The Cure - Disintegration (1989)

Dat was in de jaren 80 vaker uitverkocht dan wat je denkt beste raaf.

Nederland werd anders bewust over geslagen door Depeche Mode vanwege te weinig animo.

Ach Ja, Duitsland is dichtbij.

Wat een geweldige atmosfeer heeft dit album.

Al iemand die de deluxe editie in de winkels gespot heeft?

Een vriend van me heeft hem vorige week zaterdag in Brussel in de winkel gekocht (Caroline); ik heb mijn bij Amazon.co.uk ge-pre-ordered exemplaar woensdag aangekregen, beide Deluxe exemplaren.

En laat me je vertellen... je zal niét ontchoogeld zijn! Het is ècht een hele mooie hereditie geworden, en klank mag er ook wezen. Het is allemaal een hoopje extra gecompresseerd en gelimiteerd natuurlijk, les temps obligent, maar Smith heeft zijn uiterste best gedaan om het allemaal binnen te perken te houden. De bassen komen ditmaal veel beter tot hun recht: het album klinkt echt vól. Ik heb gemerkt dat daar waar ik op de originele Disintegration "Plainsong" altijd skip (niet omdat ik dat geen goed nummer vind, verre van, maar omdat ik dat altijd als een soort van "inleiding" heb beschouwd die ik als "gevorderde" gebruiker al lang ni meer nodig had), ik die bij de remaster mooi laat afdraaien. Het aller begin met dat klokkenspel, en dan dat wijd opentrekken van het klankbeeld komt prachtig tot zijn recht, echt een plezier. En natuurlijk, "Pirate Ships" op de bonus tracks CD is op zich al reden genoeg om je deze editie aan te schaffen, om nog maar te zwijgen van Entreat +.

Ik begeef me meteen naar de Saturn in Kortrijk.

Wat mij bij de Entreat CD opvalt is dat het tempo een tandje te hoog is. Je kunt duidelijk horen dat songs als Fascination Street en Disintegration wat gejaagd klinken. Bij de trilogy DVD ervaar ik dat niet.

Nog niet in de winkel aldaar.
Niet zo erg ... we kunnen wachten.

Dat heb ik persoonlijk altijd net een pluspunt gevonden aan Entreat. Het steekt mooi af met de rustigere studio versies; het is ruwer, ongepolijster, meer in your face. Er circuleert een Prayer Tour bootleg onder de naam Dark Night waar een nog veel agressievere versie van Disintegration opstaat waar Smith zichzelf effe lekker op vergeet. Behoorlijk intens!

Ja vond ik ook, Prayers for Rain vet snel, terwijl ze het nu heel relaxt spelen.

Hebbes ... ziet er een mooie uitgave uit,
netjes in het verlengde van de vorige deluxe edities.

Nu nog herontdekken.

Ik hoop dat je het herontdekt.. in de lijn van wat jij mooi vindt moet dit gewoon een voltreffer zijn! Laat 79-81 even los en luister hiernaar alsof het overal los van staat (en dat doet het).

Die demo's vind ik best goed.
Babble, 2late, fear of ghost, noheart en esten vind ik beter dan wat ze in de jaren naar Wish hebben gedaan.
Doet me wel denken aan nummers van Faith.

Net de deluxe versie van het album gekocht in Mediamarkt (19,50€). Kon ze niet laten liggen... En Entreat had ik nog niet... Dus dat is mooi meegenomen...

Ik ga er maar eens aan beginnen... en bekijken of de demo's ed. de moeite waard zijn...

Heb deze Disintegration (zonder meer 4* waard) nav de deluxe editie
nog eens in de herkansing gegooid. Maar opnieuw bekruipt mij hetzelfde gevoel
dat ik eerder al in mijn recensie trachtte te verwoorden.

De singles zijn stuk voor stuk top.
Plainsong, Prayers for Rain en The Same Deep Water As You
zijn goeie albumtracks, maar de andere nummers gaan vervelen.
Het blijft een lange, slepende rit. Songs die je naast elkaar moet leggen.
Allemaal in diezelfde, prachtige sound, maar traag slepend.

De meeste uptempo nummers zitten tussen de b-kanten (Join the Dots).
Kunnen de bij titel genoemde nummers mij bekoren, toch slagen
de albumtracks er maar moeilijk in om me ook echt te raken.

De singles doen dat wel (en die hoor ik gek genoeg het liefst
in hun extended versie op Mixed Up ... behalve dan Pictures of You
waarvan ik de albumversie de beste vind). Maar de magische uitstraling
die het album heeft voor anderen, heeft het voor mij niet.

Dan hou ik toch meer van 17 Seconds, Faith
en zelfs The Top en The Head on the Door.

De plaat is inderdaad iets wat te langdradig. Voor mij slaat dazzler de nagel op de kop.

Maar ik kan wel de plaat iets wat meer waarderen.

Hmm, de nagel ernaast wat mij betreft.. sommige nummers zijn nu eenmaal lang omdat ze zo bedoelt zijn en zo de beste verdieping en uitwerking hebben. Heeft me nooit gestoord, ook niet als jonge knaap met metalkapsel en de attention span van een kip die dit indertijd ontdekte in 1991 of daaromtrend Maar uiteraard kun je daar verschillend gevoel bij hebben.

Voor mij is dit juist een van de zeer zeldzame platen waarop elke noot raak is. The Cure heeft met dit album een monumentale kathedraal gebouwd, waarin de luisteraar zich volledig kan verliezen in een ultiem melancholisch sfeerbeeld.

Met het oudere werk heb ik, met uitzondering van de singles, nooit een echte klik gehad. De albums Seventeen Seconds en Faith vind ik overwegend te minimalistisch en rudimentair. Het saaie, monotone drumwerk van Lol Tolhurst vind ik ook een groot minpunt, hoewel dit weer wel goed aansluit bij de minimalistische benadering. Op het extreme Pornography heb ik nooit vat kunnen krijgen. Pas vanaf The Head on the Door word ik enthousiast. Hoewel ik mijzelf dus hooguit als een casual Cure liefhebber beschouw, heeft juist Disintegration alles waar ik van hou. Meeslepend en gelaagd toetsenwerk, grimmige gitaren en buitengewoon originele drumpartijen van Boris Williams. De latere drummer Jason Cooper zegt daar ook het nodige over op de Trilogy DVD en terecht. Kortom, een album dat op eenzame hoogte staat in de popgeschiedenis en nooit is geëvenaard, ook niet door hunzelf.

Te lang durende albums kunnen de spanning uit een plaat halen. Bovendien bestaat het risico dat om de CD te vullen ook (aanmerkelijk) minder goede nummers in de tracklist worden opgenomen. 40 of 45 minuten is over het algemeen lang zat. Maar mss komt dat ook omdat ik nog van het LP-tijdperk ben.

Er bestaan natuurlijk uitzonderingen. Deze is daar wat mij betreft een van. De lengte heeft mij nooit gestoord. Ik heb ook nooit het gevoel naar een lang album te luisteren.



...daaromtrent...

Maar hij staat niet op 1 in je top 10?

Wat niet is kan nog komen . Mijn lijstje is inderdaad hopeloos verouderd, dus wie weet pas ik het een keer aan.

Ik weet dat ik soms iets te enthousiast ben over muziek, maar ik overdrijf niet als ik zeg dat Disintegration van The Cure het mooiste album is dat ik ooit gehoord heb. De eerste keer al - het was tevens mijn eerste kennismaking met The Cure - werd ik overdonderd door het atmosferische geluid van het album. Groots en bombastisch, maar ondanks de volle arrangementen straalde het album een bepaalde leegte uit. Dat soort tegenstellingen raken mij en zo raakte ook Disintegration mij. Al een tijdje werd er gesproken over een remaster van het album, waarvan ik de geruchten op een afstandje volgde. En nu is hij uit, 'Disintegration Deluxe'.

Je neemt natuurlijk altijd een risico, als je het mooiste album wilt verbeteren. Het origineel was perfect - vanaf de eerste tintelende tinkelbelletjes op het begin tot de laatste harmoniumadem op het einde. 'Music to be played loud'. Zodat je het klokkenspel op het begin hoort schitteren en vervolgens overweldigd wordt als alle registers worden opgetrokken. Plainsong, de introductie van Disintegration, en meteen een van de meest typerende songs. Doffe drumslagen op de achtergrond, versterkt met zwaar basspel en dat natuurlijk onder een ware regen van synthesizer. Een heldere gitaar speelt een melodietje - de zon die tussen de regenstralen door toch wat treurig lijkt - en op de helft van het epos begint Robert Smith te zingen. Of eigenlijk te galmen. Het zijn de echo's van de wolkbreuk op de straatstenen, die opgaan in het geheel. Je zou het haast niet merken of het organische geluid valt even stil - het vliegtuig is geland, Plainsong - de allesvernietigende atoombom - afgelopen.

Het mooiste aan Plainsong vind ik de schijnbare afwezigheid van het nummer; hoe hard je het ook draait, het nummer is nooit expliciet aanwezig. Juist omdat het zo allesomvattend is. Alsof alle bestaande luchttrillingen vervangen worden door Plainsong, het nummer wordt opgenomen in de totale atmosfeer, verandert in de totale atmosfeer. Daarom is het ook zo makkelijk te verdrinken in de wonderlijke klanken van Disintegration - het album voelt zo natuurlijk. En zo groots - je kan er niet in verdrinken maar in zwemmen.

Je kan niet anders dan door Plainsong verzwolgen worden in de oceaan die Disintegration heet, en nu dit met ruw geweld is gebeurd voelt Pictures of You als het uitrusten op de golven, meedeinen op het ritme dat bewust iets scherper en scheller staat. Het staccato-gitaartje, dat onder water zo heerlijk galmt, klinkt zo heerlijk luchtig, als ware het slechts de kleine belletjes in het water. Ook hier doet The Cure weer zichtbaar moeite om de luisteraar helemaal het nummer in te trekken met een lange introductie, om pas dan Robert Smith zijn verhaal te laten vertellen. Eigenlijk het hele album lang over gefaalde liefde. Totaal zonder hoop, niet eens meer melancholisch maar desperaat vertelt Smith hoe hij zijn verloren geliefde zelfs niet meer in herinnering heeft, maar alleen nog de foto's van haar kan bekijken. 'I've been looking so long at these pictures of you /that I almost belive that they're real / I've been living so long with my pictures of you / that I almost believe that the pictures are all I can feel'. En The Cure weet het zo oprecht te brengen dat het hele lied dit gevoel van imporantie met zich meedraagt. Zoals voor Robert Smith zijn vervaagde foto's zijn hele leven zijn, zo leek Pictures of You slechts een fractie van een moment het enige belangrijke in mijn leven.

En zo weten alle liedjes op Disintegration wel iets los te maken. Het hele album blijft zwaarmoedig en zwartgallig, maar op elk nummer weet The Cure een stukje ruimte open te laten om zo het hele album uit te kunnen zitten. Juist omdat de moeite die je moet doen om helemaal meegesleurd te worden door het album maar zo klein is, val je zo snel ten prooi aan de verwoestende geluidsgolven van Disintegration. Hoger-dan-hoogtepunten zijn: het lieflijk-kleine Love Song, waarin Smith de woorden 'I will always love you' overtuigend cynisch brengt; de eerste single Lullaby, dat zich als een net om je heen werpt en het is dan ook niet verwonderlijk dat Smith opent met de regel ´I spy something beginning with s%u2026´. Spiders; Fascination Street dat de donkerste helft van het album inluidt en klinkt als een wandeling door de duisterste straten van een grote stad bij nacht in de regen en Disintegration, het meest bezwerend nummer van Disintegration dat zichzelf herhaalt als een vicieuze cirkel, en trechter naar de Tartarus. 'How the end always is%u2026'

Ik weet nu al dat ik met al deze beschrijvingen slechts een blaadje heb geplukt van de boom Disintegration, waaraan de verboden vruchten groeien. Dit album is alles, is groter dan het leven, mooier dan de liefde. En het beschrijven is als het navertellen van een verhaal, het tekenen van een boom: zoveel details ontbreken.

Hoe kan iets waar alles al perfect aan was nou nog beter worden? Dat is onmogelijk, laat de remaster van Disintegration ons horen. Die heeft alles kapotgemaakt. De boom is omgehakt en een nieuwe is geplant; deze is weliswaar jonger en nieuwer, maar wekt nooit meer dat gevoel op dat een boom kan opwekken die ouder is dan jij. Dat is precies het geval met deze remaster. Weliswaar klinkt het geluid moderner dan de versie uit 1989 en als je het 'objectief zou beoordelen' kan je constateren dat de remaster 'beter' is. Helaas werkt dat niet zo met muziek, en in ruil voor een wat helderder geluid, iets compacter en voller, maar ook vooral harder en bassiger, levert Disintegration zijn totale atmosfeer in. De kleine leegte die het origineel overliet aan de luisteraar is verdwenen, zelfs het miniscuulste gaatje is gevuld en daardoor komt te hele uitwerking van Disintegration te vervallen. De chemische reactie tussen de atmosfeer en opener komt te vervallen en Plainsong klinkt niet langer als alles wat er nog over is, maar slechts als een ´gewoon´ liedje. Dat het nummer dan een paar decibel harder kan is een schrale troost.

Ook het totaalgeluid van Disintegration lijkt te zijn aangepast. In plaats van het stroperige geheel dat het album eerst was, zijn nu alle afzonderlijke instrumenten duidelijk te onderscheiden en dat wekt een soort nuchterheid over het album heen. De stem van Robert Smith is niet langer een laatste instrument maar gewoon een stem. Vooral bij de drums en bas is deze verandering in geluid goed te horen. De drumslagen in bijvoorbeeld Pictures of You zijn geen lichte tikjes, regendruppeltjes die op je hoofd uiteenspatten, maar keiharde mokerslagen. Ze slaan het hele nummer aan diggelen.

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik teleurgesteld ben in de remaster van het mooiste album aller tijden. Ook een prachtige live-registratie uit 1989 (ook geremasterd, maar gek genoeg kunnen de live-versies van de liedjes wel een wat vettiger geluid gebruiken) en schijfje met bonustracks die een keer wel de moeite waard zijn kunnen het falen van deze remaster niet verhullen, laat staan goedmaken. Roberth Smith wilde verbeteren wat perfect is. En is het niet terecht om dat overmoed te noemen?

Eerder verschenen op Beautiful Freaks - alternative music pirate radio / reviews - beautifulfreaks.nl

@caspar zeer goede review en analyse! Mooie verwoording van de impact van het album en vooral van Plainsong.

Ik had Entreat nog niet, dus daarom de remaster gekocht... en vooral daar naar geluisterd... Ga nu eens de remaster met het gewone album vergelijken...

ik blijf mij erover verbazen wat dit, overigens, goede album losmaakt waardoor het voor velen het hoogtepunt uit hun repertoire is. Het geheel komt bij mij als een herhalingsoefening over en het tussendoortje "The Walk" maakte bij mij meer los dan deze plaat, die duf en langgerekt op mij overkwam. De plaat is wel in mijn gading gestegen maar ik heb er nimmer artistieke hoogtepunt in gezien waarover op de site zo vaak gesproken wordt.

Vele anderen verbazen ze zich er niet over.. misschien ligt het dus enigzins aan jezelf Herhalingsoefening is het ook allerminst, hoor het geluid van Disintegration in geen van hun voorgaande albums terug..

Voor mij is dit album ook echt het hoogtepunt ui hun oeuvre. En waarom??

Het wat mystieke sfeertje, de pure magie die voor mij van de songs en de sound uitgaat... ik vond en vind dit nog steeds.... de plaat die Pink Floyd op dat moment niet meer kon maken. Pink Floyd meets The Cure is deze plaat voor mij, naar mijn beleving, naar mijn gevoel.

Bovendien vind ik haast iedere song hier compositorisch ontzettend sterk; Het zijn gedenkwaardige melodieën, en ik ben een pure melodie-fanaat. Vandaar dat ik aan de noise-achtige en redelijk kakofonische plaat Pornography, die voor mij muzikaal nergens heengaat, geen bal aan vind.

Dus verbaas ik me op mijn beurt over jouw perceptie wat deze plaat betreft, voor mij puur het beste wat ze ooit gepresteerd hebben.

volgens mij wordt pink floyd ,als referentiekader, ten pas en te onpas gebruikt. Ik hoor hier absoluut geen Pink floyd in

Ik tot en met, de mystieke wat thrillerachtige sfeer, de opbouw van de songs, voor mij echt wel, en zo zie je dat onze perceptie des mensen wreed kan verschillen!

Ik ook niet echt, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen, deze plaat is enorm gelaagd qua melodieën en de composities zitten geraffineerd in elkaar.. daarnaast ook lange uitgesponnen nummers met mooi opgebouwde intro's. Er wordt tijd voor genomen een sfeer neer te zetten, dat doet Floyd ook op haar goede platen. Die gelijkenis is dus onmiskenbaar, hoe het uiteindelijk klinkt is wel totaal anders ja.