Joy Division - Unknown Pleasures (1979)

Bedankt voor de reacties! Ik zal als ik tijd heb Closer ook eens doen.

Sorry, Dazzler, hier ga ik niet in mee. De gedachte dat "She's lost control" achteraf op de situatie van Ian toepasbaar bleek, gaat er bij mij niet in. Veel te toevallig.
Daarbij, de frequentie van zijn aanvallen lijkt mij niet van belang. Al heb je maar 1 epileptische aanval gehad, dan nog zal je bang zijn voor een volgende. Bang zijn om de controle opnieuw te verliezen.

Misschien inspireerde een vrouw Ian tot het maken van "She's lost control", het feitelijke onderwerp van de song is niet een specifieke vrouw, maar het verliezen van de controle over lichaam en geest. Haar overeenkomst met Ian.

De gedachte van DaanO dat we voor de "she" Ian zouden kunnen invullen, vind ik daarom zo gek nog niet.

Ian Curtis schreef She's Lost Control toch voordat hij zelf ooit een aanval had gehad? Dan kan het nummer dus nooit over hemzelf gaan. Of mis ik het punt hier?

Geen idee, maar als dat waar is, zijn mijn beweringen natuurlijk onjuist.

Ik baseerde me op een uitspraak van Dazzler:

Maar toen Ian zelf ook meer en meer epilepsie aanvallen kreeg,
leek het nummer ook angstvallig genoeg op zijn eigen situatie toepasbaar.

Hieruit concludeerde ik dat hij al wel, zij het misschien sporadisch, aanvallen had gehad.

Ach zo ... ik zeg dat het lied over een aan epilepsie lijdende vrouw gaat
en pas achteraf op Ians eigen, erger wordende toestand van toepassing is.


Jij vindt dat te ver gezocht.
Volgens jou gaat She's Lost Control wel degelijk over Ian zelf.


Ik denk, goed ik zwijg er maar over. Geen discussie waard.
Maar nu blijkt dat ik zou gesuggereerd hebben dat het nummer over Ian zelf gaat.




Ians epilepsie aanvallen worden alarmerend vanaf 1980.
Maar de aandoening was misschien al langer sluimerend aanwezig.
She's Lost Control gaat oorspronkelijk niet over Ian zelf - period.

Klopt. Ian had toen nog geen last van epileptische aanvallen. Zoals Mjuman hiervoor al meldde is het nummer geschreven nav een patiënte die door Ian werd begeleid toen hij bij een zorgbureau werkte. Deze dame kreeg tijdens een bezoek in aanwezigheid van Ian een epileptische aanval. Maar 'She's Lost Control' is vooral ook een metafoor.

Hoe slecht geschreven het ook is - en dat is mijn mening (want het boek biedt biedt te weinig psychologisch inzicht en analyse en is meer een "entoen-opstel) - is Touching from a Distance van Deborah Curtis wel handig als bron voor feitelijke kennis; daarin staat: "Towards the end of 1978 my pregnancy (...) and on 27 December had his first recognizable epileptic fit" p. 69

She's lost control is geworteld in Ian's waarnemingswerkelijkheid - zie mijn eerdere posts - waarvan één per ongeluk gewist - en @prototype, zie ook mijn pm.

De meerwaarde van de tekst zit 'em niet in vermommen van de tekst in een she-vorm, maar in het adequaat adresseren van de algemeen menselijke emoties door het vereeuwigen van een traumatische ervaring (het overlijden van iemand die je begeleidde (en die nota bene leed aan dezelfde ziekte als jij zelf) en dat op een uitermate heldere manier - chapeau Ian.

En idd het is veel te beperkend een = -teken te zetten tussen tekst en Ian Curtis. Zijn teksten zitten daarvoor te diep geworteld in de diepe existentiële beleving van het bestaan.

[quote]dazzler schreef:
Ik denk, goed ik zwijg er maar over. Geen discussie waard.
Maar nu blijkt dat ik zou gesuggereerd hebben dat het nummer over Ian zelf gaat.




Misverstand. Ik baseerde me wat betreft de epilepsie van Ian op wat jij erover schreef. Maar je hebt gelijk, die zin is wat dubbelzinnig.
Ik had scherper moeten formuleren.

Neem het allemaal niet persoonlijk op. Ik vond jouw verhaal niet erg plausibel en daar reageerde ik op. Dat is alles.

Inmiddels is me gebleken dat de door mij geopperde mogelijkheid toch minder plausibel is dan jouw verhaal.

Daarom vond ik het aanvankelijk niet nodig om te reageren.
Dus zit daar maar niet mee in.

Maar ik wens wel juist geciteerd te worden,
anders gaan fouten een vervelend eigen leven leiden.

In ieder geval blijven luisteren en schrijven. Sans rancune.

Nog even over Shadowplay ...

To the centre of the city where all roads meet, waiting for you ...


En vandaag hoorde ik toevallig New Orders Blue Monday ...

Now I stand here waiting ... (*)
(een paar basnoten om het wachten te beklemtonen)

Als woorden beelden worden, winnen ze aan kracht en betekenis.

Tell me how does it feel when your heart grows cold ...

(*) Bernard Sumner wacht op Ian in Blue Monday.
Dat is althans de meest plausibele en na te bronnen interpretatie van het lied.
Die blauwe maandag is 19 mei 1980, de dag waarop Joy Division
op Amerikaanse tournee zou gaan. Een tour die er nooit kwam.

Nog twee songs met 'wachten' als thematisch onderdeel:

Comsat Angels - Waiting for a Miracle:

1e couplet - laatste 5 regels:
But then she might say
What kind of dance is this?
It's in suspension
What kind of dance is this?
Nothing happens

2e couplet - laatste 5 regels:
Waiting for a miracle
Oh but nothing ever happens
Waiting for a miracle
Oh but nothing ever happens

Refrein:
Waiting for a miracle
Oh but nothing ever happens
Waiting for a miracle
Oh but nothing ever happens

The Cure - Play for Today - einde derde couplet:
To hold you in my arms
And wait
And wait
And wait
For something to happen

De vraag is waar wacht men op/op wie en waarom? Sinngebung des Sinnlosen?

life is a waiting game

Ik vind unknown pleasures veel beter dan Closer

De sound van deze plaat is uniek en heeft heel veel gevoel

Closer vind ik veel "gemaakter"

ik erger me aan de drums die juist op deze plaat zo verschrikkelijk lekker zijn

daarnaast gewoon simpel, drums, zang, gitaar, bas (niet die verschrikkelijke toetsen!!!)

één van de aller beste platen ooit gemaakt

Smaken verschillen.
Ik vind UP nog een plaat met een seventies feel, terwijl Closer echt in de 80's thuishoort.
Maar nogmaals, dat is voor iedereen verschillend natuurlijk.

Muziek en sfeer zijn niet onaardig, maar ik blijf Ian Curtis de makke vinden. Sommigen vinden dat juist prachtig, maar het houdt voor mij ermee op. Jammer.

Jammer voor jou, je doet jezelf tekort. En jammer dat je kennelijk gefixeerd bent op zang.

Zang wordt n.m.m nogal overschat. Een zanger hoeft niet beter te zingen dan voor het lied nodig is. En dat was wat Ian Curtis deed. Ondanks zijn gebrekkige techniek wist hij de sfeer van de muziek te versterken.

Vaak willen goede zangers laten zien hoe goed ze kunnen zingen en dan gaat het mis. Bij snoeiharde hardrockbands hoor je dat wel eens: een zanger die melodieus zingt met veel vibrato. Geen gehoor.

"Muziek en sfeer zijn niet onaardig"? Lijkt me nogal een understatement. Misschien is JD inderdaad niks voor jou.

Denk ik ook niet. Ben geen Curtis-fan of van JD.. maar bij sommige nummers past de zang van Curtis perfect! Daarnaast is het "conservatorium"-gevoel enorm overschat, zowel qua zang als rest van het instrumentarium. Als er iets goed is aan JD is het juist het eigengereide en puur authentieke gevoel en emotie die geen flikker met kunst-opleidingen te maken heeft. "Geschoolde" musici zijn vaak tranentrekkend saai en oninspirerend.

Erg straf van je, Luc, dat je dit lust; Ik heb al meerdere pogingen gedaan, maar het is bij mij zoals met witloof denk ik, ik blijf er op wurgen, die smaak. Zo ook hier die klanken, of wanklanken, het is maar hoe je ze ervaart.
Mij zal het nooit meer lukken om van deze band ook maar iets te lusten, vees ik... ik deed erg mijn best, soms wil het echt langs geen kanten lukken, that's life!

Hoe staat Father McKenzie tegenover New Order?

Héhé, goeie vraag.

Wel eerwaardige Father????

Ik ken enkel de machtig mooie single BLUE MONDAY, daar houdt mijn kennis van New Order op, het zal met leeftijd te maken hebben, dat ik makkelijker gecharmeerd raak door artiesten uit de decennia hiervoor (sixties, seventies en fifties, in mijn voorkeurvolgorde), ik blijf de eighties redelijk overroepen vinden, al hebben die ook nog wel leuke bandjes voortgebracht, maar als ik al die artiesten met Jimi Hendrix of Led Zeppelin, of Neil Young en zo vergelijk, of met de funk van Jààààmes Brown, tja...dan klinken die eighties bands voornamelijk een pak KOUDER, ik hou meer van de warme ORANISCHE sound van die vroege muzikale goden van me, dan van de echt soms koudklinkende coldwavers uit de eighties, deze Joy Division hoort ook bij die koudbloedigen... Raar, maar The Cure heb ik altijd stukken minder puur zwartgallig vinden klinken, die hadden humor, en ik vind hun muziek - behalve het door mij onverteerbare Pornography dan - vaak toch meergelaagd en warmer klinken dan deze band hier hoor; It's all perception, en ik grijp màkkelijker terug naar die oudere dingen, en ook méér en méér naar blues, liefst Chicago blues, en dan zoek je deze koude kikkers hier niet echt op, geloof me, zo lekkere warme negerblues en de Beatles tot in mijn kist, ik denk dat ik die dingen eeuwig lang overhoud en zo schift je gewild of niet hoor, zo schift je er de dingen uit die je toch niet zo liggen...

Waarmee je me nooit zult horen beweren dat Joy Division of New Order slecht zouden zijn, neen neen, enkel; ik vrees dat ik er de juiste antennes niet voor heb om die golflengte te begrijpen, of zoiets....

Euh, voldoende uitleg, dazzler?

@ dazzler & Leeds, mijn antwoord staat er hoor....

Als je Blue Monday een machtig mooie single vindt,
dan zal je het bijhorende album Power Corruption & Lies ook wel
kunnen smaken denk ik ... de drempel ligt daar lager dan bij Joy Division.

Vind je The Velvet Underground okee, dan moet
vroeg of laat de euro bij Joy Division toch vallen, denk ik.

Het geluid van VU is voor zijn tijd ook "ongehoord".

Wil je een 80s synthalbum met wat meer warmte,
dan kan ik je altijd Architecture & Morality van OMD aanraden.
Maar tegen je eigen "tijdsgeest" in kan je weinig beginnen.

Zo zal ik bijvoorbeeld altijd problemen
blijven hebben met grunge en postrock.
Daar voelde ik me altijd net iets te oud voor.

The Beatles mogen voor mij, als ik heenga, ook de koffer in.

Mijn voorkeur gaat hiermee ook naar de jaren 70 en 60.

Wat New Order betreft is de single Blue Monday en de eerste (Movement) van New Order het beste wat ze uitbrachten.

Mooi duidelijk gemaakt beste Father

Velvet Underground met mondjesmaat, nooit een zware fan geweest, ik heb de banaan, maar die moet dan met wat luchtiger werk in een cd molen, de plaat helemaal uitzitten lukt me niet echt, zo monotoooooooooooonnnnn....

Architecture & Moralty van OMD heb ik hoor, en die vind ik zeer ok!

En met grunge heb ik ook niet veel, al vind ik Nevermind wel een prima album, dat erg traditioneel organisch klinkt, ook al plakt daar de term grunge op, of het etiket grunge, zo je wil, voor mij staan daar echt parels op hoor!

En bij metal, rap, hip hop hopppa hop blijf ik weg, ik snap die monotone beats langs geen kanten, klinkt allemaal nèt krek hetzelfde en vreselijk irritant, en ik mis daar voornamelijk MELODIE, met mijn receptoren dan hé!

Om het toch wat bij het topic te houden; deze cd hier heb ik, alsook een best of van Joy Divison, misschien toch nog eens een poginkje wagen, of een track of 4 op die i-pod gooien, dan selecteer ik de meest aangeduide favoriete tracks hier van de mede-users, want zèlf hoor ik toch niet of er hier iets uitspringt...

en van house en techno moet ik zowat kotsen vrees ik, hahaha!

Disorder
Day of the Lords
New Dawn Fades
She's Lost Control
Shadowplay

Begin daar maar eens mee ...

Als je dat allemaal overleeft natuurlijk.

Maar het helpt echt als je dat zwartkijkers vooroordeel laat varen.
Zeker bij dit eerste album ... zie het eerder als een vorm van existentialisme,
romantiek zelfs ... de dichter registreert vervreemding en pijn.

Andere referenties ... VU, John Cale, Lou Reed, David Bowie,
The Stooges, Iggy Pop en last but not least Kraftwerk.

Toch wat anders dan flirten met de dood, vind ik.

Ik zal de door jou gekozen nummers aanvinken en downloaden naar i-tunes voor die i-pod, misschien valt er ooit nog een dubbeltje dan, in huize McKenzie... thanks!

Hmm, bovengenoemde artiesten waren anders ook niet vies van flirten met de dood

Bij deze:

Ik heb een flink aantal berichten verplaatst naar Joy Division. Vanaf het moment dat het meer een potje wijsneuzerij op basis van slecht lezen werd, heb ik de berichten voor het merendeel weg gehaald.

Heerlijk, die Joy-sound.
Het blijft één van mijn favoriete bands aller tijden.
Al moet ik wel zeggen dat Closer me nog net iets beter ligt dan deze. De sfeer op Closer spreekt me meer aan maar doet niets af van de genialiteit van dit album.
Telkens ik het album beluister loop ik dagen aan een stuk rond met het zinnetje 'Where will it end?' of 'Confusion in her eyes that says it all, she's lost control'.
Mijn favorieten: Disorder, Day of the Lords, She's lost control en Shadowplay.