Joy Division - Unknown Pleasures (1979)

I've been waiting for a guide to come and take me by the hand ...
(Disorder)

A boy tries hard to be a man, his mother takes him by the hand ...
(I Will Follow)

Fascinerend hoe je lijnen kan trekken tussen JD en U2.

Ik kijk uit naar je recensie bij Boy.
Daar moet ik op mijn beurt ook eens werk van maken.

HEEL interessant vond ik die Bono quote van Premonition.

Plaatst JD ??? bij de grijste van het adolescentenbestaan
dan debuteert U2 heel overtuigend met een aantal !!! op Boy.

Ian schetst de confrontatie met de grote vragen.
Where will it end?
(Day of the Lords)

Bono zoekt van bij de start gretig naar antwooden.
... but I still haven't found what I'm looking for ...
(I Still Haven't Found What I'm Looking For)

Poehee, ik vind JD ook geweldig hoor, maar draven jullie niet een beetje door?

Doordraven? Wat Dazz doet is warmlopen aan de zijlijn - lees maar eens een aantal pagina's terug bij deze UP of bij Closer vind je nog veel meer en langere beschouwingen - welkom bij de 'duidingsclub' - 'professores united' geven college!

Het is jammer dat dit niet zo mijn muziek is, anders had ik het wel interessant gevonden; zulke intense beschouwingen kom ik niet vaak tegen, JD lijkt haast wel een muze voor sommigen...

Tja, echt de meest toegankelijke muziek is het niet, ik heb er zelf zo'n 10 keer naar moeten luisteren voordat ik het kon waarderen, en dat was mij zeker de moeite waard

Geweldige plaat inderdaad.
Ik vind het zelf ook moeilijk om te snappen dat sommige mensen de heilige graal zien in deze plaat. Want zelf zie ik het niet echt zo, of zal dat komen omdat ik een wat meer luchtig persoon ben?
Maar ja alleen maar mooi voor die mensen!

En volgens mij slaat de discussie nu ook weer dicht.

Welnee joh: The holy grail of san greal is ook niks anders dan een schrijffout: sang real zou het moeten/kunnen zijn (koninklijk bloed) en dat heb je volgens mij niet - anders was het PS: Prins Schizophrenia - wel een mooie titel trouwens.

En je weet wat Ian Hunter ("Mott the Hoople") vond: "You're never alone with a schizophrenic".

En UP - JD; daar kunnen we gewoon nog lang over doorgaan: "where will it end?"

Unkwown Pleasures is naar mijn mening het meest invloedrijk geweest op de postpunk van begin jaren tachtig.
Luister bv eens naar Real to Real Cacophony van Simple Minds, met name Premonition en Factory. UP kwam uit in juni 1979 en RtRC in september 1979!

Ik hoor op RtRC toch vooral Magazine-invloeden. UP niet zozeer.

]zulke intense beschouwingen kom ik niet vaak tegen

Ik hem hem vandaag weer opgezet, deze plaat blijft echt geweldig.
Snap alleen het gelul er niet echt om heen. Toch doet deze plaat me trouwens meer tijdens de zonnige dagen(toevallig deze week) dan tijdens de winter heel 'weird'.

Dat gelul komt voornamelijk vanwege de tijd dat ie uitkwam, daaraan verbinden mensen invloeden door JD tot in het oneindige. Slechts sporadische individuen weten dat ook Curtis zwaar werd beïnvloed door Bowie, The Doors en VU.. luisteren naar die acts maakt duidelijk dat JD weliswaar een eigen geluid had (net zoals The Cure overigens), maar niettemin ook een band was die van invloeden afhankelijk was. Niet erg, maar dat extatische gejubel snap ik ook niet zo. Veel bands omstreeks deze tijd hadden een minimaal en donker geluid, en dat scheelde niet eens jaren, maar vaak tegerlijkertijd, denk aan Bauhaus met Bela Lugosi, Siouxsie, Wire, Magazine en dus ook The Cure. Al hebben de meeste bands weer net hun eigen flow/geluid. En dat is maar goed ook. Dat maakte juist de jaren 80 (eind 70) zo sterk, niet zozeer de act JD.

Die bands hebben met zijn alleen bij elkaar niet half de emotie de JD in zijn muziek aan de dag legt. Leuk hoor, Wire enzo, maar da's toch wel heel andere koek.

Dat is absoluut waar. Maar je kan me niet vertellen dat de 'broekies' die later New Order zouden oprichten bewust waren van het feit dat ze expres een ''fabrieks'' geluid wouden hebben. in eerste instantie baalden ze van de productie die Harnett aan de plaat had gegeven.
(Ik draai weer terug op Dazler.)

Maar zoals ik al vaker zei het is een super plaat, check mijn top 10.
Ik snap soms absoluut niet het geneuzel hieromheen. Als of deze plaat muziek heeft uitgevonden. Ik probeer het soms best te snappen, het lukt me alleen niet. Daarom is het ook zo moeilijk om te begrijpen waarom sommige mensen tot het oneindige hierover door kunnen praten.

Zooo en nu ben ik klaar met deze plaat. Ik zet hem vanaf nu met enige regelmaat op om te genieten.

Wat ik niet begrijp is waarom
je als user bakken gelul over je heen moet krijgen
als je gepassioneerd over muziek probeert te schrijven.

Heb ik ooit ontkend dat JD op zijn beurt beïnvloed werd door andere bands?
Heb ik ooit beweerd dat wat ik schrijf bewust door de groepsleden werd nagestreefd?

Heel wat invloeden sluipen onbewust door in het werk van artiesten.
De verbanden die een luisteraar ontdekt in de muziek die hij/zij beluistert
zeggen trouwens meer over de luisteraar dan over de muzikanten.

Maar daar gaat kunst nu net over: over de manier waarop een muziekstuk
jou als luisteraar raakt ... en daar wil ik graag over getuigen op MuMe.

Wat ik schrijf is een persoonlijke impressie, een interpretatie.
Ik trek lijnen tussen bands, hun muziek en de tijdsgeest waarin ze werkten.
Met als vertrekpunt mijn hoogst persoonlijke levenservaring.

Sommige fans vinden het interessant om dergelijke impressies
te delen via MusicMeter bij het album of de artiest waar zij van houden.

Maar telkenmale komen andere users (die al lang hun punt gemaakt hebben)
nogmaals vertellen dat ze het allemaal niet zo ver willen gaan zoeken
(heb ik geen probleem mee) of dat ze het allemaal geklets vinden
(daar erger ik me dan wel weer mateloos aan).

Heb ik niet het recht om lovend te schrijven vanuit mijn luisterervaring?
Of moet ik me in het vervolg beperken tot "plaat met ballen" of "kutplaat"?

Trouwens ... schrijf ik op gelijkaardige wijze bij andere bands,
dan kraait daar nauwelijks een haan naar, maar Joy Division wordt
(bijna argwanend?) gevolgd door een groepje JD-spotters.

Ik sluit mij helemaal bij Dazzler aan.

Ik vind het logisch, dat je je bij musicmeter liever ophoudt bij cd's die je meer liggen dan cd's waar je je minder van houdt. Als je vervolgens gepassioneerd verslag doet, en Dazzler heeft daarbij vaak een enorme achtergrondkennis, is dat alleen maar een enorme verrijking van musicmeter.

Eens of niet eens met zijn smaak, daarover kun je dan toch gewoon op een beetje niveau over schrijven?

Er is ook een minderheid op musicmeter die willens en wetens opzettelijk willen 'zieken' op onze site. De anti-stemmers in sterren. Niet omdat ze bij een van hun favoriete artiesten teleurgesteld zijn in één van hun albums, maar voor het anti-stemmen op zich (en de daaruit voortvloeiende discussie) of omdat ze zich overal tegen willen afzetten omdat alleen hun favoriete groep de beste kan zijn. En dat willen ze dan vooral laten blijken.

Enige waardevolle toevoeging, zoals Dazzler terecht opmerkt met "(...) beperken tot stevige plaat of kutplaat" wordt door de laatste categorie schrijvers zelden gegeven.

Laat ik voor mezelf spreken; ik heb sommige bands/albums ook in mijn updates omdat ze vaak/altijd wel tot interessante gesprekstof leiden, of ik er zelf nu wel of niet wat aan vind. Ook heb ik gezegd dat ik bevlogenheid in bijdragen wel waardeer, alleen dat door persoonlijke adorering een album/band wel eens tot mythische proporties stijgt en als de "waarheid"wordt gepresenteerd en dat vind ik persoonlijk een beetje overdreven, maar ik lig daar niet wakker van overigens... .; uiteraard mag/kan de persoon in kwestie dat zelf wel zo voelen/vinden. Ik zelf (en anderen) delen wel eens een plaagstootje uit (hier maar één keer), maar dat moet je wel kunnen hebben (ik ook) en verder geniet iedereen maar op zijn wijze van zijn favoriete muziek.

Als je dat niet hoort, dan is het je natuurlijk ook niet uit te leggen.

Berichten over Control verplaatst naar Joy Division

En de discussie over de toon van de discussie verwijderd; voor eventueel commentaar of interesse in het laatste bericht van Chameleon Day (denk niet dat iedereen dat gelezen heeft) is mijn pm-box beschikbaar.

De volgende keer laat ik Paul de Leeuw schieten voor dit...............

Ik hoop nog één keer te hoeven zeggen, dat ik onafhankelijk schrijver ben en niet behoor tot welke maffia binnen musicmeter dan ook. Ik hou van veel muziek, heb ook veel muziek en observeer alleen maar wat ik hoor.

Ik heb bij de bespreking van Uknown Pleasures alleen geconstateerd, dat Robert Smith vanaf Seventeen seconds 'leentjebuur' heeft gespeeld bij Joy division. Ik heb van beide bands bijna alle cd's in huis, ik denk wel dat te mogen zeggen.

Robert Smith heeft dat prima en smaakvol gedaan. De conclusie die ik moest trekken is ook logisch: chronologisch qua uitbrengen van cd's kon het niet anders. The Cure is ook na hun eerste LP een hele andere weg ingeslagen.

Nogmaals, ik behoor niet tot het JD kamp (of Maffia!) die vond dat het tijd werd om The Cure een hak te zetten oid. Waarom zou ik? Ik constateer het alleen en schrijf er bij, omdat ik het ook meen, dat ik Seventeen seconds beter vind dan UP.

In alles wat ik, na alle discussies, lees binnen de sites van Joy division, heb ik ook niet het idee te maken te hebben met een soort van devote secte.

Dazzler schrijft prachtige stukken, ook bijvoorbeeld bij The Alan Parsons project, Mike Oldfield en Kate Bush, waar ik ook bij schrijf. Hij is niet alleen briljant schrijver, hij weet veel, is enthousiast en is naar mijn gevoel net zo onafhankelijk als ik.

Zijn enthousiasme voor JD is naar mijn gevoel net zo groot als voor bijvoorbeeld Kate Bush.

Ik zou het erg jammer vinden, als fanatiekelingen uit andere kampen proberen de schrijfsels van Dazzler onderuit te halen. Niet op grond van een normale discussie over wel of niet leuk, maar op basis van agressieve reacties van blijkbaar diepzittende frustraties.

Hij wéét dan weer dat Robert Smith een grote fan was van Joy division, ik hoorde het alleen maar terugkomen in de muziek van The Cure. Zo kun je elkaar leuk aanvullen op musicmeter.

Daarmee hebben we, als onafhankelijk schrijvers, niets negatiefs gezegd over muziek van The Cure. Sterker nog, ik heb daar ook vrijwel alles van in huis. Dat doe je niet, als je het niet goed vind.

Dat sommige Cure fans daar echter zo gefrustreerd over zijn, de bewering dat Robert Smith 'leentjebuur' heeft gespeeld bij JD zegt meer wat over hen. Maar daar kan ik dan niets aan doen.

Mooie plaat. Toch is Closer de échte klassieker. Hoe origineel en krachtig het geluid en de sfeer van deze plaat ook zijn, de opbouw van de nummers is vrij conventioneel.

In het kader van Joy Division kun je niet anders verwachten.
De band, de zanger en de muziek zijn nu eenmaal altijd door mythes omgeven geweest. Daar doet de vrij nuchtere interpretatie van Corbijn in Control niets aan af.

Hier sluit ik mij volledig bij aan.

Zij keken elkaar aan, knikten en dronken een glas en the man upstairs zag dat het goed was: the love of music - a uniting force!

(...)resentment rides high - but emotions won't grow - and we're changing our ways, taking different roads (...)"

Laten we ophouden met naar de kip of het ei te zoeken maar laten we blijven genieten van de muziek en elkaars mening daarover.

Ik wil niet weer een discussie starten, maar op wie doel je nu eigenlijk? Ik heb geen moment The Cure bij deze discussie proberen betrekken, en heb alleen relativerend gesproken over de invloed die sommigen denken dat JD had. Ik heb daarbij met name Wire, Bauhaus, Magazine, Siouxsie en Iggy Pop genoemd. Met mijn historisch perspectief is tenslotte ook niks mis.
Dat er meerdere JD fans uitermate gefrustreerd reageerden hierop, heeft niks met frustaties mijnerzijds te maken, me dunkt
Verder heb ik helemaal niets tegen Dazzler, niet op hem gereageerd en niet eens gelezen wat hij schreef (nu wel inmiddels, heeft niets met mijn posts te maken). Dus zijn we nu allemaal bezig met een soort van massahysterie? Leest iemand überhaupt andermans posts nog? Of wordt er slechts vanuit bepaalde sentimenten en vooroordelen op iemand gereageerd? Dan kunnen we het posten op dit forum voortaan wel achterwege laten lijkt me.

Martin Hannett geeft enige uitleg aan Tony Wilson over zijn apparatuur en productiewerk:

Martin Hannett

(dat lieve jongetje naast Hannett is zijn hulpje Chris Nagle)

Bono over Joy Division, waaronder de ontmoeting ttv de opname van LWTUA:

Radio interview juli 1980

(ook over Magazine)

Beter dan dit kan het allemaal niet worden:

YouTube - Joy Division - New Dawn Fades

Het album vandaag weer herontdekt en het lijkt iedere keer beter te worden.
Ik heb de heilige graal weer gevonden.

Trouwens Talk Talk (Chameleon Day) welke band speelt er in het filmpje van Martin Hannett?

Volgens mij is het Pauline Murray. Maar zeker weten doe ik het niet. Mss dat Mjuman het weet.

Hannett speelde de bas in die band.

Trouwens:

Deze is ook mooi.