The Cure - Disintegration (1989)

Dat is bijzonder, toen bestond dit album nog niet.

The Cure trad op met The Mission als “special guest” op 6 mei 1989 in het Thialf Stadion in Heerenveen.

Dat is 'm

Veel dank aan Netgalley en Bloomsbury Academic voor het recensie-exemplaar. The Cure’s Disintegration is vanaf 15 oktober te koop.

The Cure is één van die bands die ontzettend belangrijk geweest is voor de ontwikkeling van mijn muzikale smaak. Ik luister inmiddels alweer zo’n twintig jaar naar de band en het bijzondere van hun diverse discografie is dat ze een album lijken te hebben voor iedere fase in mijn leven. Zo zijn Faith, Pornography, The Head on the Door allemaal ergens in mijn leven mijn favoriete Cure-album geweest. Momenteel is dat Disintegration, op de voet gevolgd door Seventeen Seconds. Over mijn favoriete Cure-album van het moment is nu een nieuw boekje in de 33 1/3-reeks verschenen, maar liefhebbers kunnen dat wat mij betreft prima overslaan.

Auteur Andi Harriman karakteriseert Disintegration als een melancholisch album en melancholie is volgens haar een emotie waarbij het zure en het zoete hand in hand gaan. Met die karakterisering van het album en de definitie van melancholie ben ik het helemaal eens. Disintegration is een wonderschoon album vol magnifieke nummers dat probeert om te gaan met fenomenen als vergankelijkheid en eindigheid. De manier waarop The Cure deze thema’s door prachtig georkestreerde composities heen weeft, zorgt ervoor dat je je als luisteraar op een heerlijke manier kunt wentelen in alle droefheid die Robert Smith en kornuiten tentoonspreiden.

Stortvloed
Maar daar houdt mijn waardering voor dit nieuwe boekje in de 33 1/3 reeks ook wel op. Het zijn dunne boekjes dus je hebt als auteur eigenlijk weinig ruimte om alles wat er over een boeiend album als Disintegration te schrijven is, kwijt te kunnen. Toch besteedt Harriman zo’n vijftig pagina’s aan alle Cure-albums die voor Disintegration komen. Wat het nut daarvan is? Werkelijk waar geen idee.

Als het Harriman te doen is om te focussen op de vriendschap tussen Smith en Lol Tolhurst – die lang heel innig was, maar tijdens de opnames voor Disintegration op instorten stond, had je dit boek op een heel andere manier kunnen en moeten opbouwen. Nu voelen die eerste vijftig pagina’s aan als een stortvloed van totaal overbodige en nutteloze informatie. Informatie bovendien die mij al wel bekend was en ik ben echt geen hardcore Cure-fan die alles leest wat los en vast zit over de band.

Baudelaire
Bovendien ziet Harriman overeenkomsten tussen de melancholie die spreekt uit de gedichten van Charles Baudelaire en de melancholie die te horen is op Disintegration. Het gevolg is dat het vooral in de eerste helft van het boek vooral heel veel over Baudelaire gaat en dat ze telkens heel geforceerd de connectie tussen die twee zoekt; totaal oninteressant en ook bijzonder ergerlijk.

Wanneer het dan eindelijk over Disintegration gaat, blijft de boel akelig oppervlakkig en daar kunnen wat verwijzingen naar Baudelaire niks aan redden. De goede boeken in deze reeks – en die zijn er gelukkig genoeg – veranderen je blik op een bepaald album door in te zoomen op de tijdsgeest, onderzoeken de levenshouding van de betrokken muzikant(en) en brengen verdieping door interessante dwarsverbanden te leggen. Naast die goede boeken uit de reeks steekt dit werkje heel bleekjes af.

In de handen van een goede schrijver had dit iets heel moois en boeiends kunnen worden, maar in de handen van Harriman is het vooral een zootje geworden. Een geniaal album als Disintegration verdient zoveel beter. Het album nadert de perfecte score, maar aan dit boekje kan ik geen voldoende kwijt.

blogpost

Haha, zo herkenbaar

OMIT is niet meer actief op de site en heeft zich laten wegpesten, omdat zijn bijdragen voor sommigen hier te authentiek waren. Jammer!