The Cure - Disintegration (1989)

Mijn dertigste verjaardag.
Ik vond het verschrikkelijk.
Jeugdjaren definitief achter mij gelaten.
Voorbereiding op de volgende stap in het leven.
Huisje, boompje, beestje.
Eerste besef van ouderdom.
Kalend met een overvloed aan grijze haren.
Altijd aangesproken worden met meneer.
Mijn kleine identiteitscrisis.
Robert Smith bereikt in 1989 die leeftijd.
Het gevolg was dit album.

"I think I'm old and I'm feeling the pain," you said,
"And it's all running out like it's the end of the world," you said
(Plainsong)
Ook hij ervaart de pijn van het ouder worden.
Nachten achtereen stappen is er niet meer bij, je houdt het gewoon lichamelijk niet meer vol.

Op zolder ga je op zoek naar herinneringen.
Dozen foto’s worden onderworpen aan de speurtocht.
I've been looking so long at these pictures of you
That I almost believe that they're real
I've been living so long with my pictures of you
That I almost believe that the pictures are
All I can feel
(Pictures Of You)

Uiteindelijk is het moment daar.
De foto van de eerste echte liefde.
Het liefdesgedicht wat je voor haar schreef.
Maar nooit durfde te geven.
Whenever I'm alone with you
You make me feel like I am young again
Whenever I'm alone with you
You make me feel like I am fun again
(Lovesong)
Had de toekomst kunnen veranderen.
Maar nooit kunnen vertragen.

Alles achter willen laten.
Terug naar die tienerkamer.
Toen je nog dacht dat de pubertijd nooit over zou gaan.
Niet aan denken.
Niet aan denken.
Onmogelijk.
So just one more
Just one more go
Inspire in me the desire in me
To never go home
(Homesick)

Gordijnen dicht.
De laatste avond als twintiger.
A Forest van The Cure voluit.
Buren moeten maar begrip hebben.
Die goede tijd van voorheen.
Of falling down laughing
And I really believed that this time was forever
(Last Dance)

De zaterdagavonden van vroeger.
Toen kroop je uit je schulp
so just pull on your hair
just pull on your pout
and let's move to the beat
like we know that it's over
(Fascination Street)
Dans zoals je nooit gedaan hebt.
Dans om te overleven.

De klok slaat twaalf.
Symbolisch afscheid met een fles champagne.
Hij moet leeg, om de pijn te vergeten.
"kiss me goodbye" pushing out before I sleep
(The Same Deep Water As You)

Gisteren had je de hele dag wakker willen blijven.
De uren tegen houden.
Voor altijd een twintiger.
i'm running out of time i'm out of step and
closing down and never sleep for wanting hours
(Closedown)

Om vier uur in de nacht komt de dip.
Ogen worden zwaar.
Gedachtes vervagen.
desolate
and drab the hours all spent on killing time
(Prayers For Rain)

Het verval zichtbaar in de spiegel.
Rimpels en rookaanslag in het gezicht.
And mouth and eyes and heart all bleed
And run in thickening streams of greed
(Disintegration)

Je valt uiteindelijk in slaap, en droomt.
Een spin treed jouw nachtmerrie binnen.
and i know that in the morning i will wake up
in the shivering cold
(Lullaby)
Proficiat met de dertigste verjaardag.

De dag erna.
Berusting.
Acceptatie.
And now the time has gone
Another time undone
(Untitled)

Zeer fraaie parallel met ouder worden heer Raven. Als je dit leest realiseer je je opeens dat Smith daar thematisch gezien al heel erg lang door opgejaagd wordt.

Ja, en dan is het passeren van dertig jaar een mijlpaal.
Of je het nu positief of negatief bekijkt.

Daar kan ik me in vinden.. het breekpunt in je (mannelijke) leven..

Een van de bonus nummers van de reissue staat al op het net: Delirious Night. Ik moet zeggen klinkt best aardig. Alleen totaal andere sfeer dan Disintegration zelf.

ja zeker andere sfeer.
doet meer denken aan het kiss me album..
leon

Belangrijke band. Maar het is vreemd dat het belang dat de band ontegenzeggelijk heeft zich hier openbaart op deze, overigens, mooie plaat van de band. Ik ben van mening dat Seventeen Seconds, waar ik een grotere fan van ben, ernstig te kort gedaan wordt. Als geheel vindt ik het net iets te zeurderig om het geweldig te vinden. Dat bezwaar kleeft niet aan Seventeen Seconds, dat heeft stijl, meer klasse, meer power, meer zeggingskracht, is op eigenlijk alle punten een streepje beter. Om die reden laat ik deluxe edition aan mij voorbij gaan omdat de versie die wij kennen eigenlijk al te lang is. Ik besteed mijn geld aan de nieuwe deluxe uitvoering van "Exile on main street" van de Rolling Stones, waarvan ik hoop dat de hernieuwde belangstelling hen daarmee in de top 30 brengt ten koste van The Cure. Wat mij betreft nemen zij Seventeen Seconds mee in hun slipstream.

Het is al eens eerder gezegd, maar DIT is de plaat waar juist ontegenzeggelijk alle sterke punten van The Cure over 10 jaar tijd bijeen komen! 17 seconds is een incomplete plaat. Wat jij "zeurderig" noemt is nu juist precies waarin de band is volgroeid en volwassen geworden op deze plaat. Het zijn doordringende gevoelsdocumenten, van ondergeschikt belang wat de duur daarvan is (sommige nummers mogen van mij zelfs nog wel doorgaan). De muziek is daarnaast met sprongen superieur aan de minimale composities van 17 seconds. Wat mij betreft dus ook nog te laag in de top250 ipv te hoog.. en dient beslist niet voorbij gestreefd te worden door een stoffige saaie Stonesplaat zeg

Ach wees blij dat hij ook nog een ander knopje dan de 2 sterren knop weet te vinden op zijn toetsenbordje.

Gedurfde uitspraak! De langdradigheid spreekt dat voor mij wat tegen.

Ik vind het alleen een gedurfde uitspraak vanwege de omschrijving een " stoffige saaie Stonesplaat "
Disintegration is een absoluut meesterwerk, dat staat wat mij betreft als een paal boven water.
Leunt tegen mijn top 10 aan , en ik weet wat Orbit wil zeggen: Exile eruit, deze erin!!

Zo is het!

De meeste Curefans niet, misschien is dat iets om aan te wennen? Tis overigens niet langdradig, maar zorgvuldig opgebouwd.. klein nuanceverschil

The Cure - Disintegration - thecuredisintegration.com

voor de liefhebbers...

op de site is ook wat lezen over de totstandkoming van het album en anekdotes van smith.
hij maakt ook een opmerking over lange composities en als je niewusgierig bent over dat ''other instrument'' dat lol tolhurts bespeelde...

@ Deric,

respect!

kiss me goodbye pushing out before i sleep
can't you see i try swimming the same deep
water as you is hard "the shallow drowned lose
less than we" you breathe the strangest twist
upon your lips "and we shall be together..."

Geweldig album, met doordachte teksten.
Rustige nummers maar net goed genoeg om ze meesterlijk te laten klinken.

half puntje eraf. Over het geheel een goede cd maar een in het oeuvre van The Cure modale plaat, gebracht als ware het een slot van de triologie omdat het qua klankkleur met eerder platen te vergelijken is. De laatste keer de The Cure iets produceert dat in de buurt komt van het maken van een statement.

Doe je de plaat dus stevig tekort mee.. ten eerste is het geen Cureplaat die naadloos in de klankkleur van eerdere platen valt, integendeel. Hier laten ze juist het nieuwe Curegeluid duidelijk horen (ook op Wish, Bloodflowers en de latere platen duidelijk te horen, maar veel minder sterk met slappere nummers). Ik zie de band ook als het geniale wat ze allemaal in de loop van de 80s hebben gemaakt EN disintegration, een duidelijk keerpunt, helaas ook het laatste hoogtepunt

Disintegration sluit juist wel aan bij "Seventeen Seconds" en "Faith". Tenminste veel beter dan alles wat er tussen door de band is uitgebracht. Het lichtvoetiger materiaal na de release van Pornography heb ik als verfrissend ervaren ook al omdat het materiaal bevat dat veel beter de tand des tijds doorstaan heeft dan Disintegration.

disintegration vind ik een overgangsplaat van de oude cure naar een nieuwe cure. ze sluit aan de ene kant bij de opvolgers aan, aan de andere kant past het goed bij voorgangers faith en 17 seconds

Waar valt opvolger Wish dan onder?
Die klinkt weer geheel anders.

Qua muziek alvast niet.. Disintegration bevat een veelvoud aan klankkleuren tov. 17 seconds of Faith.. er is ook een veelvoud aan instrumenten gebruikt en zo'n 4 verschillende soorten synthesizers alleen al, heb ik het nog niet over de sitars gehad en allerlei andere snaarinstrumenten. Als je een willekeurig nummer van 17 seconds of Faith neemt en alléén al afzet tegen de orkaan van geluid van een Plainsong kun je toch niet meer over dezelfde sound spreken lijkt me. Dat Disintegration donkerder is dan hun overgangsplaten ervoor is duidelijk, maar "donker" is natuurlijk een rekbaar begrip binnen muziek. Dat kun je nog op zoveel manieren invullen. Donker op 17 seconds of Faith is meer een soort van minimalistische sfeer en vervreemdende, mystieke nummers. Disintegration is qua onderwerpkeuze veel volwassener en heeft persoonlijk leed, relaties en ouder worden als thematiek. Ook daarin hoor ik een duidelijk onderscheid.

Veel nummers op Wish liggen qua klank redelijk in het verlengde van deze, er staan echter ook veel nummers op die weer een (geforceerde) soort vrolijkheid uitstralen. En er is lang niet zo vernuftig met synths, snaarinstrumenten en andere snufjes omgesprongen. Ook de nummers zijn lang niet zo krachtig en direct melancholisch of emotioneel raak als hier (waar vrijwel ieder nummer meteen raak is).

Ik stoor mij daar nog regelmatig aan het gitaarspel.
Teveel wah-wah.

Misschien moet wij af van het begrip klankkleur en stellen dat de sfeer van het album er één is die aansluit bij de genoemde albums. Het verschil is heel nadrukkelijk dat de sound elementen bevat die bij de release van seventeen seconds nieuw was en waarmee de band haar faam heeft verworven op dit album geheel is uitgewerkt en daardoor wat eenvormig klinkt. De verassing is er echt af en daardoor had het album niet de oorspronkelijkheid die seventeen seconds voor mij wel had. In Belgie is dit album een vaste waarde in de eeuwige honderd. In Belgie zitten kennelijk sowieso meer die hard Cure fans dan in Nederland het geval is. In ieder geval meer mensen die The Cure in hun top 10 opgenomen hebben. Ik kan die sensatie die dit album daar teweeg heeft gebracht moeilijk vatten.

Nogmaals: een nummer als Plainsong hoor ik niet op een 17 seconds t/m Pornography En dat geldt eigenlijk voor vrijwel de rest op dit album ook. En het begrip klankkleur is godzijdank inherent bij het begrip muziek.. het zou toch erg jammer en saai zijn als we in één type klank bleven hangen met zijn allen.
Ik snap die Belgen best wel, maar ook in andere Europese landen is The Cure veel groter dan hier (en de VS niet te vergeten). Nederland moet sowieso niet veel van new wave hebben doorgaans, wat dat betreft ben ik beslist in het verkeerde land geboren

The Cure gaat nog wel hier in Nederland.
Depeche Mode is kanslozer.

Maar als ze dan eens komen (depeche mode), is het wel binnen een half uurtje uitverkocht

Nu wel, maar dat was in de jaren 80 niet het geval.

De doelgroep is relatief klein maar wel fanatiek.