The Cure - Disintegration (1989)

Dat zijn bijzaken die er in 2010 zijn bijgekomen.. geen idee wat dat voorstelt.. en dat zegt iemand die deze plaat al meer dan 20 jaar koestert

Entreat Plus is leuk, heel Disintegration live, de rest zijn vnl. instrumentale home demo's en banddemo's. Leuk om een keertje te horen en daarna liever nooit meer wat mij betreft. En dan nog enkele non-albumtracks, die voor mij weinig meerwaarde hebben. Geef mij maar de originele 12 nummers. Heb nog een deluxe over, iemand interesse? (pm)

Door de nieuwe bonustracksverbergfunctie lijkt het nu alsof dit album standaard maar 10 tracks heeft. Dat is in geval van dit album wel jammer.

Maar het zijn eigenlijk geen bonustracks. Ik pas het even aan. Met het oude systeem ging het om of de nummers op elke versie aanwezig zijn. Maar het gaat nu echt om bonustracks.

Heb je snel voor elkaar.

(Big Brother is watching you)

Deze heb ik vandaag ook een aantal keren beluisterd en het klinkt erg gelikt moet ik zeggen. Wat een gestyleerd album in vergelijking met de begin jaren 80 albums die ik ook gekocht heb. Mooie dromerige keybords erin, wel echt jaren 80 klinkend, maar dat is zeker niet erg, het blijft gewoon erg goed en modern klinken in mijn oren. En ook de stem van Smith klinkt erg gematigd en iets minder gedreven en maniakaal. Ik hoor echter liever de wat kalere en meer pure en oprechte Cure, en dat komt er bij Pornografy toch echt het beste uit vind ik. Deze vind ik iets beter nog dan Faith, maar het verschil is echt maar minimaal. Ook op dit album staat m.i niet echt een nummer die er echt bovenuit springt, maar ook geen mindere nummers hierop.

Dit album is toch echt wel hele zware kost die er niet zomaar even ingaat. Heb hem vandaag in de auto nog even beluisterd, maar daar vind ik hem toch een stuk minder geschikt voor. Hier moet je de tijd voor nemen en als je een keer geen haast hebt met een wijntje dit fantastische album over je heen laten komen. Ik heb met Lateralus van Tool een beetje hetzelfde, super zware kost waar je net voor in de stemming moet zijn. Deze zal ik niet echt vaak beluisteren, maar meer bij speciale gelegenheden en op bijzondere momenten, maar het meest complete Cure album is dit zeker.

Disintegration vind ik toch minder zwaar dan Pornography dat bombastischer is. Disintegration klinkt romantischer hoewel melancholisch.
Als je the Cure op haar meest lichtvoetige kant wil horen is The Head on the Door het meest aangewezen.

Dat treft, ik heb hem onlangs ook nog eens gedeeltelijk beluisterd.
Vooral de nummers waar ik niet zo kapot van ben ... and guess what ...

Net als New Gold Dream van Simple Minds
blijft deze Disintegration een stevige 4* plaat.

Maar hoger geraakt ie bij mij niet.

Misschien zijn beide albums qua sfeerzetting,
het samenspel tussen bas en synths, naast elkaar te leggen.

Bij Simple Minds ligt de klemtoon meer op percussie,
bij The Cure speelt de gitaar dan weer eerder een hoofdrol.

Er schuilt een zekere mis(t)-troostigheid in beide albums
die ik zeer kan waarderen, zolang het niet te zwaarmoedig (Cure)
of te bombastisch (Simple Minds) gaat worden ... in my humble opinion.

Ik vind deze zwaarder op de maag liggen dan Pornography. Op de 1 of andere manier houd deze je van begin tot eind in een bepaalde beklemmende greep. Net als Pornography trouwens, maar die luistert op de 1 of andere manier gewoon iets makkelijker weg. Voor mij zijn de albums tot en met Pornography behoorlijk favoriet, al mag dit album er natuurlijk ook zijn en net zo goed als de 3 doomy albums. Alleen die doomy albums liggen mij een stuk meer en bevallen mij gewoon beter. Vooral het zware basgeluid in de vroege albums in combinatie met die vette productie vind ik helemaal geweldig.

En Dazzler, ik vind dit album veel zwaarder en depressiever klinken dan New Gold Dream van Simple Minds die op mij een positievere en vrolijker indruk maakt, maar dat zeg je ook in je laatste zinnetje . Maar qua sfeerbezetting en als je gaat zien hoe perfect en af de albums klinken, kan ik mij voorstellen dat velen die albums het hoogtepunt van die 2 bands vinden.

Ik heb een periode gehad dat ik deze veel zwaarder vond dan Pornography.. nu is het een beetje om het even. Pornography is ook vooral agressief en agerend en één brok energie daardoor! Disintegration is veel vloeiender en sommige nummers zijn zo desperaat en aangrijpend dat je serieus in de put kan geraken als je in de juiste (of verkeerde) modus zit. Gelukkig is de compositie hier zo rijk en prachtig dat je meestal meer naar de schoonheid zit te luisteren dan dat je gevoel het overneemt, maar dat kan gemakkelijk bij nummers als "Same Deep Water as You"..

Op Disintegration staan toch een aantal vrij luchtige songs als Pictures of You, Lovesong en Lullaby. Echt depressief vind ik het ook niet, wel melancholiek (dat is nog wat anders).

Naarmate de plaat vordert wordt je toch wel degelijk (bewust!) in een zware en weemoedige draaikolk getrokken, ik heb het over dat stadium op deze plaat. De eerste 4 nummers zijn uiteraard veel luchtiger.

Datzelfde heb ik nu wel, ik vind dit album zo zwaar dat ik er wat treurig van word. Maar dit is het uitgelezen Cure album waar je rustig de tijd voor moet nemen en het lekker als 1 gloed over je heen moet laten gaan, gewoon lekker thuis als je alle tijd hebt en geen haast hebt.

Pornography heeft juist meer agressie in zich en geeft meer energie daardoor, wat je al zegt Orbit, en dat is nu eenmaal een stuk prettiger om wat vaker te horen. Ook vind ik Pornography een perfecte plaat om in de auto af te spelen, en vind ik een stuk beter geschikt daarvoor nog dan dit album.

Disintegration klinkt mij meer als wat weemoed in de oren, zo van ik heb veel fout gedaan, maar hoop dat het mij vergeven word en dat het goed is zo.

Het boze en verbittering van de doomy albums lijkt ze vergeven te willen worden op deze Disintegration, tenminste als ik de albums die ik ken van hun en de structuur die erin zit door de jaren heen hoor. Eerst de duivelse doomalbums om te eindigen in vergeving en verzoening met dit album en op een treurige manier willen opbiechten wat ze fout gedaan hebben.

Mooie afsluiter van een periode die ze samen met U2 gedomineerd hebben in de jaren 80.

Mooi verwoord, al is de thematiek van dit album vooral de hoop en wanhoop omtrent relaties.. die flink de puin ingaan rondom het meesterlijke drietal Prayer For Rain-Same Deep Water-Disintegration.. daarna gloort iets van spijt en weemoed naar de relatie, ondanks de ellende die deze heeft veroorzaakt, zo lijkt het.

The Same Deep Water as You staat vrij laag in de favorieten voor zo'n briljant nummer.

Elk nummer op dit album is geniaal, dus op zich maakt het niet veel uit

Als je het zo bekijkt.

Ik vind dit echt een kop-staart album. Dit album laat je geheel over je heenkomen. Of je beluisterd hem helemaal niet. De sfeeropbouw is zo mooi en uniek op dit album, dat wanneer je hem weer eens opgezet hebt, hem gewoon niet kunt afzetten. Ik tenminste niet, en blijf luisteren tot hij helemaal is afgelopen.

Super uniek album zoals er maar weinig gemaakt zijn.

The Same Deep Water as You is zo verschrikkelijk intens en tegelijkertijd bombastisch dat ik wel in janken uit wil barsten als ik dit hoor, zo mooi.
Kiss Me Goodbye, dit is en blijft mijn ultieme begrafenisnummer, staat na die jaren dat ik het inmiddels ken nog steeds als een huis.

Ik vind de hoes ook, in tegenstelling tot sommige anderen, prachtig, ook drukt het perfect de sfeer van het album uit.

Weer helemaal eens! Plaat die je eenvoudigweg niet meer af kunt zetten als je eenmaal bent gegrepen.. net zoals Pornography trouwens, maar hier met een geheel andere sfeer.

Lullaby vind ik een heerlijk nummer. Bijzonder goed gemaakt.

"beroepskreuners" dat is hoe de schrijvende pers The Cure met dit album beschreef. Dat was net als de toonzetting van deze plaat wellicht een beetje aan de zware kant. In de popmuziek zijn wel eens vaker platen die bewierrookt worden waarop je de vinger niet kunt leggen waarom die zo is. Dit is daar hier een ultiem voorbeeld van. Ik begrijp weinig van de 32e plek tussen de platen (muv Nas)die bij release of op termijn allen meer impact hadden dan deze. Deze Cure plaat is een beetje zoutloos.

Zoutloos?

Ja, ten opzichte van andere, oudere Cure platen mis ik op deze die elementen waar ander materiaal juist van doortrokken is. Sinds 1982 heeft de compact disc haar intrede gedaan en het lijkt alsof The Cure dit medium optimaal wilde gebruiken maar daarbij zich heel nadrukkelijk op een enkel aspect uit haar repertoire gefocust heeft. Daarbij moest het klinkelijk vooral goed klinken waarbij de muziek, en daarbij ook de specifieke Cure emotie, op de tweede plaats is gekomen.

Ik weet niet welke recensies jij gelezen hebt.. maar volgens mij is Disintegration bijna unaniem door de internationale pers geprezen destijds (itt vele andere Cureplaten) en op termijn alleen maar aan kracht en impact gewonnen, op usersites en sites die worden gemaakt door de critici. Dus je roept maar wat om je eigen onbegrip te rechtvaardigen ben ik bang.

Het is offtopic, maar ik denk dat je de impact van Nas behoorlijk onderschat.

Daarnaast overschat hij de impact van platen van onder meer Red Hot Chili Peppers, Opgezwolle (wtf??!!), Muse, Coldplay, Queens of the Stone Age of de laatste Radiohead schromelijk, maargoed.. hij lult dan ook maar wat