.

Als je vanuit deze theologie de tekst leest,
krijgt hij wel een heel intrigerende betekenis.
Shadowplay als zoektocht naar God.

Ik heb God gezocht in het diepst van mijn ellende.
De gedachte lijkt zo uit een gospel of psalm geplukt.
Ik heb lang op God(ot) gewacht in de straten van de stad.
Uiteindelijk heb ik hem gevonden in de vermoorde medemens.

In a room without window in the corner I found truth
In the shadowplay, acting out your own death, knowing no more

God is dood. Vermoord door de menselijke gruwel.
Al wat rest is ongeloof ...

But I could only stare in disbelief as the crowds all left

Die crowds, dat publiek vinden we ook terug in Atrocity Exhibition.
In de arena van dit bestaan voert de mens zijn existentiële strijd.
Ondertussen kijkt de menigte toe vanop de eerste rij.
Als ging het om de kruisiging van Jezus.

Merkwaardig is ook hoe in de laatste regels van Shadowplay,
de ik-figuur, de mens, zijn deel van de verantwoordelijkheid opneemt.
Het is de mens die de Ander (de medemens, God) heeft gedood.

I did everything, everything I wanted to
I let them use you for their own ends

Maar de mooiste zin uit het lied blijft toch ...
I was moving through the silence without motion.
De mens tracht de Ander te ontmoeten in de stilte.
Contemplatief bijna ...

Ik kan Shadowplay niet anders beluisteren
dan een zoektocht naar de Ander, naar God.
Een wachten op Godot ...

Ook Candidate heeft Godot in zich: I tried to get to you ...

Deze bespreking pretendeert niet meer te zijn
dan een persoonlijke luisterervaring.

Verplichte brok muziekles deze. And you better don't skip this lesson. Alle nummers zijn geweldig goed. Lekker ruig, donker, zwart, depri en met een aaibaarheidsfactor van -18 graden onder nul

@Daz: mooie bespiegeling - 'k zal hem even in laten zinken. Denk dat we behoorlijk op één lijn zitten. Wie zei ook al weer: "L'enfer sont les autres" en wat was zijn achtergrond om dat zo te formuleren?
(Voor andere lezers: dit is een rhetorische vraag - ik ben niet op zoek naar een antwoord). Betty Serveert citeerde dat ooit: "Hell are other people".

BTW: "Moving without motion" doet denken aan het paradigma van Zeno.

Wie heeft opnieuw de CD hoes van Unknown Pleasures
op MuMe gezet, nadat ik een paar maanden geleden de vinyl hoes plaatste?

De originele vinylhoes heeft een veel kleiner wit design.

VINYL HOES

http://3.bp.blogspot.com/_eGfWJNzZOgI/Sc_lunvznOI/AAAAAAAAAEA/dDN0eVluYFc/s400/Joy_Division_Unknown_Pleasures.jpg

CD HOES

http://www.geocities.com/SunsetStrip/Frontrow/7233/index_bestanden/image002.jpg

Ik dacht dat MusicMeter voor het meest oorspronkelijke artwork ging.

Als je zo een gedachte gang leest over shadowplay, dan kan ik niet veel meer toevoegen. Alleen dan dat ook het gitaarwerk en al het overige geluid zo goed bij de tekst en de emotie passen. Hoe simpel maar doeltreffend.

Stevig album, maar ik kan het geen 5 maal na elkaar draaien, of ik kom er nogal depressief van. Of zou dat aan mezelf liggen?

Muziek maakt je niet depressief Kan het hoogstens licht verergeren. Maar je hoeft het ook geen 5 maal achter elkaar te draaien. Al draai je het 's morgens vroeg bij het wakker worden dan kun je er evengoed van genieten.
Net zoals met lievelingseten, je vindt het heerlijk maar als je 5 maaltijden achter elkaar naar binnenwerkt dan word je ook niet blij.

Drink (eet, luister), maar geniet met mate(n). Ik heb er met Chameleon Day wel eens over gefilosofeerd - maar JD is en blijft solitaire muziek; alleen te draaien en te beluisteren (al dan niet met een glas erbij) in the wee hours. Ach en diepte vergoedt frequentie.

Een enkele maal slechts met ene maat, en dan wordt er - i.t.t. de mjumanniaanse traditie - nauwelijks geluld, wel gedronken, geluisterd en gedeeld. UP is ook echt een plaat om met soulmates te delen.

Soms is het daarom wel eens jammer dat muziekvienden hier ver weg wonen - het unknown pleasure is dan weer wel dat deze site ons virtueel bijeen heeft gebracht.

Berichten verplaatst naar De Site > Gebruikers > Musicmeter Meeting

zeker een pleasure door deze site heb ik hem toch maar besteld, het kan dat ik hem misschien iets te donker vind maar ik zie deze zo vaak in top 10 lijsten hoog staan ik had al wat gedownload maar ik heb het gevoel dat ik deze jongen beter in zijn geheel kan luisteren

Ontdekte Joy Division door het nummer Love will Tear us appart. Maar dat zullen veel mensen wel hebben.
Heb nu deze een keer gedraaid, en een keer closer(de editie met extra nummers) gedraaid.

Het is erg wennen allemaal, maar vind deze na een keer luisteren toch iets beter dan closer. Komt vooral door nummers zoals she los't control en shadowplay, maar deze nummers had ik ook al wat vaker gehoord.

Ik ga de komende tijd eerst nog wat vaker luisteren voordat ik een oordeel geef.

Hier zijn geen woorden voor, ....alleen maar diep respect,

voor dit legendarische en intense debut-album.

Jep, New Dawn Fades zou iedere band wel op zijn debuutalbum willen hebben. Maar het is maar goed dat Joy Division die band is, één stuk prachtig opgebouwde claustrofobische oprechtheid.

Berichten over covers verplaatst naar Joy Division

Vind dit toch een sterk overroepen plaat. Disorder, She's Lost Control en Interzone zijn geweldige nummers, maar de rest doet me eerder weinig. Niet dat ik niet van traag of donker hou, wel integendeel, maar dit raakt me gewoon zo niet. Geweldige albumtitel wel

Voor mij is het dan weer onbegrijpelijk dat iemand, die dit album draait, niet geraakt wordt door nummers als Candidate, Shadowplay en, last but not least, New Dawn Fades. Wat er dan zo bijzonder aan de titel is? De pleziertjes zijn immers inmiddels welbekend.

Berichten verplaatst naar Joy Division

Kenden jullie deze al? Maakt wel geluid: Saville's Unknown Pleasures AV

Verdorie, nu moet ik meteen de rest horen.

Deze plaat houdt mij op de 1 of andere manier toch al een tijd bezig. Ik had eerst op You Tube wat nummers beluisterd, maar dat sloeg absoluut niet aan, sterker nog. Ik vond het zelfs enorm amateuristisch klinken. Maar op de 1 of andere manier heb ik deze altijd in het achterhoofd gehouden. Vanmiddag gekocht voor maar 5 euro in de afprijsbakken van de platenboer in Groningen. Het valt mij op dat het geluid enorm goed klinkt, muzikaal klinkt het erg lekker. Ook zit hier een bepaalde sfeer in. Ik kan het niet zo goed omschrijven, maar het doet mij wel wat. Deze ga ik zeker meer luisterbeurten geven en een serieuze kans geven nu. Live vind ik deze band niet om aan te horen, maar dit studio album is heel erg genietbaar.

Live en op plaat zijn het eigenlijk bijna verschillende bands. Zie daar de invloed van een producer.

Meestal begin ik met een live plaat als ik een band wil ontdekken. Bij deze band heb ik herhaaldelijk you tube filmpjes bekeken, maar dat vond ik maar niks. Dit is zeker geen band volgens mij om met een live album te gaan beginnen. Een 3.5* vind ik hem zeker al waard nu na 1 luisterbeurt. Deze gaat waarschijnlijk ook nog wel groeien. De drums zijn vooral erg lekker. Die vielen mij gelijk al op. Ook is het gitaarwerk erg mistiek. En het Cocknische Engelse accent van Ian Curtis is ook erg aandoenlijk op dit album vind ik. Lekker album wel dit.

Als je de VU op 9 in je top 10 hebt staan, dan moet deze zeker ook in de smaak vallen, lijkt me. De VU was een belangrijke bron van inspiratie voor JD. Draai beide albums maar eens achter elkaar.