The Cure - Disintegration (1989)

goh, wilde ik net schrijven dat ik dit een goed album vind, maar de eerste paar nummers niet kan uit staan wegens een te hoog suikergehalte, blijkt dat ik dat al gedaan heb. Nou ja, dat was dus geen oprisping, maar gewoon een eerlijke mening.

OMIT, andere keren ben je toch ook eerlijk geweest, neem ik aan?

Soms schrijf ik een mening over een artiest of album als ik dat aan het luisteren ben tijdens een lekker flesje wijn of whisky. Dan kan er wel eens een mening verschijnen waar ik het in nuchtere toestand niet helemaal meer mee eens ben.

Maar aan de andere kant: als ik het in beschonken staat zo ervaar, dan zal dat dan ook wel weer waar zijn. Muziek ervaar je niet altijd hetzelfde.

Dit album in 1989 op cd gekocht in New York. Indrukwekkend, maar het had op mij niet de impact die Seventeen Seconds had. (bij de release op LP gekocht in 1980)

Seventeen Seconds is voor mij wel het fundament waarop het hele Cure oeuvre is geëvolueerd.
Smiths ging toen nog niet als een Noord-Europese Eucalypta door het leven en ook zijn föhn was nog niet ontploft. Maar de bijna panische sfeer van dat album is altijd goed geconserveerd gebleven.

Knap hoe Smiths door alle jaren en alle albums heen dat duidelijke Cure-kenmerk overeind heeft weten te houden. Voor mij zijn The Cure en Siouxsie and the Banshees de pioniers van de Gothic music.

Ik kwam er net achter dat dit het eerste Cure-album was dat ik niet kocht. Ik had Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me nog wel aangeschaft, maar eigenlijk was het toen al wel een beetje klaar voor mij met The Cure. Maar na Songs of a Lost World (2024) las ik op meerdere plekken dat deze dus tot de beste 3 van de band zou behoren (uit de eighties), samen met Faith en Pornography. Nou, daar kan ik me niet echt in vinden.

Ik vond The Cure met Kiss Me.. en dit album eigenlijk een beetje te poppy worden, met titels als Why Can't I Be You, Just Like Heaven en van deze Lullaby en Lovesong. Zeker komt Disintegration qua zwaarte niet in de buurt van die andere twee (en ja, die twee zijn ook nu nog loodzwaar). En nu ik deze weer zo hoor ben ik het nog steeds eens met mijn toenmalige ik; te poppy naar mijn smaak...

Ik hoor niet wat er aan dit album meer poppy is in vergelijking met zijn voorgangers?

Deze plaat is nog steeds donker (iets waar de massa niet mee om kan gaan), en dat Lullaby een hit werd, zegt niks over dat ze ineens te poppy waren? Daarvoor hadden ze ook immers al hits?

Maar goed, het is persoonlijke smaak, maar ik vind het wel opmerkelijk.

Volgens mij heeft The Cure altijd een duistere en een poppy kant gehad. Regelmatig zelfs beide in één song.

The Cure moet op dit gangbare album even op stoom komen, persoonlijk vind ik de eerste twee songs haast niet om door te komen.
Maar als dan eenmaal track 3 begint wordt het feilloos in Cure stijl afgemaakt.
Neemt niet weg dat ik voorganger Kiss me kiss me kiss me beter vind, mede vanwege die eerste 12,5 minuten.

WTF, hoe dan? Bizar... mooier krijg je het niet.

Weer een keer beluisterd (is het de 3000e keer of 3056e?) en ja, this has no equal! Vergeet bijna alles wat in de 80s is gemaakt, dit is ongeëvenaard goed. Waarom? Laat je oren en de rest van je brein volgen.

Ik zou het inderdaad niet 'zwaar' willen noemen. Op dit album word ik vanaf het begin in een soort van draaikolk gezogen. De eerste keer dat ik het album hoorde was ik dan ook bekaf, maar zeer voldaan. En ook bij mij is luisterbeurt 3056 inmiddels al aangebroken.

Zoals orbit aangeeft: Laat je oren en de rest van je brein volgen.

Voor mij persoonlijk is dit met mijlen voorsprong het allerbeste The Cure-album (een wereldplaat zelfs), gevolgd door Songs of a lost world. Een aantal andere albums van de band kan ik nog wel smaken maar sommige albums zijn voor mij ook echte tegenvallers.

Muziek blijft een bijzonder iets. Ik heb geen idee hoe vaak ik "Pictures of you" in mijn leven gehoord heb. Altijd een mooi nummer gevonden. Op gejankt ooit na een verbroken relatie, letterlijk foto's doorkijkend (als fotograaf heb je dat wel eens haha) en altijd enkel gezien als een nummer dat over een stukgelopen relatie gaat.
Maar vandaag bij de woorden "Slow drowned, you were angels" dacht ik ineens; het gaat over iemand die er helemaal niet meer is? Nooit zo bij stil gestaan, terwijl andere regels gek genoeg minder subtiel lijken (You screamed at the make-believe, screamed at the sky And you finally found all your courage to let it all go / You were always so lost in the dark / Crying for the death of your heart / Hold for the last time then slip away quietly).
Nu weet ik wel dat Smith zijn vleermuizen fans nogal graag van drama voorziet, dat veel nummers, misschien wel het gros, van The Cure donker zijn is natuurlijk bekend, maar bij deze lijkt bijna te duidelijk voor een theatrale pose. Ik kan er alleen niks over vinden, dus het zal toch interpretatie zijn. En dat is ook mooi.

Ik ben nu 10 jaar ouder, 10 jaar wijzer en een heel stuk knapper. En wat denk je? Ik vind het nummer Untitled nog vele malen slechter dan toentertijd. Zo zie je maar

Kon zomaar een uitspraak zijn uit de mond van Ronaldo .

SSUUUUUIIIIII!

Ik heb het meermaals geprobeerd maar ik hoor niet wat hier nu zo bijzonder aan is, of zelfs maar onderhoudend. Vind het erg saai, met een wat zeikerig gezang. Het gaat grotendeels beetje langs me heen. Prima melodielijntjes, consistente (of, zoals het mij dan klinkt: eenzijdige) muzikale inkleuring en dan dus die zang die je moet liggen of niet. Gezien de gigantische hoge scores hier, zal ik iets missen wat anderen wel horen. De teksten heb ik nog niet echt op gelet maar ik heb eerlijk gezegd geen zin meer om het nog eens te proberen...

Precies hetzelfde wat ik van Radiohead - OK Computer vind .
Niet meer luisteren en wegleggen voor de kleinkinderen voor later .
Dit is een meesterwerk vergelijkbaar met de Nachtwacht .

inderdaad een van hun beste en daar ik natuurlijk hun laatste album nooit bij. Wat een wereld van verschil.......

Toch raar dat dit album van 1 van mijn allerfavoriete aller tijden (sinds ik het cassetje kocht op de releasedag), op een jaar of 5-6 aan het zakken is. Van 5* naar 4,5* naar 4*. Ben ik het gewoon beu gehoord? Ben ik veranderd? Als ik een vinyl uit de kast neem is het nooit meer deze, en als ik het doe dan beluister ik die nooit meer uit. Vroeger kon ik verdrinken in de weltschmerz van die album en Fascination street blijft een fantastisch nummer, maar een plainsong en zo trek ik niet meer. De omgekeerde beweging ben ik dan weer aan het doen met Pornography. Die blijft maar stijgen.

Misschien ben je tegenwoordig minder geneigd te zwijmelen, sta je wat standvastiger in het leven? Maar dat is een slag in de lucht, ik ken je natuurlijk helemaal niet.

De manische, bijna zomerse uitspattingen van Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me wekken de indruk dat de The Cure leden eindelijk stabiel in het leven staan. Dit is slechts schijnbedrog. Lol Tolhurst is vanwege zijn buitensporige alcoholmisbruik onhandelbaar en amper in staat om nog iets zinnigs aan te leveren. Robert Smith vluchtgedrag uit zich in het buiten proporties consumeren van LSD om zijn depressies te bestrijden. Dit hallucinerende effect heeft zijn weerslag op de angstdromen van de zanger.

Misschien kan je de clip van het jazzy Lullaby het beste in dit perspectief plaatsen. Die spinnen video valt vriend en vijand op. Het schets een gruwelijk beeld van Robert Smith, gekluisterd in bed, steeds verder verterend, totdat hij uiteindelijk ten prooi aan zijn demonen valt. Dit geeft dat innerlijke machteloze gevoel treffend weer. Geestelijk is Robert Smith een wrak, zijn gevoel voor humor blijft onaangetast. Verder belandt de doempoëet in een vervroegde midlifecrisis, en kan hij moeilijk accepteren dat hij binnenkort dertig jaar wordt.

Pictures of You wekt tevens de indruk dat het best goed met de frontman gaat. De onderliggende gedachte is echter dat hij de vergeelde foto’s van vroeger zo ver mogelijk heeft weggestopt, zelfs vernietigt. Die geluksmomenten horen niet in de huidige fase van zijn leven thuis. Aan de andere kant kan hij er moeilijk afscheid van doen, en hoopt hij dat niet alles vergaand en verdwenen is.

Dan kies je er ook nog eens voor om jezelf in de meest treurige tijd van het jaar in de studio op te sluiten, waar de muren letterlijk op je af komen. Het openbrekende orkestrale Plainsong dwingt Robert Smith af om samen met zijn echtgenoot van de kleine dingen te genieten. Een moeizame opener, die zich wel frontaal in het heden plaatst.

Disintegration is een winterse herfstplaat die juist in de lente het licht ziet. Toch is het allemaal minder neerslachtig als wat ik in eerste instantie schets. De opbeurende synths in Closedown geven een positieve twist aan misschien wel het zwaarste nummer van de plaat. De drugtrip zorgt ervoor dat Robert Smith leeg en uitgeblust de nachtelijke uren aftelt, slechts de liefde houdt hem op de been.

Die liefde bezingt hij in Lovesong. Ondanks dat hij een jaar eerder met jeugdliefde Mary Poole is getrouwd, is de zanger alles behalve gelukkig. Lovesong gaat over vertrouwen, samen het gevecht aangaan. Eeuwige trouw is meer dan de verbintenis met twee ringen, dan begint het pas.

Dat een psychedelische opbouw werkt blijkt wel bij het agressieve The Kiss van voorganger Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me. The Cure bouwt dit idee verder in Last Dance uit. Helaas staat deze in eerste instantie niet op de vinyluitgave, waardoor ik deze prachtige track pas ontdek als ik de cd versie aanschaf.

Het lawaaierige psychedelische Fascination Street is voor mij het hoogtepunt van de plaat. Ook hier de link met dat uitgerekte intro van The Kiss. Het grootste verschil is dat Simon Gallup met zijn droge baspartijen de song helemaal naar zich toe trekt en Robert Smith heerlijk laat soleren. In principe doet dit tweetal hier exact hetzelfde als ze een concert met A Forest afsluiten. Dit bevestigt nogmaals de chemie van dit duo. Dat drummer Boris Williams de katalysator in dit proces is, valt daardoor amper op.

De B-kant van de plaat is nog duisterder dan het redelijk toegankelijke eerste gedeelte. Bij Prayers For Rain grijpt The Cure structureel terug naar beklemmende meesterwerken als Pornography en Faith. Toetsenist Roger O'Donnell maakt nu het verschil, voor hem is het mooi meegenomen dat Laurence Tolhurst ergens levenloos in een roes een hoekje van de studio bewoont, en tot niks in staat is. Roger O'Donnell pakt zijn moment en maakt hier gretig gebruik van. Prayers For Rain is het stikkende hart van de plaat, waar de bloedsomloop stagneert, en bijna geheel tot stilstand komt.

Het Disintegration titelstuk is een tikkeltje egocentrisch en bij vlagen zelfs manisch. Na het afbreken kan de heropbouw beginnen, maar dan moet eerst echt alles helemaal kapot. Het is de wanhoop dat je het overzicht kwijt raakt. Brokken aan liefdesverdriet die niet meer te lijmen zijn, hiaten in het geheugen, onzekerheid en vooral die altijd maar terugkerende dominerende angststoornis die het dagelijks functioneren onmogelijk maakt.

De Homesick pianoballad staat net als Last Dance niet op de vinyluitgave. Laurence Tolhurst schrijft hier nog aan mee. Als je tussen de regels doorleest, valt het op dat een zeer gefrustreerde Robert Smith zijn vroegere vriend al de laan uit stuurt. Zonde, want dit levert wel een verstillende prachttrack op.

De emotionele beladenheid van The Same Deep Water as You bereikt een prachtig dieptepunt op Disintegration. Dieper kan je niet wegzinken. Deze suïcidale stemmingssong kondigt een definitief afscheid aan. Ja, daar wordt je wel stil van. The Same Deep Water as You verdooft hierdoor op een prettige maar tevens onprettige wijze. Als de woorden de pijn niet kunnen dragen, neemt de gitaar het over. Robert Smith huilt zich door de teksten heen. En dan ben je opgelucht dat er nog een paar tracks volgen, zodat je niet in deze neergaande spiraal blijft hangen.

Deze strijd krijgt zelfs geen naam in het afsluitende berustende Untitled, wat nogmaals genoeg over de gemoedstoestand van Robert Smith zegt. Untitled schept hoop, en sluit een dichtgebonden dagboek af. De zwart gekalkte bladzijdes zijn hierdoor voor de buitenwereld niet meer zichtbaar. Robert Smith heeft met Disintegration zijn testament uitgeschreven, en bergt deze vervolgens veilig in een kluis op. De blik richt zich op de toekomst, hoe zwaar dat perspectief ook weegt.

Mooi verwoord deric raven!

Dankjewel!

Het Meesterwerk. Het Album der Albums. De Beste Plaat Ooit.

Het zal allemaal, ik ga dat niet betwisten, gewoon omdat het geen zin heeft.

Dit is een heel goed album, maar voor mij zeker niet het beste van The Cure. Niet het slechtste ook natuurlijk.

Wat mij erg goed bevalt is kant B (ik ken dit nog voornamelijk als elpee, en een elpee had twee kanten). Dat begon dan met "Prayers For Rain", "Same Deep Water As You" en "Disintegration". Deze drie songs zo op rij zijn het beste van deze plaat. Deze drie songs op rij zijn het beste van The Cure. Deze drie songs op rij zijn het beste uit de hele pophistorie. Echt, zo magistraal.

Maar dat is dus niet het hele album. Op de A-kant staan ook nog suikertaarten als "Pictures Of You", "Lovesong" en "Last Dance". Dat is de reden dat ik vaak de CD begin met "Lullaby", dat overigens wel leuk, maar ook niet heel gedenkwaardig is.

Hier ook een verschil met de elpee en de CD: Op die laatste staan ook "Last Dance" en "Homesick". Met name die laatste voegt echt iets toe. Voor vele anderen zal die eerste ook iets toevoegen, maar ik ben die vele anderen niet.

Het begin van dit album, met Closedown, dat is weer van weergaloze klasse. The Cure kan dat vooral heel goed: een album beginnen met een knaller die tot in de eeuwigheid blijft boeien.

Ondanks de zoete missers is dit toch wel één van de beste platen van de The Cure.

Hierna mocht je wel gestopt zijn, wat jullie jordidj1 en GrafGantz?

Eens. En Kyle Broflovski is het ook eens.

Wat een fantastisch optreden alweer afgelopen zaterdag op Pinkpop! Ik heb naar de livestream gekeken via de speakers van mijn stereo. Het was volop genieten.

Afgelopen zaterdagavond om 19.00 uur eerst naar de WK wedstrijd Nederland-Zweden gekeken. Daarna kwam ik er al zappend achter dat het optreden van The Cure op Pinkpop 2026 diezelfde avond vanaf 22.00 uur rechtstreeks op NPO 3 te zien zou zijn. Met sigaartje en glas whiskey, zittend in een confortabele fauteuil, heb ik naar een bijzonder optreden van Robert Smith en zijn kornuiten gekeken. Nummers van dit fantastische album "Disintegration" werden uiteraard ook gespeeld.

Ik heb het Pinkpop concert ook gezien en was toch wat minder onder de indruk. De jaren gaan nu toch wel tellen voor Smith en consorten. Ik vond het allemaal wat traag en futloos, ik begrijp dat de mannen niet meer dertigers zijn maar toch. Ik heb uit pure nostalgie dit album maar weer even uit de kast getrokken.

Voor mij is Disintegration het moment waarop The Cure volledig terugkeerde naar de vorm die ik altijd zo bewonderde: groots, introspectief en intens emotioneel. Dit album ademt de melancholie en grandeur die de band zo uniek maakt, maar doet dat met een fijnzinnigheid en coherentie die hun eerdere experimenten van Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me of The Top soms misten.

De openingstrack, Plainsong, zet meteen de toon: een langzaam opbouwende oceaan van geluid waarin Robert Smiths zang boven alles uittorent. Het is een uitnodiging om jezelf over te geven aan de sfeer, de stilte tussen de noten te voelen en de emotionele diepte te ervaren. Bij Last Dance en Lullaby wordt het geluid breder en filmischer: donkere texturen, hypnotiserende ritmes en een bijna cinematografische sfeer. Fascination Street en Prayers for Rain brengen meer urgentie en drive, zonder ooit de melancholie te verliezen.

Het hart van het album wordt gevormd door The Same Deep Water as You en het titelnummer Disintegration. Beide tracks zijn meesterwerken van spanning, emotie en dynamiek. Homesick en Untitled sluiten het album af met een gevoel van reflectie en melancholie dat blijft nazinderen. Het zijn geen spectaculaire afsluiters, maar perfecte reflecties van de thematiek van het album: verlies, verlangen en de schoonheid van verval. Naast de muziek draagt ook de albumhoes bij aan de magie van Disintegration. De zorgvuldig gekozen kleuren en de desolate, etherische sfeer versterken het gevoel dat je hier niet zomaar naar luistert, maar een wereld binnentreedt.

Voor mij is dit album ook verbonden met persoonlijke herinneringen: de zomer van 1987, de live-ervaring in Thialf met The Mission als voorprogramma — het gevoel dat alles samenkwam in een periode van opwinding, ontdekking en pure muzikale magie. Disintegration is voor mij een meesterwerk dat de essentie van The Cure perfect vangt: melancholie zonder zwaarmoedigheid, grootsheid zonder overdaad, en intimiteit die je diep raakt. Ik verhoog 'm dan ook naar 5 sterren.

Dat is bijzonder, toen bestond dit album nog niet.

The Cure trad op met The Mission als “special guest” op 6 mei 1989 in het Thialf Stadion in Heerenveen.

Dat is 'm