The Cure - Disintegration (1989)

Je hebt helemaal gelijk! Ook een mooie opener van deel 2 trouwens.

Voor een LP heeft deze nog steeds een hele lange speelduur met ongeveer een uur. Dat gaat normaalgesproken toch ten kosten van de kwaliteit. (40 a 45 minuten is meestal de max die ze erop zetten)

Briljant, echt 1 van de mooiste cd's ooit gemaakt. De laatste track Untitled is zo hemeltergend mooi. Track 8 Prayers for rain is bloedstollend en Track 9 The same deep water as you is meedogenloos en pakt je bij je strot, killing. Luister dit album maar eens very loud op de koptelefoon of in de auto en geniet. The Cure echt op zijn Top.
Luister dit album al 23 jaar en lijkt wel of bij elke luisterbeurt nog beter te worden.
Absoluut een meesterwerk

Hij wordt ook met iedere luisterbeurt beter.. het kenmerk van een echte classic, ofwel een Chateau Mouton-Rothschild 1945 in dit geval

Weet ik niet.... wel grappig om te zien dat ze hier op MuMe ook aan het staartje bengelen in de gekozen favorieten lijst.... waarschijnlijk echt de minste nummers dus.....

Minste van eigenlijk alleen maar toppers, dus dat zegt niet zoveel..

Closedown hangt ook onderaan, kan ik nou ook geen minder nummer noemen, echt zalig juist! En moet je bij Homesick eens goed luisteren naar het samenspel van de instrumenten, echt heel kunstig, om dat nou minder te noemen, nou nee... Ik ben gek van vinyl, maar doe me van deze maar de cd met alle nummers!

Last Dance wel, ja. Matige nummers in de regio daar ivm de latere klappers, Disintegration, Same Deep Water, maar ook zeker Homesick. Snap niet wat daar zo slecht aan moet zijn. Zeker beter dan al die flauwe nummers aan het begin die steeds minder interessant beginnen te worden. De laatste keer dat ik de plaat heb opgezet vanaf het begin is alweer maanden geleden. Ik begin vanaf Lullaby en neem het beste zo mee.

Hey, het is niet mijn mening he, alleen mijn conclusie dat MuMe'ers dit ook vinden......

Deze van The Cure, 'Ocean Rain' van Echo & The Bunnymen, 'New Gold Dream' van Simple Minds en 'Achtung Baby' van U2 ... Dat is hun topalbum ... U2 is dan echt wel het zwakke broertje ...

'Trilogy' van The Cure bekeken en beluisterd, althans deel 1 (Pornography) en deel 2 (Disintegration), en dan maar de volle 5 gegeven aan dit album: meesterwerk!

Ik heb de CD nog niet zo lang. Mijn favorieten heb ik dus bepaald op basis van de LP die al sinds '89 in de kast staat. Wellicht geldt dat voor meer "oudere" liefhebbers.

Laatst weer eens Lullaby gehoord en dat beviel me eigenlijk beter dan ooit tevoren. Veel beter wordt muziek toch eigenlijk niet... die geweldige gitaarlijn, dat trage ritme, de fluisterzang, alles klopt eraan. Echt zo'n nummer dat onder de huid kruipt als je het maar toe laat (en dan best hard aan kan komen). Ik denk dat deze plaat deze lente maar weer eens op ga zetten, misschien dat het me dan beter bevalt dan voorheen.

Grappig; ik draai deze vooral in de herfst; of eind van de zomer als het weer eerder donker wordt.

Ik vind dit ook eigenlijk meer een najaars of winter plaat. Echt eentje voor de donkere tijden buiten. Heb deze plaat ook op mijn ipod staan en op mijn sd kaart in de autoradio. Vind hem steengoed en altijd een 5 waard, maar het laatste half jaar skip ik hem wel steeds verder op mijn ipod en mijn sd autoradio. Weet niet wat het is, misschien dat ik hem net iets te veel afgespeeld heb.

Voor mij is het absolute prijsnummer Fascination Street, al komt Lullaby er dicht bij in de buurt.

Dat zijn voor mij beslist de lekkerst weg te luisteren nummers van deze plaat.

Dan mis je met Pictures Of You natuurlijk wel één van de mooiste nummers van het album.
Voor mij had het album na het titelnummer gewoon mogen stoppen. Homesick en Untitled laten het album als een kaarsje doven, vind ik persoonlijk de 2 mindere goden op dit geweldige album.
Hoogtepunten: het al eerder genoemde Pictures Of You, Fascination Street, Prayers For Rain,...
Ik deel verder ook de mening van deric raven en ricardo dat dit een album is dat het best tot z'n recht komt als de bladeren van de bomen vallen.

Dit klinkt een stuk minder heftiger dan Pornography. Met een stuk minder heftiger bedoel ik dat die akelige geluiden die dat ander album wel heeft hier niet meer gebruikt worden. In de plaats daarvan hoor je de lusteloosheid, de levensmoeheid en de verveling heel duidelijk. Of het geacteerd is weet ik niet, maar als het wel zo is dan is het wel verdomd goed gebracht. De depressiviteit hoor je niet meer echt in de geluiden, maar het geluid is wel aangepast aan de gemoedstoestand die de stem gebruikt. Kalme en lusteloze geluiden. Iets dat ik zeker kan waarderen, maar doordat ik veel beter hele donkere albums kan waarderen gaat mijn voorkeur meer uit naar Pornography.

Wanhoop zou ik eerder gebruiken als term, moedeloosheid en wanhoop. Ik ken nog steeds geen desolater nummer in de rockgeschiedenis als The Same Deep Water as You, totaal van iedere hoop op iets beters of toekomst afgesneden! Maar zo verschrikkelijk raak dat het letterlijk pijn doet. Heb ook geen idee wat de gemoedstoestand van meneer Smith was, maar verveling is er zeker niet bij. Bij veel latere platen helaas wel.

Met verveling bedoel ik niet echt dat Smith tegen zijn zin staat te zingen, maar meer door de lusteloosheid / wanhoop zo staat te zingen.

De tegenzin van het ervaren dat je ouder wordt.
Dat is wat ik vooral uit dit album haal.

Inderdaad Deric, de voortschreidende tijd, en het gevoel dat je achterblijft, trying to swim in the same deep water as you is hard, dat gevoel.
En dan dat grafrede-gevoel van 'Untitled'.

Jeugdherinneringen ophalen d.m.v. oude foto's.
De nieuwe tijd niet meer bij kunnen benen.
De oude lul worden, die je nooit hoopte te worden.
Het besef dat je niet eeuwig jong kunt blijven.
Het ultieme midlife-crisis gevoel.

Deric, je vergeet 'verloren liefdes', dat vind ik een grote rode draad op dit album.

Zeker Vanson, je hebt een punt.
Verloren liefdes; uit het oog verloren liefdes.
Uit elkaar groeien.

4,20*, dat is een hoog gemiddelde. Zijn er dan zo weinig mensen die het album nogal saai vinden en de nummers wat te lang ? Doe mij dan maar 'A Forest' en 'Friday I'm in Love' van The Cure. Dit album is nog wel goed, maar zoveel vind ik er (voorlopig) toch niet aan. Maar misschien moet het album gewoon nog wat groeien (heb het nu zo'n 7 keer volledig beluisterd).

Wow, heb eergisteren de tijd genomen om dit album eens helemaal te beluisteren en ik ben tot de conclusie moeten komen dat dit gewoon een all-time classic is. Heerlijke donkere melancholie van de bovenste plank, I love it. Een iets uitgebreidere recensie volgt waarschijnlijk nog.

Is er trouwens iemand die Closedown net als ik één van de beste nummers vindt?

Plaat die je volledig de tijd moet geven, pas dan valt iedere noot perfect op zijn plaats en besef je dat de plaat eerder te kort is dan te lang! Closedown is natuurlijk prachtig, mooie melodielijn!

Ja, ik! En dat zegt heel erg veel bij zo'n prachtig album waarbij elk nummer zeer de moeite waard is. Closedown is werkelijk fantastisch. Die opbouw.

Edit: wow nu al in je top 10?

Ik heb deze week weer eens geprobeerd om deze plaat te doorgronden, maar ik vind het nog steeds een vrij vlakke plaat, goed gemaakt en geproduceerd dat wel, maar het komt niet bij mij binnen. Als je het hebt over desolaat, dan kun je beter Faith aanschaffen. De titel van het album is misleidend, er is geen vertrouwen meer. Pornography gaat nog een stap verder, Smith is vervreemd van de wereld, I must fight this sickness, find a cure.

Dit is een plaat die ik niet al te vaak moet horen, vooral omdat ik het nogal zware kost vind, maar in de juiste stemming is er geen betere. Gewoon een pracht album met Fascination Street en Lullaby als mooiste nummers die je ook kunt beluisteren als je eens niet in de stemming bent om het hele album te beluisteren. Een all time klassieker is het beslist of je er nu van houd of niet. Een 5 voor nu en altijd.

Zeker weten, ik was in de perfecte stemming om dit album te beluisteren en dan zuigt het je echt naar binnen. Volledig in mijn straatje. Binnenkort eens wat ander werk van hen gaan beluisteren...