The Cure - Disintegration (1989)

Door de inspirerende en prachtige vertaling van de muzikale emoties van "the eraser" ben ik de cd nogmaals op hoog volume gaan terug beluisteren.
En het is waar, het klopt als een bus! The Cure is hier op z'n best zonder maar één moment te vervelen. Alles klopt.
Ik zal niet in herhaling vallen met mijn recensie, want zo prachtig als "the eraser" het heeft neergezet zal mij niet gaan lukken.

5 Sterren!

Is er een grote schoonmaak gedaan door de MuMe crew?
Want voor mijn reactie hierboven had een nieuwkomer die irl Mark heette toch echt een reactie staan.
Was me al in meerdere topics opgevallen, dat diverse reacties van o.a. mij bij diverse albums waren verwijderd.

Hmm, dat is wel erg raar. Ik weet in ieder geval nergens van. Ik zal er eens naar kijken, hoe dat zit.

Misschien wel mijn favoriete album. Kom ik nu ineens achter. Na een tijdje niet meer gedraaid te hebben zomaar weer eens opgezet toen ik in een enigszins melancholische bui was. Resultaat, kippevel allover en tijdens het nummer Disintegration stonden de tranen in mijn ogen, iets wat ik toch niet zeer frequent heb bij muziek. (Al doen de heren Drake en Curtis daar af en toe ook een niet onverdienstelijke gooi naar..)

En dan te bedenken dat ik in eerste instantie alleen Pictures of You, Love Song en Lullaby echt kon waarderen, maar och, toen was ik jong en onbezonnen. Nu heb ik min of meer de leeftijd die Robert Smith had toen hij dit album uitbracht en weet ik: het echte venijn, de echte oerschreeuw, de echte wanhoop maar ook de echte schoonheid die zit in de tweede helft, met een soort van berusting in het laatste nummer..

Overigens heeft het een tijdje geduurd voordat ik ook Plainsong en Closedown op waarde wist te schatten, nu beschouw ik ze als essentieel, niet uit te vlakken onderdeel van deze krachtttoer.

[Ik weet overigens, gezien zijn muzieksmaak, ongezouten mening en schrijfstijl, vrij zeker dat ik orbit van een niet nader te noemen ander forum ken, maar dat terzijde.. ]

Zou heel goed kunnen, heb een tijd op het grootste forum van NL gezeten

Jouw nick begon met een K, de mijne met een N.

Maargoed, dat is allemaal offtopic geneuzel, laten we hier verder gaan met het ophemelen van dit prachtige album.

Valt er nog wat te zeggen dan over dit pracht album want er wordt al 44 pagina`s met berichten over opgehemeld .

Voor mij het meest perfecte album ooit gemaakt, zowel in emotioneel als in kwalitatief opzicht.

Albums die die 2 kwaliteiten van hetzelfde hoge niveau bezitten zul je zelden nog tegenkomen.

Met recht op de hoogste trede van het schavot al een poos lang.

Klopt! Leuke user was jij daar ook (ook veel op Curetopic gepost toch?)
Maar er kunnen geen odes genoeg gebracht worden aan dit wereldalbum inderdaad Had jij nou uitgesproken favorieten hierop of ga je voor het geheel?

Dank je. Allereerst.

Ondanks het feit dat ik het album sowieso altijd in zijn geheel draai en de nummers voor mij een soort eenheid vormen. (na het 1000 keer gehoord te hebben ofzo..) heb ik toch mijn favorieten. Pictures of You is een eerste hoogtepunt, een dromerig nummer, melancholisch, maar er is nog niet zo veel aan de hand, lijkt het. Lovesong is daarnaast het mooiste liefdesliedje ooit geschreven, maar voor mij voelt het ook alsof het een liefde is die zomaar weer door je vingers kan glippen, het is geen mierzoet nummer, liefhebben is ook een beetje afscheid nemen, ellende ligt altijd op de loer, dat klinkt erin door. Fascination Street is een ander hoogtepunt. Gemaakt om snoeihard te draaien. Geen liefde, geen haat, ook geen berusting, meer een 'alles kan, mag, en moet eigenlijk ook kapot' gevoel. Pompende bas, veel synths, heel erg wave eigenlijk, en dat in een periode dat Milli Vanilli en Jason Donavon hoge ogen gooiden in de hitparades.. Een van de beste nummers die ik ken, eerlijk gezegd. De twee daaropvolgende nummers vormen eigenlijk de kern van het album, uitgesponnen, somber, onderkoeld, dromerig.. een soort vacuum waarin je alle besef van tijd en plaats vergeet wanneer je er goed in zit. Om dan weer wreed wakkergeschud te worden door het volgende hoogtepunt, Disintegration, kreeg mij bijna aan het huilen terwijl ik toch echt dacht best tevreden te zijn met mijn leven op dat moment. Desolaat gevoel, het gevoel niet te kunnen waarmaken wat er van je wordt verwacht, het gevoel alles zomaar kwijt te kunnen raken, een ellendig gevoel, maar zo'n ontzettend mooi nummer. Als je het alleen hoort ga je er compleet in op, met de juiste mensen om je heen en na 15 bier is het een gevoel van 'dansen op de vulkaan''... de meeste nummers op dit album bieden hoop of een strohalm her en der, dit nummer ontbeert dat, er is geen hoop, alles is verloren, one hundred years #2, [of denkt iemand daar wellicht anders over?] Homesick en dan - vooral - uiteindelijk Untitled laten een soort berusting horen, alleen ik ben niet overtuigd.. Beide prachtige nummers overigens, alleen ik ging het bij de favorieten houden; Pictures of You, Lovesong, Fascination Street en Disintegration en daarmee doe ik de rest enorm tekort, dus ik heb nu al spijt.

Mooi beschreven! Mooi is ook dat er een grote parallel is met jouw gevoel met deze plaat en de meeste die hard liefhebbers die ik tot nu toe heb gehoord en gelezen, ook hier. Maar ieder legt weer net de accenten iets anders. Waar jij het titelnummer de absolute apotheose noemt (zoals waarschijnlijk ook wel bedoelt door Smith zelf), vinden veel mensen dat van Same Deep Water as You. Ik in ieder geval wel, maar die desolaatheid wordt zeker nog verder uitgerekt door Disintegration. Bij Same Deep Water ben ik echter al vaak "gebroken", en dat terwijl ik het nummer dan al 100+ had gehoord en mezelf toch min of meer zou hebben kunnen wapenen of tolerantie had moeten opbouwen. Maar het gevoel van complete verslagenheid en tranen die vanuit het innerste van mijn hart lijken op te wellen, maar ook een soort alles verblindende en verstommende schoonheid. Maar eigenlijk zit ik daar dan vanaf Fascination Street al in, zonder dat ik er erg in heb, en eigenlijk gewoon vanaf het begin van het album.

. 9-12 behoort absoluut tot het beste van The Cure gemaakt heeft. Naar mijn bescheiden (en nog) beperkte mening dan, hè.

Nou, dat vind ik anders een prima constatering. En dan vooral The Same Deep Water as You, wat het meest emotionele nummer is van The Cure. De wanhoop is nabij...

ik heb vandaag deze en pornography gekocht en heb al door dat ik hem moet beluisteren als ik aleen ben

Hangt er een beetje vanaf met wie je bent, maar ik luister deze ook meestal het liefst alleen.

Disintegration is net zoals je eigen lichaam: dat deel je niet met iedereen!

Ik bezit veel Cure albums maar dit is toch wel het klapstuk , er staat ook helemaal niks zwaks op en dus is het terecht dat er bij dit album aan de lopende band 5 sterren worden gegeven .
Ik luister hem ook liever in mn eentje .

Hoe kan Homesick toch zo laag staan? Samen met Same Deep.. veruit het beste nummer op deze plaat.

Ieder nummer op dit album is veruit het beste nummer op dit album.

Puur crimineel eigenlijk om hier een beste op te moeten aanwijzen, tuurlijk is Homesick ook een geweldig nummer, evenals Untitled.. ze vallen misschien wat weg door het geweld wat er aan vooraf is gegaan, maar dat maakt ze geenzins slecht.

Ik ervaar dit album als 1 grote luistertrip eentje waarop je zowat gehypnotiseerd word en als hij is afgelopen je weer uit je hypnose ontwaakt.

Ik zie het als 1 heel lang nummer deze plaat, en ga daarom niet zitten zagen over super nummers die lager staan dan andere super nummers.

Ricardo, vriend , ik ben het helemaal met je eens!!

Alleen jammer dat nou net dat ene nummer hier niet opstaat he, zelfs niet eens een cover ervan.

Huh?

Ik gok op een bepaald Led Zeppelin nummer dat het erg goed schijnt te doen in huize Brouwer

'Disintegration' is het meest ambitieuze album van The Cure dat ik ken. Robert Smith's kenmerkende stem zweeft hier soms hypnotisch over de muziek, maar ik zal nooit een grote fan worden van The Cure, vrees ik. Het ligt me gewoon niet helemaal. Misschien komt het nog wel. Heb ik wel met meer platen, dat ik het wat tijd moet gunnen.

Make up your mind.

Hoop doet leven.

Probeer het album eens al liggend op je bed met het licht uit (uiteraard als het buiten al donker is). Laat je dan meevoeren vanaf de eerste belletjes van Plainsong. Laat de rest van de wereld voor wattie is en ga in het album zitten alsof het het enige is dat bestaat: geniet.

Kan ik eens proberen. Wat ik wel kan zeggen: enkele maanden geleden heb ik 'm eens beluisterd in de plenzende regen, en ik meen me te herinneren dat ie me toen een stuk beter beviel.