The Cure - Disintegration (1989)

Onlangs The Cure DVD Trilogy weer eens opgezet en het blijft mij verbazen hoe goed ze dit album live vertolken met een weergaloze Simon Gallup in de hoofdrol wat mij betreft.
Briljante bassist.

THE CURE - DISINTEGRATION (1989)

tussen de leegte
van slaapzakken en flessen bier

onder de bodem van de vragen,
blijkt kilte me te dragen

leg je verstand te rusten hier

dwazen,
jullie weten niks

sleur de teugels maar uit mijn handen,
laat me zoeken in het grind

deze middernachtzomerdag zal nooit meer zeggen
dan de verhitte situatie

ik vraag geen stoelen onder mij weg te duwen

want, ooit

ooit zal ik darten met het tijdsverloop,
en die ene zekerheid
uitbuiten
als een zeer treurige prins
het verstikkende verlangen in m'n armen
sluiten

wees dan maar zelf wekker
lach en braak, en spring uit het water

dan waak ik niet meer,
over jullie verdorven paradijs

en wat dan?
dan niets

dat beloof ik je


Wetend dat het confronterend zou zijn, had ik de moeite gedaan om naar het feest te gaan. Met de biografie van Jotie T'Hooft bij de hand, een persoon waarin ik me de laatste tijd alsmaar meer verdiepte en waarmee ik me (misschien net iets te veel) definieer.

Ik heb me goed gedragen. Glimlachen, handjes schudden. Zich verliezen in het opgewekte, en meedoen met het artificiële gedoe. Tot ik er wat genoeg van had, en me afzijdig hield. Dat werd later niet echt geapprecieerd - but, fuck it, wat ik voelde werd ook niet geapprecieerd.

En zo kwam het tot een nachtelijk dwalen. "It's four in the morning..." zingt Cohen, en ook bij mij was het 04h toen ik erop uittrok om m'n eigen 'Famous Blue Raincout-situatie' te verwerken.

Tijdens dat zwerven schreef ik het bovenstaande gedicht. En tijdens dat zwerven luisterde ik naar DISINTEGRATION.


Het was een navrante gebeurtenis. Smith onthaalde me warm, maar met de nodige cynische ondertoon. Ik vraagde hem of ik me mocht verliezen in de wereld die hij opbouwde, de wereld van de melancholie.

Hij liet me, aangezien 'ie wist dat het toch reeds te laat was. Het was confronterend. Waarschijnlijk zout op de wonde, of misschien net wat ik nodig had.

Doorheen het stadspark, five o'clock: "Now that I know that I'm breaking to pieces" - wat kan ik zeggen.

Het is moeilijk een non-ervarings-recensie neer te pennen bij deze plaat. Hij hangt zo sterk af van wat er gebeurd is, en wat er nog gebeuren zal. Hij hangt af van hetgeen in je; de éne keer snakkend naar zwartgalligheid, de ander keer naar zo'n vriend die je niet lastigvalt met z'n wijsheid (terwijl hij weet dat het tijdelijke perikelen zijn...).

Het is een prachtige bundel muziek, deze Disintegration. De titel alleen zegt genoeg: de afbraak, het verliezen in zichzelf. Mooie melancholische mijmeringen. Schizofrene songs, zoekend naar een medezwerver - iemand die het allemaal snapt, zoals het is of net niet is. Warme, uitnodigende zang.

De plaat is getekend, geladen en wijs; doch ook naief, speels, blind en puberaal.

Plainsong, Pictures Of You, The Same Deep Water as You, Disintegration, Homesick en Untitled zijn m'n favorieten en behoren tot het beste wat The Cure ooit heeft gemaakt.

Magisch hoe de openerer zo geruststellend is. Hoe Pictures Of You zo'n pijnlijk prachtige tekst heeft. Hoe je in The Same Deep Water als het ware verdrinkt. Hoe de titeltrack heerlijk hopeloos is. Hoe de twee laatste nummers je verlammen met hun schone melodieën en instrumentatie.

4* sterren. Soms doet de plaat me veel minder dan verwacht en dan ik me herinneren kan; op andere momenten is het een dodelijke injectie gif.

Prachtige recensie Ferre.

Dat gedicht

Gaat dat over een feest? Echt heel goed. Zelfgeschreven dus? Mijn complimenten, echt.

En de rest van je recensie is ook top

Inderdaad schitterend!!

Dit album nu voor de derde keer beluisterd en ja, ik begin er nu toch serieus over te denken "Script of the Bridge" van The Chamelons van de eerste plaats in mijn top 10 te verwijderen en die te vervangen door dit "Disintegration" dat toch werkelijk een subliem album is. Songs als 'Prayers for Rain' en 'The Same Deep Water as You' behoren voor mij toch tot het beste wat de popmuziek heeft doorgebracht. Het is muziek die mij in het diepste van mij ziel raakt. Vreemd toch ik dit album van The Cure dit jaar pas ontdekt heb. Waarschijnlijk verkeerde ik in het jaar dat het uitkwam niet in de juiste stemming om dit meesterwerk te kunnen waarderen.

Dan moet je zeker ook eens naar 'Open', van op het 'Wish' album, luisteren. Dat handelt ook over een dergelijke situatie. Beestige tekst heeft dat nummer...

Deze is uit 1989 dus zal het ongeveer in hetzelfde jaar zijn geweest dat ze in Heerenveen waren voor een concert. Ik was eerder bij het concert dan dat ik dit album kende. Jammer, want hierdoor heb ik dit album eigenlijk nooit helemaal beluisterd. Ze traden daar op samen met de Mission. We gingen met 3 man heen. De een ging voor The Cure, de ander voor de Mission. Ik ging gewoon voor een leuke dag. Ik kan niet anders zeggen dan dat The Cure mij zwaar tegenviel. Kijk, het is het enige concert dat ik van hen zag, dus ik heb geen vergelijkingsmateriaal, misschien hadden ze hun dag niet. Of het is niet mijn stijl zoals zij optreden. The Mission was echter veel beter en dat vond ik mijn meegereisde Curefan ook, die blij was dat the Mission in ieder geval zijn dag nog een beetje goed maakte. Hierdoor heb ik de Cure eigenlijk voor de rest links laten liggen destijds. Als ik dan nu dit album terugbeluister is het een prima album en kan ik concluderen dat je nooit op een minder moment moet afgaan.

En Shelleyan Orphan.

Ik vond het concert ook niet bepaald memorabel, maar in mijn herinnering was dat vooral het gevolg van de verschrikkelijke akoestiek van Thialf, een constructie van staal waarvan alles meegalmde, zoemde en vibreerde.

Wauw, The Cure samen met The Mission....mooie affiches uit even zo mooie tijden!!

Pictures of You

Hah! Dat klinkt als het Sportpaleis in Antwerpen!

Hier ben ik het volledig met jou eens: als ik moest kiezen tussen jouw nummer 1 en deze van The Cure dan ging ik vol voor jouw nummer 1. Zelfs nu.

Vandaag Deluxe Edition binnen gekregen, schitterende live cd zeg .
Zeker de moeite van aanschaffen waard 3cd's voor 18,99 (bij cd wow).

Lovesong vind ik van de individuele tracks het best, maar deze CD valt mij vooral op door de eenheid die de tracks samen vormen. Het is beklemmend en donker wat The Cure hier neerzet en typisch een CD waarvoor je in de juiste stemming moet zijn.

Ik hou het voorlopig op 3*, geen slecht album natuurlijk maar echt heel erg kan het me niet bekoren. Stuk voor stuk goed in elkaar stekende songs maar daar blijft het voor mij dan ook bij. De beste nummers van de plaat doen mij niet zoveel(pictures of You bv), ook heb ik niet echt veel met de stem van Robert Smith. Hij zingt emotievol en met passie, en toch is de klik er gewoon niet helemaal. En begin nu niet weer over dat gezeur : "vaker luisteren" of "hoe vaak heb je hem geluisterd"? Ik heb hem 5 keer beluisterd nu inmiddels(ook op verschillende momenten van de dag) , dus dit was geen oordeel op een vluchtige luisterbeurt. Misschien valt het kwartje ooit nog wel eens , ik sluit dat niet uit. Maar voorlopig , 3*.

Ik vind het best wel een oordeel op een vluchtige luisterbeurt. Vaker luisteren. Sommige platen hebben jaren nodig.

Ja inderdaad, vaker luisteren!

Deze Cure plaat heeft geen jaren nodig hoor .
Met een luisterbeurt of 10 zijn de 5 sterren binnen .

Daarom zeg ik ook dat het kwartje ook nog kan vallen in de toekomst , maar voorlopig niet.

Vind dit juist een Cure-album dat gelijk zijn geheimen prijsgeeft, als dit je niet gelijk grijpt...

Het was heel moeilijk om Desintegration een score te geven. Normaliter wilde ik 4,5 stemmen, maar het was opmerkelijk dat hoe meer je naar de nummers luisterde, hoe meer waardering je voor dit album kreeg. Hierbij: 5,0!

Gisteren deze binnen gekregen. Dit is na Seventeen Seconds het tweede Cure album dat ik ken.
Alles klinkt erg goed, een stem volgt.

Dankje.

Ondertussen is de score met een half punt gestegen. Meesterlijke plaat. De afsluiter lijkt m'n favoriet te zijn; een van de meest warme nummers ooit gehoord.

Mooie plaat met veel uitgesponnen nummers, met een heerlijke opbouw en de sfeer die The Cure zo eigen is. Een album om achteruit gehangen in je stoel met een biertje te luisteren en Gij Zult Genieten.

Wat een meesterlijke plaat. Wat een geweldig sfeertje hangt er rond deze gehele plaat... Dikke kanshebber om top 10 plaatsje te krijgen.