Joy Division - Unknown Pleasures (1979)

Laat ik wel zijn. Voor mij is dit GEEN depri plaat.
Hoewel dit een etiket is dat al bij voorbaat aan de plaat kleeft
omdat je nergens anders leest dan dat dit een depri plaat moet zijn.

Voor mij is dit geen persoonlijk dagboek van Ian Curtis, de depressieveling,
maar een poëtische impressie door Ian Curtis, de begenadigde schrijver.

Dat zijn nakende depressie zijn tekstdichterschap
langzaam maar zeker zal overschaduwen ontken ik niet.
Op Closer zijn daar genoeg sporen van terug te vinden.

Maar Unknown Pleasures registreert nog,
brengt op een meesterlijke manier in kaart
wat nog maar zelden in kaart werd gebracht.
De schaduwkant van de menselijke ziel.

En Ian is onze gids (tekstvel verplicht).

" Stroei Voei kanekanekios natte kilas stanioelvoei"

Was het eerste dat mij te binnenschoot toen ik dit las; het kostte mij een half pak tissues en een ferme Laphroig om me weer te herpakken.

Pollens - u bent i.i.g. geval van generatie X, maar wellicht zelfs van generatie Y. Vanwaar deze B3 (buitengewoon botte bijl) hanteren voor een schijf uit 79, waarvan de merites ondertussen al wel gebleken en erkend zijn; had de kat de gang ondergescheten, heeft de vrouw continu hoofdpijn, is ze wellicht weggelopen (groot gelijk zou ik denken), of heeft u een heftige bekeuring gekregen (ook dat kan zorgen voor substantieel chagrin)?

Nee Unknown Pleasures is geen pleasure, het is meer unknown: een verkenning van de mijngangen van de menselijke ziel; Day of The Lords, Disorder, She's Lost Control, New Dawn Fades: alle prachtnummers, gebracht door een gedreven band en een gekwelde ziel. Niet uw ding, jammer!

Succes met de vrouw of de bekeuring - u lijkt mij geen kattenmens.

Hier mis je toch iets denk ik. Joy Division heeft een soort natuurlijke somberheid. Dat is het grote verschil tussen Joy Division en 99 andere latere JD-achtige bandjes.

Kuch. Curtis pleegde zelfmoord, nog geen jaar nadat dit album uit kwam. En jij noemt de somberte haast pretentieus? Ik denk dat er weinig andere muziek is met zoveel echte emotie.

Curtis pleegde in ieder geval geen zelfmoord omdat hij dit album te vrolijk vond.

Curtis pleegde evenmin zelfmoord omdat hij een zwartkijker was.

Wie zelfdoding van nabij heeft meegemaakt, weet dat het weinig of niets
met zwartkijkerij te maken heeft, maar eerder met een sluimerende depressie.

Zelfs de vrolijkste fransen onder ons kunnen een depressie oplopen
als het leven op het foute moment te veel eist van de betrokkene.

Lees: Touching from a Distance van Deborah Curtis.

Ian Curtis =
tanende gezondheid (epilepsieaanvallen nemen toe)
+
relatieproblemen (verscheurd tussen vrouw met kind en minares)
+
druk van de roem (nakende concertreeks in Amerika)
+
dat wat we niet of nooit zullen weten

Tell me how does it feel when your heart grows cold ...
(New Order - Blue Monday)

Volgens mij is Social Mask nog niet zo gek oud. Ik moet zeggen dat ik op mijn 15e/16e ook het bijzondere niet aan Joy Division af hoorde, dat kwam pas een paar jaar later.

Misschien is er nog hoop.

Het knappe van dit album is dat Joy Division met een minimum aan middelen en productie een maximum aan sfeer weet te creëren. Het klinkt bovenal rauw, eerlijk en geloofwaardig waar dat vele latere gothic-bands die door Joy Division zijn beïnvloed zich aan overdreven pathos en bombast zondigen waardoor het niet meer geloofwaardig of zelfs lachwekkend klinkt.
Unknown Pleasures is geen album om iedere dag op te zetten, ik noem het ook geen depri-album maar een somber en emotioneel album waarin Ian Curtis zijn ziel blootlegt.

Ik dacht dat mijn reactie op de woorden van social mask voldoende ironie bevatten om hem te motiveren nogmaals te luisteren.

De laatste factor die Daz aanstipt is een essentiële: je kunt een ander niet in de kop kijken; en da's maar goed ook. Bovendien er is geen rechte weg van "ik voel me klote" via "ik voel nog meer klote en verlaten" naar "ik kap ermee".

Het bizarre is dat Bernard Sumner, in het appendix van de docu van Grant Gee over Ian zegt: "We didn't realise he mean't it; Annik said: can't you see, he's serious. He fucking meant what he sang".

"I've been waiting for a guide to come and take me by the hand" - wie moet dan je gids zijn?

Nog een noot: in nagenoeg alle interviews met Sumner
wordt onderstreept hoe normaal, spontaan en grappig Curtis was.

Iets wat Corbijn ook in Control wilde beklemtonen.

En dat niemand het zag aankomen is heel typisch
voor een depressie: een onderhuids en sluimerend gif
dat zich vroeg of laat onherroepelijk tegen jezelf keert.

Tenzij je er kan over praten ... met Annik bijvoorbeeld.
Of tussen de regels van je teksten misschien.

Is zeker grappig te noemen als iemand stemmen in zijn hoofd hoort.

Ik heb altijd gedacht dat Ian een vorm van Schizofrenie ontwikkelde, wat zich vaker op jonge leeftijd uit.
Helaas komt er dan in grotere mate suicidaal gedrag voor.
Hij had toch ook last van wanen en denkstoornissen?

Denk dat je je vergist met Adrian Borland - die hoorde stemmen en stond onder medicatie. En ja we weten ook hoe het met hem is afgelopen. Creatieve mensen (ook Billy Mackenzie) zijn vaak gevoelige zielen.

Ik denk bij Ian Curtis eerder aan borderline-syndroom en/of acute depressie dan schizofrenie.

Volgens de verschijnselen dacht ik wel aan schizofrenie.
Een bordeliner is ook mogelijk.

Maar blijft een interressant vraagstuk.

Ik zou dit zo elke dag kunnen opzetten hoor. Closer ook. Ik luister beide albums ook redelijk vaak, moet ik zeggen. Als ik een band zou moeten noemen, waar ik elke dag naar kan luisteren, dan maakt Joy Division wel een goede kans.

En dan het tweede: "waarin Ian Curtis zijn ziel blootlegt." Zoals Daz al zei, legt hij niet zozeer zijn eigen ziel bloot. In een aantal nummers wel, maar in Day of the Lords heeft hij het bijvoorbeeld over oorlog, terwijl er aan Wilderness juist een religieus tintje zit, en She's Lost Control gaat over epilepsie, maar dat heeft hij geschreven, voordat er epilepsie bij hemzelf vast werd gesteld. Dat nummer gaat over een collega van hem die epilepsie had. Ik ga daarom wel een heel eind mee in Dazzler's bewering dat hij hier nog vooral observerend is.

Dat is inderdaad het geval bij She's Lost Control.

Al blijf ik er bij dat ik Control van Corbijn niet echt een geslaagde film over het leven van Ian Curtis vind.

Dat is dan toch eigenlijk wel ongelofelijk toevallig?

Of zijn er veel meer artiesten met nummers over epilepsie..?

Ik erger me aan de manier waarop sommigen,
zonder achtergrondinformatie, zonder het raadplegen van bronnen
gaan fantaseren over het wel en wee van muzikanten in kwestie.

Ik heb niet de pretentie het beter te weten
dan de drie overgebleven bandleden, Deborah Curtis,
Annik, de biografen of de entourage van de band.

Tenzij ze allemaal uit hun nek kletsen natuurlijk
en sommigen onder ons dat allemaal slim doorzien hebben.
Maar voorlopig ben ik van dat laatste niet echt overtuigd.

Let it go dazzler, rock&roll is de laatste haven waar we nog wat kunnen fantaseren en uit ons nek lullen. Laat de bronnen aan de wetenschap.

en gelijk heb je lebow !!

de muziek is fantastisch en spreekt voor zichzelf , een dikke 5 , waarom nog ' ouwehoeren ' over wie , wat , hoe , wanneer , laat dat in 's hemelsnaam over aan de idioot ' jambers ' in belgie een oetlul van jewelste !

Haha, wat mooi dit.

Even voor de duidelijkheid, ik ben mij bewust van het gebeuren rondom Ian Curtis. Dat was ook de reden dat ik besloot om Joy Division te beluisteren.

Het probleem is alleen dat de emotie die zij over proberen te brengen, bij mij niet 'aankomt'. Het brengt bij mij niks teweeg. Het laat me een beetje koud, om het bot te zeggen.

En volgens mij heeft mijn prille leeftijd (van 18) niet zoveel te maken met het 'onbegrijpen' van Joy Division en de somerheid ervan, of wat dan ook. Ik bedoel, Nick Drake staat verdomme op nummer 1 in mijn Top10. En dan heb ik het nog niet eens over Tonight's the Night.. Dus dat!

Ian Curtis was maar een paar jaar ouder toen hij UP schreef dan jij nu, dus de leeftijd zal het dan niet zijn. Als de emotie je ontgaat, moet de muziek een tijdje op je inwerken, hetzelfde had ik bv. met Nick Drake. Vond ik eerst ook niet zoveel aan, maar heeft ook een tijdlang in mijn top 10 gestaan. En het kan natuurlijk ook gewoon zijn dat JD niet jouw ding is.

Wat een bende hier. Kan een mod alles vanaf "geplaatst op 22 oktober 2009, 22:17 uur" even naar de Joy Division discussie verplaatsten want dit is vervuiling van UP en dus absoluut geen pleasure meer om doorheen te worstelen voor iemand die iets over het album wil lezen.... zei reptile streng.

Da´s wel heel streng, want het gaat grotendeels gewoon over UP. Wanneer ik die paar berichten over het ziektebeeld van I.C. verplaatst wordt de discussie er op 2 plaatsen niet leesbaarder op.

Dat stuk gaat niet over het album. Ja, ik zou vast een hele strenge mod zijn. Gelukkig voor iedereen word ik nooit mod. (Daarvoor ouwehoer ik zelf te veel en te graag. )

Dit album heb ik net ook even beluisterd nog. Hij klinkt heel duister vind ik, met een enorme depri sfeer erin. Ian Curtis is geen geweldige zanger vind ik als je heel goed luistert, maar dat geeft ook niet, want de sfeer en het instrumentenwerk van de band klopt perfect met de zwaarmoedig klinkende stem van Curtis. Een goed album die mij bij vlagen weet te raken. Wel jammer dat er geen textboekje bijzit, zodat je niet precies weet waar het over gaat. Maar gelukkig heeft user Dazzler hier bij dit album prachtige stukken geschreven, zodat ik wat beter begrijp waar het over gaat. Voor mij nog geen 5*, maar deze groeit wel. Ook is dit niet een album om iedere week te beluisteren, gewoon af en toe als je ervoor in de stemming bent is deze erg goed. Dazzler bedankt !!

Voor de teksten gebruik ik ook Songmeanings.net. Erg fijne site, vind ik dat, waarbij users hun interpretatie van teksten geven, en dat helpt je de teksten beter te begrijpen. Maar op die manier kwam ik erachter dat er ook allerlei literaire verwijzingen inzitten.

Ik vind Ian Curtis persoonlijk een geweldige tekstschrijver, en de teksten voegen voor mij ook echt wat toe aan de muziek. Dus ik zou zeggen: verdiep je er eens in!

Volgens mij is dit er ook echt een album voor om je wat meer in te gaan verdiepen, vooral omdat het over het diepste van de innerlijke mens gaat. Vaak beluister ik muziek vooral om de muziek. De texten vind ik dan minder belangrijk. Bij sommige albums van andere bands zijn ze natuurlijk wel weer belangrijk, Roger Waters van Pink Floyd oa. Maar deze openbaart zich pas echt als je ook daadwerkelijk weet waar hij over gaat denk ik. Gevoelsmatig komt deze op mij natuurlijk nogal zwaarmoedig over, zowel qua zang als instrumentatie, maar met de betekenissen erbij zou de cirkel pas echt rond kunnen zijn.

Bij ons op school circuleerden vroeger kopies
van de teksten (ooit door een fan auditief neergepend).
Ik was zwaar onder de indruk van de geladenheid.
En ik dweepte met dat bundeltje teksten ...

Tot ik later vaststelde dat die onbekende fan van toen
heel wat fouten in de teksten had "gehoord". Het gekke is
echter dat ik toch de juiste "vibe" bij deze niet foutloze teksten had.
Alsof de muziek zelf de boodschap correct had ondersteund.

Ik ben wel bemieuwd nu, heb je die teksten nog?

Ja. Maar waar ook al weer?