The Cure - Disintegration (1989)

Prima muziek. Bij vlagen erg goed, maar niet alles is even boeiend. Uitschieters zijn Pictures of You en The Same Deep Water as You.

Wat betreft die laatste zin ben ik het helemaal met je eens!

Ik ben het eens met die eerste zin.

Een echte klassieker.

prima muziek is in dit geval een understatement

Ik zou niet weten hoe ik het anders zou moeten beschrijven. Het is kwaliteit, maar buiten de twee bovenstaande nummers is het niet veel bijzonders.

Voor mij is Lovesong de piek op deze plaat,

Mja, ook wel een goed nummer, wel een beetje commercieel. Dat is terug te vinden in de tekst.

Dan zou ik Prayers For The Rain, Disintegration, Fascination Street, Plainsong, .. en ook de rest nog maar eens grondig aan een wederhoor onderwerpen. Niet veel bijzonders? Vergeleken waarbij?

Nou ja, het grijpt me allemaal gewoon niet echt. Ik voel niet echt een klik.

Dat is duidelijk.. anders zou je de rest zeker wel hoger aanslaan.

Laten we het er maar op houden dat deze plaat bovennatuurlijk goed is voor sommigen, en onnatuurlijk slecht voor anderen, maar altijd als een mijlpaal blijft staan, al is het voor mij maar simpelweg omdat dit mijn kennismaking met The Cure was en sindsdien ze mij op termijn niet meer heeft losgelaten

En onnatuurlijk slecht voor anderen? Leg eens uit...

En toen kon ik de hele cd waarderen en intens genieten van deze plaat. Punt erbij.

Mensen die het bijvoorbeeld te deprimerend vinden...

Heb je mijn advies toch ter harte genomen

ik weet nog wel dat ik eens zei(lees neerpende) dat: '"ik the cure nooit mooi zou vinden omdat de muziek te emo was" of iets in die trant. HOE een mens zich in leven toch kan vergissen. Prachtige muziek natuurlijk.

Ja, en ik ben blij dat deze cd in de speler zit. Draai hem keer op keer.

Och, wat boeit het toch ook. Maximale score voor dit fantastische album. De sfeer is ongekend.

Met deze zin ben ik het dan ook nog veel meer eens.

Heb er nog niet echt de tijd voor genomen, maar is op een goedkope cd-speler het verschil goed te horen tussen de remaster en het origineel? En zo ja, waar zit het hem vnl. in? Ik heb de remaster wel, maar ben nogal geneigd het bij de oude te houden...

Gelukkig ben ik niet de enige die het antwoord niet weet.

Ik heb de remaster gekocht, omdat ik de extra cd wilde.
Maar cd1 remaster en het originele van de eerste persing, in de auto EN thuis op een toch wel goede installatie, maar de dynamiek is niet vooruit gegaan, volgens mij.
Een nummer als Prayers for Rain, de lage synth, gitaar, bas, het klinkt iets beter, maar om het gekocht te hebben zonder de extra's?

This music has been mixed to be played loud, so turn it up

Ja precies, dat stond er toen al op dus er was echt al flink werk van gemaakt. Het gaat hier toch vnl. om de extra's, denk ik. Mijn vrij eenvoudige installatie maakt toch weinig onderscheid.

Beste album van de grootste aanstellert uit de wereld van de popmuziek.

Echnie, Morrissey zit niet in The Cure.

Lange tijd mijn slaapmuziek geweest, heerlijke dromen moet ik zeggen. Ik heb niet gek vaak zin in the cure, maar als ik deze plaat in de juiste mood opzet stelt hij mij nooit teleur. Beste in zijn soort!

Maar je weet natuurlijk pas of je in de juiste mood was, wanneer je kan vaststellen dat de plaat je niet teleur heeft gesteld.

ben eindelijk eens aan the cure begonnen, en wat valt dat goed mee! van seventeen seconds, faith en disintegration is deze laatste voor mij de mooiste. Hij is misschien wel twee nummers te lang maar ah, dat wordt ruimschoots goed gemaakt door die 10 andere één voor één even mooie nummers. ik ga maar eens door met de verkenning van the cure

Zet dan de vinyl op, die telt maar 10 nummers

De vraag is dan of je Last Dance en Homesick wel wil missen. Ik namelijk niet.