Joy Division - Unknown Pleasures (1979)

Nee ik ben er nu toch wel uit, dit album moet op 1 in mijn top 10.

Ik ben helemaal omgeslagen de laatste weken, dit album is een meesterwerk, de donkere sfeer die om de nummers heen hangt, is gewoon beangstigend, dit is niet goed voor je als je je niet goed voelt

Je hebt volkomen gelijk. De muziek is goed maar de teksten zijn zelfs nog beter

The strain's too much, can't take much more.'
Oh, I've walked on water, run through fire,
Can't seem to feel it anymore.
It was me, waiting for me,
Hoping for something more,
Me, seeing me this time, hoping for something else.

Vergeleken met Closer vond ik dit nou iets minder aangrijpend. Op Disorder na dan, die raakt je ook gewoon vanwege de wanhopige stem en het rumoerige gitaarspel. Ook dit album heb ik op hetzelfte moment ondekt als dat ik Closer ondekte, en ik was toen 12. En van deze is dan alleen Disorder in je hoofd blijven zitten. De rest van het album is eigenlijk niet echt aangrijpend of emotioneel maar komt meer overeen als een normale punkband. She's lost Control was wel weer een indrukwekkende nummer, maar ook niet eentje om er bepaald echt een passend gevoel erbij te hebben. Het album deed me dus, op Disorder na, niet gek veel. Wel was die afsluiter remember nothing fraai en klonk ook erg futuristisch.

Maargoed, verder is dit album zeker niet verkeerd hoor. Maar als je echt emotionele muziek wil, dan moet je bij Closer wezen.

3,5*

Gelukkig heeft Sinterklaas meer verstand van cadeau's uitdelen!!

Jij hebt een echte collectors item: jouw versie mist vast Day of the Lords en New Dawn Fades.

Grappig ouwe!

Edit: foutje verwarde me nu met andere nummers. Dat vond ik nou idd niet echt de allerbeste nummers. Vond de klanken niet echt passend bij het depresieve thema. (Bij New Dawn Fades dan wel een beetje maar niet echt bij DoL)

En wat te denken van I Remember Nothing: hoe kan je dat nou niet emotioneel vinden?

Idd, letterlijk Doe maar eens klik

Reclamecampagne (van Victoria Vesta) blijkt in 1982 (en daarna) te hebben gerund - heeft wel voor heel veel aandacht en bekendheid gezorgd - vergelijkbaar met die Rollocampagne met de olifant.

Deze Unknown Pleasures gewoon blijven draaien - 's avonds en alleen; komt vanzelf goed.

Daar heb ik een andere beschrijving over gegeven. Neem aan dat die toch wel positief is?

Ja, ok. Maar ik zit nou ook niet op een sarcastische reactie te wachten. Iedereen heeft neem ik aan zijn eigen mening en gevoel bij muziek en dat heeft niks met verstand te maken.

Ah sorry, daar heb ik overheen gelezen. Inderdaad positief, ben het er alleen niet mee eens. Vind het eigenlijk helemaal niet zo futuristisch klinken en ik vind er verschrikkelijk veel emotie in zitten.

Mijn emotie was eigenlijk dat het best spannend klonk. De somberheidsgraad viel bij mij wel best mee.

Dus geen klik gedaan - het was niet sarcastisch, vroeger noemden we zoiets associatieve humor; tegenwoordig hebben we blijkbaar niet meer het geduld om een link met toelichting te volgen.

Hopelijk kan je het wel opbrengen voor deze muziek!

Sinterklaas heeft zeker een punt.
Closer vind ik ook nog een stuk zwaarder dan UP.
Vooral kant B is behoorlijk heftig.
Hier is er nog sprake van hoop.
Bij Closer heeft Ian dat al opgegeven.
Tenminste, zo ervaar ik het.

Op Unknown Pleasures observeert Ian, hij is ooggetuige.
en zoekt een gids die hem doorheen de binnenwereld (inside)
en de buitenwereld (outside) van de menselijke ziel wil loodsen.
I've been waiting for a guide to come and take me by the hand ...

Op Closer is Ian zelf de gids geworden ...
Take my hand and I'll show you what was, it will be ...

Die verschuiving vind ik fascinerend en doet me denken
aan het gedicht van Jotie 't Hooft waarin beschreven wordt
hoe het witte papier (waaraan Jotie zijn zoeken toevertrouwt)
stilaan verwordt tot de witte muren van zijn eigen isolement.

Het is alsof je een portret wil schilderen van de vervreemde mens
(Unknown Pleasures) en vaststelt dat je jezelf geschilderd hebt (Closer).

Niemand kan dichter bij het ongekende mysterie komen
dan hij die er zelf deel van wordt. Van Disorder naar Decades.

Watched from the wings as the scenes were replaying
We saw ourselves now as we never had seen

Portrayel of the traumas and degeneration
The sorrows we suffered and never were freed

Wat je aangeeft is een sfeerverschil, geen verschil in kwaliteit. Natuurlijk kun je een voorkeur hebben voor een van deze sferen, maar UP kwalificeren als middelmatig vind ik onbegrijpelijk.

Zoals Dazzler hierboven zo mooi heeft beschreven, zijn de twee albums onlosmakelijk met elkaar verbonden. Om tot Closer te komen, heb je Unknown Pleasures nodig.

Het verschil is best groot.

Closer is trager, de klanken zijn killer, en Ian heeft hier echt een grafstem.

Schitterend!!!

Al blijft het onmiskenbaar Joy Division.

De dingen die een mens tot diep in zijn ziel raken,
maken hem tegelijk kwetsbaar en licht ontvlambaar.

Dat is het tweesnijdend zwaard van kunst (en religie).

Het is ook de kracht van muziek zoals die van Joy Division.

Unknown Pleasures ... verborgen emoties ...

We'll share a drink and step outside
An angry voice and one who cried ...

Verbroedering.

Toch maar eens gedacht om voor dit album een review te schrijven.

Unknown Pleasures
Een album, waarbij Ian op zoek is naar een normale manier van leven in de maatschappij. Hij ziet alles net even anders. UP is een album vol met emotie, macht, anders zijn en eenzaamheid.


Disorder:
Ian zoekt naar een onbekende weg, om die af te lopen en een normaal mens te worden, geaccepteerd door de maatschappij. Hij weet dat hij anders is, maar niet waarom.
Day of the lords:
De dag van de grote jongens. Iedereen wil ergens bij horen, zo ook Ian. Hij vindt zijn groep en komt erachter dat er een machtspel wordt gespeeld. Ben jij wel goed genoeg voor ons, bewijs het maar, zegt de man achter het controlepaneel van Ian's hoofd.
Candidate:
Het is heel logisch, dat juist dit nummer na DOTL komt. Dit nummer is eigenlijk het vervolg op het machtspelletje in DOTL. There's blood on your fingers. Brought on by fear Het machtspel, dat de grootste jongen speelt, heeft invloed op jouw keuzes in het leven. Ian realiseert zich dat hij niet de man achter zijn eigen controlepaneel is.
Insight:
Dit nummer beschrijft, dat Ian zijn weg weer heeft gevonden om de baas te worden over zijn eigen gedachten. Hij is niet meer bang voor de grote baas over zijn leven, hij heeft een eigen weg gevonden en acceptatie van anderen maakt hem niks meer uit.
New Dawn Fades:
Bij dit nummer heb ik het gevoel dat Ian al een halve knoop in een touw heeft gemaakt. Hij komt erachter dat iedereen die hij nu ziet, hij zelf ook is, hij is geen individu, hij is een nummer. Hij voelt de zin van het leven niet meer
She's Lost Control:
Ik denk dat Ian hier de 'she' is, hij schrijft over hoe andere mensen over hem denken en hoe hij praat tegen andere mensen. Ian weet niet meer wat hij moet denken, verliest zijn controle, heeft een epileptische aanval en verliest zijn controle weer.
Shadowplay:
Shadowplay gaat over zijn eenzaamheid. Het publiek is gek van hem en juichen om zijn epileptische aanvallen, zonder na te denken. Ian voelt toch, met al deze mensen om zich heen, zich zeer eenzaam. Hij is namelijk anders.
Wilderness:
Een nummer, dat gaat over het ander zijn dan anderen. Je behoord tot een grote groep mensen en om net die ene te vinden die anders is, moet je door een wildernis van normale mensen. Er wordt ook gerefereerd naar Christus, dit omdat hij ook voor zijn tijd apart was en gestraft werd.
Interzone:
Ian zoekt mensen die net zo als hem denken en dus eigenlijk vrienden. Echter is het voor hem onmogelijk om deze te vinden en hij geeft het zoeken op en accepteert zijn manier van denken.
I remember nothing:
Het gat van de wereld, waarbij de hele bevolking aan de ene kant staat met de rug naar Ian toe. Ian stond aan de andere kant van het gat dat tussen hem zat en de rest van de wereld. Ian toekijkend. En vraagt zich af waarom hij niet aan de andere kant staat, Ian is anders, Ian heeft een eigen wereld.

Ik hoop dat mijn interpretatie net zo wordt gewaardeerd als die van anderen. Heb jij een andere visie op een nummer, laat het dan asjeblieft weten, is altijd interessant.

Inderdaad, wat je bij New Dawn Fades aan haalt.
Hij is gewoon een nummer.
Individu is in deze maatschappij niet meer van belang.
Hij geeft het al eerder aan.
We Walked In Line.

Altijd knap als iemand zich aan UP waagt om een recensie te schrijven.


P.S. Nog even aanvinken als review.

Ik wacht met smart op zo'n soort recensie bij Closer.

Bij She lost control meen ik dat hij doelt op zijn voormalige vriendin/vrouw. Althans dat heb ik van de film Control begrepen.

Bij deze, de berichten die over het posten van Sinterklaas gingen verwijderd, de berichten die nog wel over Joy Division gingen uiteraard zoveel mogelijk laten staan.

Volgens de meeste bronnen bedoelt hij wel degelijk een vrouw
die hij gekend heeft (Ian heeft nog even in de zorgsector gewerkt).
Het gaat niet om zijn eigen vriendin of vrouw.

Maar toen Ian zelf ook meer en meer epilepsie aanvallen kreeg,
leek het nummer ook angstvallig genoeg op zijn eigen situatie toepasbaar.

Een goed voorbeeld van wat ik in mijn op één na laatste post wilde zeggen.
Ian observeert, maar wordt langzaam ook het onderwerp van zijn eigen observatie.

Een merkwaardige en intrigerende evolutie die voor mijn part
tegelijk de spanning en de eigenheid van de beide albums blootlegt.

De vrouw die op Unknown Pleasures de hoofdrolspeler is, wordt op Closer
een anonieme man die het fysieke gevecht met zichzelf voor het publiek brengt.

In arenas he kills for a prize
Wins a minute to add to his life
But the sickness is drowned by cries for more
Pray to God, make it quick, watch him fall

Een vers dat los van de context van het lied Atrocity Exhibition
nogal eens gelinkt wordt aan Ians gevecht op het podium tegen die epilepsie.

She's Lost Control is idd geschreven over een patiënte die hij (als medewerker bij het bureau uitkeringen) begeleidde; zij was overleden en dat had Ian erg aangegrepen. The Eternal bevat ook een verwijzing naar een observatie uit de werkelijkheid - een jongen met het Down-syndroom ("mongooltje" zei men vroeger) die niet ouder leek te worden (=eternal) - Ian paste die verwerking van ervaringen vaker toe; e.e.a. is te vinden óf in de documentaire van Grant Gee (Joy Division), óf in een documentaire van de BBC - Factory from Joy Divison to happy Mondays, beide uit 2007.

Tijdje geleden dat ik ze gezien - dus op dat punt twijfel ik even; het komt iig aan de orde in interviews met Bernard.

dan zou ik graag willen weten, welke ervaring ten grondslag ligt aan het briljante shadowplay.

I don't know. Ik kan enkel schrijven hoe ik het zelf ervaar.
En dat deed ik eerder in een verre, vorige post (even zoeken).

Het heeft iets van wachten op Godot.
Vruchteloos wachten op verlossing (de Verlosser).

I still haven't found what I'm looking for

Zoeken naar het Antwoord, maar het niet vinden,
tenzij in de vermoorde medemens. God niet vinden,
maar wel het kruis, het bloed dat aan mensenhanden kleeft.

In de schaduwzijde van het bestaan openbaart God zich.
Zie waartoe de mens in staat is ...

En nu heb ik hier nog een hele lap tekst weggeknipt,
want ik begon weer behoorlijk diep te graven.

Maar wie zit daar op te wachten? Een impressie volstaat.

Ik denk dat een gedeelte van het nummer over zichzelf gaat op het podium. Het middelste gedeelte dus. Ik heb ook gehoord dat Ian weleens teksten die niets met elkaar te maken hadden samenvoegde. Dit zou weleens bij dit nummer het geval kunnen zijn.