Joy Division - Unknown Pleasures (1979)

Tja, die raaf is gevlogen.

Aan sommige albums durf je je bijna niet aan te wagen.
Als iemand zijn ziel helemaal bloot legt, moet je daar eigenlijk van af blijven.
Na lang overwegen heb ik besloten om het toch te proberen.
Alleen maar omdat Unknown Pleasure het verdient.
Mijn recensie.

Disorder; wanorde veroorzaakt door verwarring.
Warsaw liet een punk georiënteerd geluid horen.
Op Unknown Pleasures is dat grotendeels verdwenen.
Dit is het duidelijkst hoorbaar in Shadowplay.
Leg de twee versies maar eens langs elkaar.
Door de vertragende zang van Ian Curtis krijgt het veel meer diepgang.
Ian is een poëet, en de teksten hebben meer inhoud dan de Fuck You houding van punk.
Daar ging het vooral om het verwoorden van gevoelens in korte zinnen of kreten.
Het shockeffect stond voor op.

Ian Curtis is juist op zoek naar een gids die zich helpt in het weer geven van emoties; gezongen in Disorder.
Hij weet deze niet te uiten.
Ironisch genoeg ken ik niemand die dat zo doeltreffend kon als hij.
Day Of The Lords, nachten vervuld met pijn, waar zal het eindigen?
Liever had ik het antwoord op die vraag niet geweten.
In Candidate geeft hij al aan dat de druk zijn laatste dodelijke uren zullen veroorzaken.
Het leefplezier is al lang weg genomen.
Ian is al vroeg verworden tot een oude man, niet bang voor het aanvaarden van het eind.
De Heer wacht op hem in Insight
Het hiernamaals, de beloning voor zijn gemaakte fouten.
In New Dawn Fades al genoeg verwijzingen naar zelfdoding.
A Loaded Gun; We'll share a drink and step outside.
She's Lost Control; hij werd bij de hand gegrepen voor steun.
Maar wie komt er om hem te helpen?
De echo's in het nummer geven de stemmen in zijn hoofd weer.
In het schaduwspel, handelt uit je eigen dood.
Shadowplay is de verantwoording.
Treur niet; het is maar een triest spel.
Wilderness is de vergelijking met het gevoelde lijden met Christus.
Deze tot zijn vriend te mogen rekenen in Interzone.
Vreemden van elkaar, te lang naar elkaar gezocht.
Allebei in een andere wereld.
Hopend tot elkaar te komen.
Verwoord in I Remember Nothing
Het geloof als smeekbede tot verlossing.

Mijn visie op Unknown Pleasures.
Het dagboek van een gekwelde ziel.

Mooi, deric!

Geldt misschien niet alleen voor het recenseren, maar ook voor het beluisteren ervan. Als je al depressief bent, kan je dit album beter laten liggen. Ze zouden er een sticker op moeten plakken met de tekst: " dit album kan uw geestelijke gezondheid aantasten ".

Je hebt een geslaagde poëtische vorm gevonden om albums te beschrijven. Inderdaad, het dagboek van een gekwelde ziel.

Prachtig New-Wave album waarin ik niet de zoektocht kan horen naar het binnenste van een ziel. Maar wel lekkere gitaren, hypnotiserende drum en bas. En natuurlijk die donkere lyrics.

Nog nooit iemand zijn ziel juist zo horen bloot leggen.
Het is bijna te intiem.

Dat vind ik juist veel meer van Closer. Ik vind Closer qua teksten veel persoonlijker overkomen, terwijl hij hier nog vooral veel meer over de wereld om hem heen zingt.

Unknown Pleasure is de zoektocht.
Closer de berusting.

Hee ik heb juist het omgekeerde: UP gaat vooral over Curtis' eigen ervaringen, denk aan She's Lost Control maar ook Disorder gaat volgens mij volledig over hemzelf. Hij meent t allemaal. In Closer gaat hij meer in op de lijdensweg van de mensheid in het algemeen: Atrocity Exhibition, en zeker ook The Eternal. Neemt niet weg dat de teksten beide albums alleen door Curtis geschreven hadden kunnen worden.

@Sander en @Arrie: deze discussie is al eens gevoerd (o.m. tussen Dazzler, Chameleon Day en mijzelve), lees maar eens een aantal pagina's terug en de - min of meer in consensus - getrokken conclusie verschilt niet zo heel van die van DR hierboven.

Ook Atrocity Exhibition en The Eternal staan daar besproken - en neem vooral ook de moeite om de documentaire van Grant Gee op te snorren en te bekijken (ca 8 euro bij Plato) - daarin geeft Bernard een aantal waardevolle toelichtingen op de songteksten.

Zelf had ik al een parallel getrokken met Dante (Divina Comedia) over de mens die gelouterd moet worden (in het purgatorio) voordat hij de berusting vindt ("Decades" op Closer) - maar of dat dan tevens het einde impliceert, of de wederopstanding....?

Zelf had ik eigenlijk nog nooit aan de goddelijke komedie gedacht als tussen weg van JD. Zal me niks verbazen als dat boek een grote inspiratie was voor Ian Curtis.

Disorder zoekend naar een gids, net zoals het boek. Vraag me af of het alleen niet iets te ver gezocht is.

Ook Sartre, Céline, Camus en Kafka zijn al genoemd als inspiratiebronnen voor Ian Curtis. En "vergezocht" - da's een kwestie van benadering, hoe ver je wilt gaan. Ian gebruikte wel degelijk literaire technieken en motieven bij het schrijven van zijn teksten: waarnemingen uit zijn alledaagse werkelijkheid in zijn eigen woorden een universele waarde en toepasselijkheid meegeven. Naar mijn mening is met hem een groot poeet gestorven.

Aan deze muziek zit zó een enorme emotionele lading, terwijl het eigenlijk toch heel simpel is allemaal. Daar waar Curtis' zang helemaal niet zuiver of wat dan ook is, is de (duistere) zang toch een van de sterkste punten van Joy Division... Een album vol tegenstellingen, en tóch geweldig.

Om in dat zoekende te blijven: Vooral Candidate vind ik een prachtig nummer. Ik zie dan Curtis voor me die door een lang, slecht verlichte betonnen gangenstelsel loopt.

I tried to get to you

De echoënde gitaarklanken zijn de schimmen van datgene waarnaar hij op zoek is. Af en toe gluren ze om de hoek om vervolgens gauw weer weg te schieten.

Unknown Pleasures is een bijzondere plaat van een bijzondere band.

change of speed, a change of style,
a change of scene, with no regrets
a chance to watch, admire the distance,
still occupied, though you forget,
different colors, different shades,
over each mistakes were made,
i took the blame,
directionless so plain to see,
a loaded gun won't set you free,

Mooiste songtekst ooit.

New Dawn Fades, Shadoplay en Disorder zijn echt prachtige nummers. Ik heb hun werk nog maar net ontdekt (ik ben 17) maar ik doe nu niets anders dan naar hun albums luisteren. De teksten en de stem van Ian Curtis zorgen voor een hemels effect.
Joy Division heeft er een nieuwe fan bij.

Bijna 17 bedoel je?

In ieder geval, goed bezig!

Een album dat moet groeien. Eenmaal in de ban van dit album laat het je niet meer los. Verder vind ik het erg goed opgenomen voor die tijd, het klink allemaal super strak.

Inderdaad, ik moet mijn opmerkingen over Joy Division, beide albums, terug nemenn, als dit album je eenmaal te pakken heeft, dan blijf je ernaar luisteren, de duistere sfeer die eromheen hangt, de zware teksten, nee het is zeker geen makkelijk album, maar wel zeer mooi

Lof is leuk, maar kunnen JanBetonde2e en Nian niet even (5*) stemmen? Dit album hoort op z'n minst in de top 10, vind ik

Dat gaat denk ik zeker gebeuren, alleen ik luister er nog niet zo lang naar, dus ik moet het album nog wat vaker luisteren, en als het album dan nog steeds prachtig overkomt, komt er zeker een 5 aan, al zal dat het album niet de top 10 in helpen

Berichten verplaatst naar Joy Division

Waar zal ik eens beginnen..

Door een vriend kwam ik in contact met de muziek van Joy Division.
In eerste instantie vond ik er weinig aan, sombere duistere muziek.
Naderhand ben ik de muziek toch oriënterend gaan beluisteren en ben ik diep gaan nadenken over de teksten.

Nadat ik dit had gedaan vond ik de muziek geweldig.
Het voelde meteen goed en de duistere klanken wisten mij
vanaf dat moment te boeien. Natuurlijk was Unknown Pleasures het eerste album dat ik van deze geweldige band ging beluisteren.

De muziek bleef in mijn hoofd hangen en wist er gedurende 2 á 3 weken ook goed in te blijven. Sommige liederen wisten mij te beangstigen, de klanken en de teksten waren erg somber waardoor ik erg angstig werd.

In deze 2 á 3 weken ben ik veel gaan opzoeken op het internet wat betreft Joy Division en niet te vergeten Ian Curtis.
Het wist (weet) mij enorm te boeien en morgen ga ik ook de film (Control) aanschaffen en de docu. (Joy Divison) die mij is aangeraden door een mede mm-collega.

Ian Curtis maakt de muziek eigenlijk zo bijzonder en weet elke Joy Division-fan bij zijn hart te grijpen. Het is een bijzondere ervaring die ik heb gehad en ik geloof dat ik niet de enige ben. Ik denk dat meerdere JD fans dit zullen hebben ervaren.

Het is enorm boeiend alleen al om het feit dat Ian een mysterieus persoon is die vast zat in zijn eigen wereldje en daarom wil ik meer te weten komen over deze persoon en zijn band. Ik wil ook eens zijn verhalen horen die eigenlijk ook al een beetje verwoord worden in zijn depressieve teksten.

Ik kom er niet over uit, het lijkt misschien een beetje raar zoals ik dit nu aan jullie bloot geef maar ik blijf gefascineerd door deze band en natuurlijk Ian Curtis.

Ps. Geweldig album dat mij ontzettend fan heeft weten te maken van deze geweldige band.

Het is juist niet raar dat je je ziel bloot geeft.
Ieder die geraakt wordt door dit album kent het gevoel.
Het nodigt uit tot communicatie.
Bij mijn eerste kennismaking raakte ik ook gefascineerd.
Dankzij de cover van Paul Young (Love Will Tear Us Apart) bij JD terecht gekomen, het duwtje door Anton Corbijn (clip van Atmosphere) en definitief gevallen.

Dankje voor de support!

Er zijn natuurlijk ook veel mensen die deze muziek niet kunnen waarderen, maar de voornamelijke reden zal zijn dat ze niet naar de teksten luisteren van de componisten. Erg jammer is dat want dat zouden juist die mensen eens moeten doen. Want velen luisten alleen naar de melodie en als die een beetje meezit zijn ze om. Bij Joy Division heb ik dit allebei wel de begeleiding sprak me in het begin niet echt aan maar achteraf vind ik het heerlijk en dan nog niet te beginnen over de teksten!

De muziek haalt het gevoel van de teksten al perfect aan.

Misschien leuk om mee te nemen in de beluistering
is het feit dat JD vaak van een drumtrack en een baslijn begon.
De gitaar (en in de latere fase ook de synths) kleuren in.

Ian koos dan een tekst (die hij als dichter al klaar had)
die paste bij het gevoel dat de instrumentale basis uitstraalde.

Incubation is een goed voorbeeld van zo'n instrumentale basis
die uiteindelijk nooit van een tekst voorzien is. In A Means to an End
hoor je volgens mij ook nog heel goed de drijvende drums.

Een manier van werken die New Order ook lang zal handhaven.
Beginnen met een drumtrack, bas, gitaar en synths erbij
en dan een passende tekst verzinnen.

Daar heb je inderdaad gelijk in dazzler dat was mij trouwens ook al redelijk snel opgevallen!

Vandaag trouwens meteen naar de mediamarkt gegaan en gelukkig het laatste exemplaar van Control weten te bemachtigen.
Helaas was de docu. al uitverkocht maar die zal snel binnenkomen dus dan moet ik maar weer eens een koopje gaan wagen.

meest emotionele en beklemmende cd aller tijden , een vat vol emotie's die een keer moest onploffen !

bangelijk goed !

Off topic bericht verwijderd.

Ik heb dit album net opstaan en het is onmogelijk om hier minder dan 5 voor te geven.

Beter dan Closer, al is ook Closer verbluffend sterk. Zo sterk dat ik ook daar een 5 voor moet geven. Als je alle bands waar ik ontzettend graag naar luister en die zonder JD bijna ondenkbaar zijn (Interpol, The National, Piano Magic maar ook oudere bands als The Sound, The Chameleons, Clan of Xymox en Echo and the Bunnymen) in beschouwing neemt moet dit wel haast het moederalbum zijn.