The Cure - Disintegration (1989)

Lullaby vind ik zo'n fijn nummer, de rest is ook prima.

Potverdikke, ik ben als een blok gevallen voor dit album! Jáááárenlang vond ik The Cure maar een maffe band met depressieve zelfmoord muziek. Totdat ik laatst Lullaby op de radio hoorde en kennelijk het kwartje ineens viel
Gelijk dit album maar aangeschaft en tsjonge, ik val van de ene verbazing in de andere. Prachtige, sferische muziek die heerlijk te verteren is. Hoogtepunt na hoogtepunt volgt elkaar op op dit album. Nou wist ik wel dat ik een laatbloeier ben maar nu verbaas ik zelfs mezelf! Nooit gedacht dat ik nog eens zou vallen voor The Cure! En tsja, nu wil ik meer!! Alleen bekruipt me het gevoel dat ik met dit album gelijk hun beste in huis heb gehaald. De live cd 'Show' valt aankomende week ook op de mat als het goed is. Die moest ik ook hebben want ik kan me nog herinneren dat een maat van me die cd grijs draaide op vakantie lang, lang geleden. Destijds vond ik maar een handvol nummers aardig maar daar moet nu meer tussen zitten wat me aanstaat gok ik maar zo...
Als ik de berichten bij hun albums hier op MuMe zo lees dan is hun loopbaan grofweg in 2 periodes op te delen of niet? Welke albums zijn nog meer erg goed, er vanuit gaande dat ik deze te gek vind?

Eigenlijk zelfs in vier of vijf periodes: Je hebt de early Cure, het debuut (redelijk punk-achtig), de trilogie 17 seconds-Faith-Pornography, vervolgens de eclectische popperiode met The Top-Head On The Door- Kiss Me Kiss Me Kiss Me, met hun grootste hits, daarna Disintegration en Wish, waarvan Disintegration veruit de beste is (sowieso een werk apart in Cure oeuvre) en hun recentelijke pogingen weer iets in oude glorie te herstellen.. maar die pogingen zijn eigenlijk jammerlijk mislukt, dus alles vanaf Wish kun je tot het laatst bewaren. Hun beginperiode wordt meestal het hoogst gewaardeerd, naast Disintegration, maar is wel anders vind ik. Iets minimaler en kouder qua benadering, alhoewel 17 seconds-Faith-Pornography alledrie wel gruwelijk mooie platen zijn!

Oké bedankt Orbit! Ik ga denk ik de albums 17 seconds-Faith-Pornography en The top-Head on the door-Kiss me, kiss me, kiss me maar eens proberen! Als ik op hun bekendere nummers af ga uit die periodes dan kan ik zowel dat oudere werk als het wat meer poppy werk wel waarderen namelijk.

Ik vind persoonlijk Kiss Me 3x het dichtst bij deze in de buurt komen. Als je van nummers als A Forrest houd vielip dan is die trilogie die orbit noemt enorm aan te bevelen. En met The Top hoor je zelfs een psychedelische The Cure. Head On The Door vind ik net een verzameling singles, ook een perfect album. Vanaf Wish begint het verval, hoewel dat ook nog een erg mooi album is. En Bloodflowers is ook nog enorm de moeite waard. Succes met je The Cure muziekreis.

De grote kracht van The Cure is dat ze enorm veelzijdig waren en er dus voor elk wat wils is in hun oeuvre .

Ja ik had inderdaad al wel een beetje een vermoeden dat ze veelzijdig zijn/waren. Maar dat idee is puur gebaseerd op hun singles die je regelmatig op de radio voorbij hoort komen. Nu maar hopen dat ik ze ook nog eens live kan gaan zien. Of stelt het hedentendage niet veel meer voor?

The Cure is (nog steeds) een erg goede live band, maar de magie is wat mij betreft inmiddels wel behoorlijk weg. Bij het laatste concert (Ahoy 2008) miste ik het gebruik van de synths behoorlijk. Het optreden van The Prayer Tour in 1989 in Heerenveen was fantastisch.

Ik ontplof van jaloezie! Maar de eerste 3x dat ik ze zag was ook nog in de 90s, na Wish bijvoorbeeld, en dat was een superstrak optreden. De laatste keer (ook 2008 meen ik) vond ik het ook stukken minder ja.

32 bonusnummers ???

Iemand die zo'n exemplaar heeft ?? Voegt volgens mij weinig tot niets toe aan de essentie van het album.

Ja wie heeft hem niet he!

Maar voor mij hebben de demo's en studio outtakes niet zoveel meerwaarde. Een keer luisteren en dan nooit meer. De B kantjes van de singles zullen voor de meesten ook niet meer nieuw zijn. Misschien Pirates Ships, het nummer van Smith solo, maar is ook niet bijzonder. Wat natuurlijk leuk is is dat Entreat Plus heel Disintegration live is. Die mag je dan niet missen in je collectie, maar nee de essentie van het album is gewoon Disintegration met de 12 nummers. (met de LP versie mis je wat mij betreft wel twee essentiële nummers: Last Dance en Homesick)

"Prayers for Rain". Tja, voor regen hoeven we in Nederland nu niet te bidden. Regen genoeg bij ons in deze zomer. Deze song is lijkt me meer van toepassing voor de Hoorn van Afrika. Of het zal helpen, ik ben bang van niet. Maar goed, terug naar deze song, misschien toch wel het mooiste nummer dat The Cure ooit gemaakt hebben, voor mij althans.
Over dit album verder; hier heb ik eigenlijk maar een woord voor; "Grandioos". Wel vreemd dat ik dit album nu pas voor de tweede keer beluisterd heb. Het zal wel komen omdat ik van de albums na "Seventeen Seconds" zoals Faith en Pornography weinig onder de indruk was. In het kort gezegd; ik had er geen vertrouwen meer in dat ik de albums van The Cure die allemaal daarna kwamen nog zou kunnen waarderen. Een enorme misrekening dus. "Disintegration" is gewoon een meesterwerk waarvan ik toch het meest van geniet als ik die beluister op een druilige dag zoals vandaag. Bij mooi weer zet ik toch liever iets vrolijks op want bepaald vrolijk kan ik dit album van The Cure nu niet bepaald noemen. Integendeel zelfs.

5,0*

De beste albums van The Cure zijn sowieso die platen waar je niet vrolijk van wordt............

In de recensie in 1989 stond er ook iets van : ijskoud. Kort daarna was er een concert in Thialf, en in diezelfde recensie gaf de schrijver aan dat die "IJstempel" bij uitstek DE locatie was om deze plaat te promoten. Brrrrrrrrrrrrrrr.

Toch vind ik deze minder dan Seventeen Seconds; niet alle nummers kunnen me bekoren, en het album vind ik net even te lang duren.

Ik vind het nog wel meevallen, vooral als je het vergelijkt met Joy Division. Hier is de toon bij sommige nummers nog vrij optimistisch. Bij Pornography is dat zo goed als weg.

Je moet toch wat he als recensist. Ik herinner me die recensie wel. De muziek is juist heel gevoelig, vol met gevoel en dat heeft dus weinig te maken met ijskoud en ijzig (hoewel de rillingen er wel door over je lijf lopen). Wat ik me herinner van het concert is dat Robert Smith wel een soort van statische (ijzige) manier had om zijn nummers over te brengen. Mogelijk is dat waar de recensist naar refereerde.

Vind deze plaat juist heel erg warm op een of andere manier, het zit vol gevoel en melancholie. Beklemmend is het wel, en ook zeker niet vrolijk, maar koud? Nee. Ik vind Siouxsie of andere acts uit die tijd bijvoorbeeld stukken kouder.

Verschilt een beetje per nummer, vind het af en toe ook vrij koud, neem het openingsnummer. Grappig genoeg krijg ik van de manier waarop hij 'and it's so cold' zingt bijna de koude rillingen (heb dat nummer ook met een sterretje beloond, voor zover dat wat waard is want eigenlijk zijn alle nummers zo'n beetje even goed). Maar zo'n beleving verschilt uiteraard per persoon.

Dit album bevat vele prachtige melodieën en ik denk dat juist door dat melodieuze ervan ik het niet als koud ervaar. Ter vergelijking is bijv. Faith een stuk statischer in mijn ervaring en dat komt mede door een andere productie, die naar mijn ervaing wat dichter ligt bij de albums van Joy Division. Disintegration vind ik meer dromerig en gevoelig, het heeft iets romantisch. Compleet niet te vergelijken met bijv. Pornography wat bijna theatraal donker is. Als ik het weer vergelijk met Joy Division komt Pornography daar weer dichterbij, maar gevoelsmatig gaat JD weer wat dieper, het wordt wat uitzichtlozer, waar Porn soms nog wegkomt met het wegzinken in zelfmedelijden.

Maar hey, ik draaf door. Dit is slechts hoe ik deze platen op dit moment vanuit mijn herinnering gevoelsmatig vind klinken.

Nu er (terecht) een nieuwe discussie oplaait over de genialiteit van dit album een vraagje: Ik heb een tamelijk oude versie. Is de remaster de moeite waard?

De sfeer op dit album is zó apart! Echt heel bizar. Ik kan me goed voorstellen dat mensen dit ervaren als 'koud' of 'ijzig' maar aan de andere kant is het toch ook heel 'warm' en 'beklemmend'. Volgens mij kan ik dit album zowel op een druilerige dag als op een met zon overgoten dag prima hebben!

De originele voldoet prima wat mij betreft. Stond er niet al in het cd-boekje: "This music has been mixed to be played loud."

Het STAAT nog steeds in het boekje van mijn exemplaar. Net nog gelezen.

Ik las het heel toevallig ook weer vandaag Heb dit album vandaag sinds lange tijd weer eens in zijn geheel gedraaid (doe ik niet te vaak bij dit soort albums, daar moet je aandacht aan besteden en niet zomaar terloops een keer opzetten, dan komt het het beste tot zijn recht).

Ik las het niet vandaag, maar de kans dat de letters eruit gevallen zijn is vrij klein.

Voor mij HET Cure album. Deze klopt helemaal, is donker en melancholiek van sfeer, mooie productie en erg goede songs

Idd, de productie is echt heel erg goed.

En de rest is maar nix natuurlijk?

Nee joh, de rest is een schaamteloze kopie van hun eerdere werk, Lullaby is gewoon Forest part 2..bijna identieke songs

Op 1 album na mijn meest favoriete album allertijden eigenlijk wel.

Haha yeah right, een van de beste albums ooit dacht ik zo