Joy Division - Unknown Pleasures (1979)

Het heeft in de verte iets van elkaar weg. Alleen vind ik dit dan een stuk meer rechtoe rechtaan. Het debuut van VU heeft veel meer variatie tussen de div nummers, en is ook nog een stuk experimenteler. Beide albums zijn erg goed vind ik. VU gaf ik na 2 luisterbeurten gelijk al een 5* vanwege de variatie en vanwege het experimentele. Deze heeft bij mij zowiezo meer luisterbeurten nodig voorat ik precies weet waar het over gaat waardoor ik hem nog weer meer ga waarderen.

Bij Joy Division is het eigenlijk ook andersom: je moet eerst de studio albums gehoord hebben voordat je aan het live-werk begint. De opnames op Still bijvoorbeeld, zijn veel rauwer en harder dan de subtiele meesterwerken op Unknown Pleasures .

Zoals al eerder werd uitgelegd, is hier de invloed van de producer van cruciaal belang. De galm en echo's van de drum, het aparte mixwerk (gitaren op de achtergrond, drum naar het midden), ze vormen deze plaat tot een bijzonder geheel. Live ontbreken alle effecten en hoor je een kale, naakte versie van de nummers. Soms is het heel erg mooi, neem bijvoorbeeld Disorder. Live werd het enorm snel gespeeld en het heeft veel meer energie. Op het album is het nummer wat machtelozer, on stage is het een agressief, boos nummer bijna. Gun het wat tijd!

Het hangt er ook vanaf welke live-opnamen Ricardo beluisterd heeft. De concertregistratie van 'Still' is idd niet zo goed. De band maakte daar nogal wat foutjes en de geluidskwaliteit is niet al te best (als gevolg van gebrekkige apparatuur?). De toegevoegde waarde van die opname zit hem vooral in het feit dat het het laatste optreden van de band was en in 'Ceremony' dat hier voor het eerst (en dus laatst) live wordt gebracht.

Mss moet Ricardo dit optreden maar eens beluisteren. Die is gewoon goed.

Die moet ik ook maar eens beluisteren, enige reguliere Joy Division-release die ik nog niet ken volgens mij.


Opmerkelijke strategie, niet elke band is ook een goede live-band. Sommige artiesten treden ueberhaupt niet op...

Maar goed dat de kwartjes toch beginnen te vallen.

Dat klopt ook in die tijd was het moeilijk om dit soort muziek live te brengen door een gebrek aan betere apperetuur...

Met de verwende oren van anno 2009 kan ik gerust stellen dat as we speak GEEN goede (kwalitatief hoogwaardige) live opnames van de band bestaan; ook Les Bains Douches niet - op een schaal van 0 - 100 haalt ie max. 65.

De apparatuur was er wel, maar de inzet ervan was gewoon te duur - of werd als te duur gezien. Ik zou graag zien dat er iemand met goede oren beslag kon leggen op het oorspronkelijk materiaal - wie weet wat er nog uit gefilterd kan worden; reconstructietechnieken zijn vandaag de dag een stuk beter dan destijds.

Alles wat mee geleverd wordt als tweede cd (op de collector's edities) mag maximaal een aanduiding zijn van de band's kunnen en curieus worden genoemd.

Dus met andere woorden tijdens de registratie waren de apperatuur toch niet voor handen en dat hoor je jammergenoeg... Spijtig want deze band moest anders wel indrukwekkend geweest zijn als je sommige filmpjes er op na kijkt...

Het probleem bij JD was eigenlijk ook dat het heel snel ging; UP was een cult-succes en toen het tweede echte album uitkwam, was het al voorbij.

Er was gewoon nooit rekening gehouden met het feit dat live opnames interessant konden zijn. Van welke Factory band bestaan wel goede live opnames?

Dat is altijd al mijn strategie geweest, met een live album beginnen. Want daar spelen ze vaak hun beste nummers op, en doordat het live is, weet je ook gelijk wat ze kunnen en in huis hebben. Komt bij dat een live album altijd een mooi document blijft die nooit overbodig is. Als je begint met een studio verzamelaar, en het bevalt goed, dan heb je die op den duur gewoon over, omdat je dan het reguliere werk toch wel gaat kopen. Een live album vind ik leuker naast de reguliere albums, dan een studio verzamelaar.

Deze band is 1 van de uitzonderingen volgens mij, en niet echt geschikt om met live werk te gaan beginnen. Ik heb dat ook met The Sex Pistols overigens, dat vind ik live ook niet om aan te horen en totaal onbeluisterbaar.

Maar nogmaals, het hangt er ook vanaf wat je aan live-werk van JD gehoord hebt. Probeer het live-album Les Baines Douches maar eens. Die is zeker het aanhoren waard. En realiseer je ook, dat JD live veel rauwer klonk dan op de studio-albums.

Ik hoef niet perse live werk te horen van Joy Division hoor, ik had alleen wat You Tube filmpjes gezien, meer niet. (You Tube is vaak ook al een goede indicatie gezien mijn ervaringen met div andere bands ook). Ik ben erg blij met dit album, en dat dit album toch echt een stuk beter klinkt dan ik eerst gedacht had. Dat was eerder gewoon een misvatting van mij. Vandaag heb ik hem ook tot 2 keer toe gedraait, maar hij bevalt mij erg goed.

Ik vind het wel jammer dat er geen boekje bijzit waar de texten instaan, en dat je het kaftje er eerst uit moet schuiven om te zien wat voor nummer je draait. Op de achterkant staan de texten ook niet. Ik vind dat ook wel weer bijzonder, en wat misterieus. Het heeft ook wel wat. Kan iemand mij de reden er ook van vertellen?

Dat alles is een idee van Peter Saville - designer; hij vond dat onnodige afleiding. Dat vertelt ie ook in de docu over Joy Division; vlgns mij die van Grant Gee, al kan het ook die van feb 08 zijn van de BBC.

Zeer prominente rol voor de basgitaar, dat is iets wat ik zeker wel weet te waarderen. Ook een geweldige zanger, hier zal ik nog van genieten denk ik. Mijn eerste aanraking met Joy Division, een band die al lang op mijn lijstje staat om uit te proberen, maar waar ik nu nog maar pas aan toe ben geraakt.

Als je een prominente basgitaar weet te waarderen zullen er meer Post-punk bands zijn waar je kan van genieten. Het is samen met de hoekige drum, bariton vocalen en de ijle synths het basisrecept van de beginnende Post-punker.

Ik heb eigenlijk nog wat probleempjes met Insight. Pieuw-pieuw-pieuw, ik moet er even aan wennen.

Wilde het nooit zeggen, bang om als cultuurbarbaar neergezet te worden.

Echt veel goeds doen de synthesizerpiepjes het nummer niet, nee. Alleen hoor ik het onderhand niet meer.

Insight vind ik op muzikaal gebied ook zeker niet het sterktste nummer, maar de tekst spreekt me wel heel erg aan. Sowieso vind ik Ians teksten over het algemeen erg sterk. Maar als je je er dan ook nog mee kan identificeren, als je dingen herkent in de tekst, dan wordt het natuurlijk nog mooier.

Niet alleen de teksten zijn sterk maar ook de enorme desolate sfeer die het album uitstraalt. Als ik dit album beluister krijg ik een beeld van verlaten fabrieken in een industrieterrein op een grijze herfstdag.

een beeld van verlaten fabrieken in een industrieterrein op een grijze herfstdag.

je moet er maar simpelweg op komen

Die vergelijking is zo slecht nog niet.

Dat heb ik ook, misschien door het Factory logo?

Ik kan eenieder de Joy Division docu van Grant Gee (director) aanraden - die is nu bij Plato o.a. slechts 8,95 (er staat nu een andere titel op dan op mijn ex.); geeft een goed beeld van band en stad - Manchester eind 70's/begin 80's was no fun, door en door industriestad.

Die heb ik gister nog zien liggen bij de Plato inderdaad! Bedankt voor de tip, moet ik dan misschien maar eens meenemen.

Er is ook wel beeldmateriaal van Joy Division in een verlaten fabriekshal, dus zo'n rare associatie is het niet. Wel een treffende uiteraard.

Die vergelijking met verlaten fabriekshallen werd overigens al in de jaren 80 gemaakt. Het is maar dat u het weet.

En dat beeld komt ook meermaals in Control terug

Control is gefilm in 2007; in de BBC docu (feb 2008) en in die van Grant Gee zit origineel filmmateriaal. Corbijn is een goed filmer/fotograaf, maar geen chronikeur. Ik vond beide docu's een zeer helder, informatief en genuanceerd beeld geven, met name door de hedendaagse interviews met Steve, Barney, Hooky en Annik. Het gaf mij ook een helder inzicht op de onderlinge relaties.

UNKNOWN PLEASURES 1979 (een impressie)

Een ontdekkingsreis naar de spelonken van de humane ziel.
En een confronterend portret van het bizarre gedrag van de mens.
Twee sporen en twee plaatkanten: een outside en een inside.

01. DISORDER

I've been waiting for a guide to come and take me by the hand ...

Ian Curtis gidst ons persoonlijk het album in.
Muzikaal zo geniaal en meteen ook het handelsmerk van de band.
Verende drums, melodische bas en verscheurde gitaren.
Daartussen slalomt een wanhopige bariton.

Disorder lijkt letterlijk Ians lijflied: ik zie hem verkrampt
dansend een weg banen door de gangen van zijn eigen poëzie.

I've got the spirit but lose the feeling ...

02. DAY OF THE LORDS

Een stap terug naar Warsaw. Naar No Love Lost.
The House of Dolls. Ian is opnieuw de ooggetuige en ziener.
Hij schetst het verval van deze wereld in potloodgrijs.
.
I've seen the nights filled with bloodsport and pain
And the bodies obtained ... the bodies obtained

Muzikaal horen we een melancholische zwaarmoedigheid
die we nadien bij veel postpunk bands zullen terugvinden.
Maar er schuilt ook venijn tussen de notenbalken.

Where will it end ... where will it end ...

03. CANDIDATE

Tekstueel enigmatisch.
Muzikaal kaal tot op het bot. Ians smeekbede.
Over een presidentskandidaat die het volk verraden heeft?
Of over een falen in de liefde? Onduidelijk wie de ik-figuur is.

I tried to get to you ... oh how I tried to get to you ...

04. INSIGHT

Martin Hannett kleurde UP in met een snuifje elektronica.
Op sommige nummers strooide hij misschien iets te kwistig.
De mechanische liftdeuren dragen bij tot de fabriekssfeer.
Maar de stuiterende laserbeams roepen vraagtekens op.

Tears of sadness for you - more upheavel for you
Reflects a moment in time - a special moment in time

Ian schrijft het testament van zijn jeugd.
De tekst had niet misstaan op het tweede album Closer.
Maar hier heerst nog de aanvaarding, later komt de berusting.

But we remember when we were young ...

05. NEW DAWN FADES

Eén van de mooiste liefdesliederen ooit gemaakt.
Het beschrijft het uiteendrijven van twee mensenharten.
Een prelude op Love Will Tear Us Apart.

Oh, I've walked on water, run through fire
Can't seem to feel it anymore

Maar het nummer is ook een muzikaal statement.
Een blauwdruk van wat men postpunk zou gaan heten.
De trage, soms slepende rock met beschouwende tekst
vormt uiteindelijk de muzikale erfenis van Joy Division.

A change of speed, a change of style ...

06. SHE'S LOST CONTROL

Ian beschrijft de pathologische medemens.
Koorddansend op de grens tussen ziekte en stoornis.

And she turned to me and took me by the hand and said ...

Een echo van: I've been waiting for a guide to come and take me by the hand ...

Zijn toenemende epilepsie maakten van het nummer
zijn eigen macabere dodendans. Klikkend drums veroorzaken
kortssluiting in het brein. Machtige basakkoorden. Snijdende gitaar.

But she expressed herself in many different ways and said ...

07. SHADOWPLAY

Wachtend op Godot. De zoektocht naar God.
En hem dan vinden in de vermoorde medemens.

To the centre of the city where all roads meet - waiting for you ...

Met het nodige schuldbesef: de mens heeft
met de medemens ook God gedood.

I let them use you for their own ends ...

08. WILDERNESS

I travelled far and wide through many different times ...

In Wilderness, uptempo en gedreven, is Ian zelf de gids.
Hij loodst ons doorheen de geschiedenis en confronteert ons
met het anonieme leed van de mensheid (eens te meer ooggetuige).

I saw the tears as they cried - they had tears in their eyes ...

09. INTERZONE

Dit is het nummer dat muzikaal het hardst teruggrijpt
naar Joy Divisions begindagen .Warsaw periode, met een tekst
die mijns inziens niet helemaal in het Unknown Pleasures plaatje past.

Er is een tweede stem toegevoegd aan de oorspronkelijke tekst.
Het lijkt eerder op een parafrasering van een spannende filmscene.
De ik-figuur zoekt zijn vrienden in een dode stad: vervreemding.

10. I REMEMBER NOTHING

De ultieme vervreemding: de totale communicatieve inertie.

Me in my own world - yeah you there beside
The gaps are enormous - we stare from each side

De hele song drijft op één lange dreun.
Muzikaal horen we de soundtrack bij het verval.
Lange, logge tonen en krakend glas.

Unknown Pleasures is voor mij als een noodrem.
Enkel het glas breken als het nodig is. Doorheen de jaren
is het album met mij vergroeid geraakt. Ik draai het nog zelden.
But we remember when we were young ...

Prachtig verwoord. Ian Curtis zou trots zijn op deze recensie.

Ik vind Ian Curtis geen geweldige zanger.

Niet zo'n ramp, want ik er zijn wel meerdere zangers die niet geweldig kunnen zingen, maar mij wel van mijn stuk kunnen brengen. Ian Curtis slaagt daar niet in.

Dat is het voornaamste probleem, maar daarnaast vind ik het allemaal ook wat.. amateuristisch klinken. Of dat de juiste benaming is, durf ik niet te zeggen, maar telkens als ik de plaat opzet is dat het eerste dat in mij opkomt. De nummers komen - op de eerste twee na - ook niet over zoals ze bedoeld zijn. Het is een depri plaat, alleen heb ik het idee dat het dat ook teveel probeert te zijn. Het is zo expliciet en dat kan ik helaas niet waarderen.

Het is niet dat ik het uber slecht vind, nee - maar niet bijster sterk.