Joy Division - Unknown Pleasures (1979)

I've been waiting for a guide to come and take me by the hand
Could these sensations make me feel the pleasures of a normal man?

Langzaam begint mijn waardering voor Joy Division te stijgen. Na het kijken van de documentaire 24 Hour Party People besloot ik mijn eerste reactie op Joy Division ("Ik hou niet van zijn stem") op de proef te stellen. Verwondering ontstond vooral voor de manier waarop de producer van toen nog zoekende band de drummer op het dak van een gebouw aan het werk liet gaan met repetitief drumwerk.

In september van dit jaar voegde ik de daad bij het woord en begon ik opnieuw aan Unknown Pleasures. En na 3.5 minuut was ik eigenlijk al verkocht. Disorder is precies mijn soort muziek! De hierboven gequote tekst was hetgeen dat mij het meest raakte.

Waarom is het toch altijd de verloren ziel die houvast of grip op de wereld wenst dat mij zoveel raakt? Ben ik zelf één van hen? Ik voel me niet als een verloren ziel, althans niet meer, waarom krijg ik kippenvel bij het zien van een personage als Dexter op TV, of het lezen van Murakami boek, of het luisteren naar de muziek van nog zo'n verloren ziel: Ian Curtis. Misschien vind ik het stiekem wel romantisch. Maar ergens besef ik dat het niet veel vergt om mijzelf net zo te verliezen in al het betekenisloze waar mijn helden zich in verloren. Het is een zegen om mijzelf in een fase te bevinden waarin ik werkelijk kan zeggen dat ik me normaal voel. Maar ik ben altijd slechts één "nee" verwijderd van verder dwalen.

Terug naar deze muziek. Ik zit nu nog in de fase waarin in het jammer vind dat niet ieder nummer zo 'typisch' is als Disorder, She's Lost control en Wilderness. Ik zal nog in een volgende fase moeten treden: Dat is wanneer ik de veelzijdigheid van de band ga waarderen. Dat duurt altijd wat langer bij mij.

Voor nu ben ik blij dat ik me niet meer stoor aan het zingen. Dat ik nog steeds een kleine rilling en een kleine knik van acceptatie maak bij het lezen van de teksten van Curtis.

I've got the spirit, but lose the feeling

Godzijdank heb ik the feeling nog altijd.

Schitterend album 4,5 sterren, favorieten zijn: Disorder, She's lost control & vooral Shadowplay

New Dawn Fades is mijn favoriet.

Mijn top 3 is.

Disorder
New Dawn Fades
Shadowplay

Met She's Lost Control en I Remember Nothing in de top 5.

Mijn top 5:

New Dawn Fades
Disorder
Day Of The Lords
Shadowplay
I Remember Nothing

Mjuman - draait van vinyl - heeft een toptwee:

1. Kant a
2. Kant b

Soms andersom; zelden 2 kanten achtereen, tenzij op werkkamer draaiend van cd.

Je bedoelt: een 'inside' en een 'outside'.

Pollens, 'inside information' - ik zoek me ook altijd suf, wat wat is, met dat zwarte en witte label en de kleine lettertjes.

Zat er nou wel of niet een binnenhoes bij met opdruk, bij de eerste (NL) editie?

Bij die van mij wel, maar ik weet niet of dat de eerste NL editie is (denk het niet).

En ik vind Interzone het minste nummer.
Wilderness okee, Insight jammer van de synth bliebs,
Day of the Lords net geen top 5 en Candidate een mysterie.

Zowel van Insight als She's Lost Control hoor ik liever de Peel Sessie.

Mmm, ik niet. Ik vind 'She's Lost Control' in de Peel-versie erg kaal. De album-versie is nmm vele malen mooier. Ook 'Insight' vind ik op plaat fraaier. Die versie heeft een mooie broeierige sfeer. De 'bliepjes' passen daar prima bij. Ik geef toe, anno nu klinken ze gedateerd, maar ze doen geen afbreuk aan de sfeer van het nummer.

Ik haal het altijd door elkaar, omdat het voor m'n gevoel precies andersom zou moeten zijn. Ik vind kant a heel erg 'inside' en kant b heel erg 'outside', maar het is dus precies andersom.

Arrie, ik heb net hetzelfde gevoel als jij.

Van She's Lost Control bestaan meerdere versies, afgezien van de Peel Sessies - er is een lange versie (één strofe meer, 45 sec. langer) en een korte (op UP); de frasering verschilt ook: de ene, non-album van de 12" van Atmosphere (FACUS 2) is 'hakkeriger' - na de eerste twee drie maten herken je de versie meteen.

Dat klopt helemaal maar geef mij de vertrouwde versie, de lange versie is me toch minder overtuigend.

De lange versie van She's Lost Control
werd opgenomen tijdens de Closer en LWTUA sessies.

Net zoals de single versie van LWTUA zitten er naar mijn smaak
te veel drums in. Ik vind de Peel Sessie van LWTUA ook weer de beste versie.

Bedoel je dat de drums te ver naar voren zijn gemixt en dat er syndrum-effecten in zitten? Ik vind het 'hakkerige' juist wel wat gedurfder klinken dat het vloeiende van de versie op UP.

Met te veel drums bedoel ik dat ze te veel op de voorgrond zitten.
Ja, die syndrum en dat hakkerige ... de nagel op de kop.

Ik hou er niet zo van. Op LWTUA is dat ook zo, de drums zitten
de briljante melodie van de single in de weg naar mijn aanvoelen.

Daarom toch de voorkeur voor de straight forward Peel Sessies.

De UP versie heeft dan wel weer die geniale kliks.
Alsof er kortsluiting ontstaat in het brein van de bezongen figuur.

De vraag is dan wat kende je het eerste?

Misschien kan je - en CD wellicht ook, die heeft soms ook devoorkeur voor de JP-sessies - dan even meedenken over het volgende: in mijn ervaring nestelt zich de versie die je het eerste leert kennen zich het diepste in je geheugen, dat wordt dan de benchmark. Zeg maar - a la Nick Hornby, High Fidelity - de eerste echte liefde waaraan alle andere worden getoetst.

UP was de creatieve uiting van JD: het album zoals het uitkwam in juni 1979 was het album "zoals de groep en Hannett het bedoeld hadden" - in de grootste hoofdlijnen.

De eerste JP-sessie was van januari '79 en werd vlak daarna uitgezonden, maar verscheen pas in '86 als 12" op de markt; de tweede verscheen een jaar later; en de combi op cd nog eens 3 jaar later (in juli '90). Daar zit een hiaat met UP van ruim 6 jaar tussen.

Ik ben benieuwd hoe dat dan zit - kan je mijn ervaring delen/begrijpen tav de eerst indruk; was de impact van die JP-sessie dan zo heftig? Eerlijk gezegd sloot die 12" in '86 niet echt aan bij mijn muziekbeleving toen.

Ik heb de single versie van LWTUA altijd minder sterk gevonden
dan de 2de versie (minder drums, meer synths) die op de b-kant stond.

Maar de ultieme versie is voor mij toch de Peel Sessie versie.
Klemtoon ligt daar het meest op de gitaren. Is ook dansbaarder.

En nu leg ik een link met Mjumans opmerking.
Toen ik verantwoordelijk was voor de muziek aankopen
in het jeugdhuis (1991-1992) kocht ik het pas verschenen
Peel Sessions album (die met de beide sessies op).

Zelf had ik de 12" singles van Tansmission en LWTUA eerst
(en daarna Substance), maar ik heb die singles productioneel
altijd wat te bombastisch gevonden in vergelijking met de albums.

Budgetair waren de PS voor het jeugdhuis de interessantste aankoop,
want je had meteen LWTUA en Transmission, maar ook She's Lost Control.
Op die manier haalden we toch een paar essentiële JD tracks in huis.

Trouwens, ik ben daar nog boos voor bekeken geworden,
dat ik toch maar niet te veel van die zwartzakken muziek zou aankopen.
Maar stel je voor: er was helemaal niks van JD voorhanden en we moesten
ons altijd voorthelpen met de platen uit onze eigen collectie (of cassettes).

Op die manier heb ik de Peel Sessions beter leren kennen.
De versies van Transmission en She's Lost Control lijken hard
op deze televisie opnames: Transmission & She's Lost Control (9-15-1979)

Ze rocken meer, er zit meer dynamiek in.
Op UP en Closer zijn de nummers rijker gearrangeerd.
En op zo'n album is dat ook best okee voor mij.
Alleen Colony en She's Lost Control vind ik beter als Peel Sessie.

Over het algemeen klopt het wel dat de eerste versie
die je te horen krijgt voor mij ook de meest definitieve blijft.

Goed voorbeeld is Under a Blood Red Sky van U2
(een van de allereerste albums die ik kocht in de winter van 1984).
Op I Will Follow en New Years Day na vind ik alle andere songs
beter in hun live versie dan in hun studio versie.

Voor mij geldt dat ook. Zeker voor albums die ik in mijn tienerjaren heb leren kennen. Heeft denk ik ook te maken met het feit dat je in je tienerjaren wat muziekkennis betreft nog een onbeschreven blad bent. Het is allemaal nieuw. Bovendien was muziek destijds (de gouden jaren 80) niet zo gemakkelijk toegankelijk als nu in het download/you-tube/blog/hap-slik-weg-tijdperk. Ik kocht een plaat per maand en draaide die helemaal grijs. Elk nummer kende je van binnen tot buiten.

UP kocht ik eind 1984. Ik was mijn eerste stappen in de new wave aan het zetten. Ik kende 17scs van The Cure al en had het nodige werk van Simple Minds en U2. Uit de muziekpers had ik begrepen dat men dit genre "new wave" noemde. En de band binnen dat genre zou Joy Division zijn. Intrigerende bandnaam vond ik het.

Toen maar UP aangeschaft, mooie hoes, zo strak en minimalistisch; snel opzetten.....WAT EEN PLAAT....de eerste tonen van Disorder bliezen me meteen van mijn stoel. Ik was diep onder de indruk van het geluid van deze band. Zoiets had ik nog nooit gehoord. Zo intens. '17scs' was (en is) een prachtige plaat....maar dit sloeg alles (althans toen). Hoewel de teksten niet meteen tot me doordrongen, had ik bij de zanger van deze band wel meteen het gevoel dat die iets te melden had. Bij deze band was het ernst. Een dergelijke luisterervaring heb ik daarna nog maar een keer gehad en dat was bij Spirit of Eden van Talk Talk.

Het was een zaterdagmiddag en na de eerste luisterbeurt ben ik meteen op de fiets gesprongen naar de andere kant van het dorp naar een goede vriend van me (die me The Cure getipt had) om de luisterervaring nog eens te ondergaan. Voor ons beiden werd UP vanaf dat moment inderdaad de standaard. Elk wave-plaatje werd getoetst aan UP......en alleen FTLM van The Sound kwam in de buurt.



Volgens mij had de band het zelf helemaal niet zo bedoeld. Als je de verhalen mag geloven was de band licht teleurgesteld over het geluid en de productie van Hannett. De band wilde een meer rauw rockgeluid en was aanvankelijk niet zo gecharmeerd van de atmosferische productie. Die waardering kwam pas later.
Hannett werkte erg op zichzelf. De band kreeg niet zoveel ruimte voor eigen inbreng in het productieproces.



De twee JP-sessies hadden uiteraard niet de impact van UP. Je kent de nummers immers al. Over het algemeen luister ik ook liever naar de album-versies. Muv van 'Excercise One', '24 Hours', 'Colony' en 'Sound of Music'. De JP-versies van die nummers zijn imo echt stukken beter dan de albumversies, al zijn de versies op Still natuurlijk min of meer demo's. Vooral Colony wordt in de JP-sessie op indrukwekkende wijze uitgevoerd. Ietwat lijzig gespeeld, met een subtiele donkere synth op de achtergrond en krassende gitaargolven op de voorgrond. Magistraal!

Kijk, zo komen de mooie verhalen los. Het scheelt idd als je van je beetje zakgeld steeds iets opzij moet leggen om dan een single of een album te kopen. Dat maakte het vooraf beluisteren essentieel. Herinner me nog de lichte irritatie als we bij Rossmeisl? (in Tilburg) alleen de top-40 kwamen oppikken en niets kochten.

Hannett: een pure autocraat if there ever was one - maar toch, een geluidsarchitect optima forma; luister maar eens wat hij op het album van The Invisble Girls, met het toch vrij dunne stemmetje van Pauline Murray weet te bereiken. Toepasssing van het geluid van de omhooggaande lift in Disorder, het spuitbusgeluid (als hi-hat) in Decades - Steve die daardoor bijna stikte in zijn drumhokje.

Voor mij: de JP-sessie in een bepaalde mood (als ik idd iets primairs of rauwers wil horen). Ik ben niet echt van de waardering voor/van losse songs - maar voor mij staan Decades en Atmosphere voorop, is Disorder een geweldige binnenkomer en staan Transmission en Shadowplay bol van de energie. Shadowplay herinner ik me live als zeer intens en direct.

De mooiste versie van Shadowplay is mss nog wel deze. Van de opnamesessies van mei 1978 voor het nooit uitgebrachte album. Donker en dreigend.

Iig de meest punky; ik zal eens kijken wat op Heart and Soul staat; ik herinner me een fractioneel snellere versie, met een meer ingetogen zang - en die bevalt mij weer beter. Bij de collector's edities (de dubbel-cd's) van UP, Closer, Still zitten nl in totaal 4 live concerten.

Live-versies tel ik even niet mee. Het gaat mij om de studio/demo-versies.

Wat ik al zei, voor mijn gevoel is de Warsaw-versie onaf, op een bepaalde manier. Frasering van de zang is niet top en ik mis bepaalde gitaareffecten. De iets snellere versie is imo krachtiger.

--edit--
De Warsaw-release was overigens van nog later datum: 1994. Ik heb een ep'tje van Warsaw, "The Ideal Beginning" - Enigma PSS 138, (dus niet: "The Idea for Living" - Enigma PSS 139) da's echt rauw en punk - opnames uit juli 1977.

Met de Warsaw-release bedoel je waarschijnlijk het onuitgegeven album.

The Ideal Beginning is een bootleg.
http://www.joydiv.org/I2.htm

Er staan inderdaad andere nummers op dan op An Ideal for Living.
Dat is hun wel bekende debuut ep. The Idea for Living moet een tikfout zijn.

De bootleg bevat 3 nummers
van een demo die er uiteindelijk 5 telt.

Diezelfde 5 demotracks vind je ook hier terug.
Warsaw (album) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Het zijn de 5 bonustracks.

Track 12 stond niet op het originele unreleased album,
maar op de legendarisch Incubation / Komakino flexi single.
As You Said wordt soms ook Incubation 2 genoemd
omdat het op die flexi single "untitled" was. Aldus mijn geheugen.

Die demo was nog zonder Stephen Morris.
Hij bevat zoals Mjuman aangeeft een veel rauwer geluid.
Echt nog een punkband, of een band die hun punkidolen kopieert.

De site waarnaar je verwijst, is iets genuanceerder over "bootleg"- de e.p. werd geproduceerd (in een oplage van 2000) met instemming van het management van de band en er werden royalties betaald. De aanduiding is Enigma PSS 138, en dat is helemaal zoals Ideal for Living, Enigma PSS 139. Het hoesje is identiek. Late herpersingen van dit laatste plaatje (uit bijv. 2007) worden voor behoorlijke bedragen verkocht.

Ik vond die PSS 138, met twee andere items, in één koop op Ebay; ik had mazzel.



Komakino, These Days (van18 april 1980) - dat klopt; de kant met Incubation heeft duidelijk twee tracks, één niet benoemd op het label (Fac28 - n.b. 33 rpm). Grappig op datzelfde label staat ook te lezen: "This record should not have cost you anything ... ". en da's niet waar, in mijn geval.

Je bedoelt natuurlijk Komakino / Incubation.

Nou, Ideal Beginning beschouw ik toch als een bootleg.
In 1981 gelimiteerd uitgebracht "met toestemming van de band".
Maar in geen enkele officiële Joy Division discografie opgenomen,
in tegenstelling tot Licht Und Blindheit met Atmosphere en Dead Souls.

Ik ga vanavond eens wat moois scannen voor de liefhebber.

@Daz: geef jij je mieren ook namen?

Menig JD-fan weet het te waarderen en heeft er wel wat voor over, net als voor dat boekje van de Stampa Alternativa, waarbij ook een soort versie van Komakino zit.