The Cure - Disintegration (1989)

ik ben het helemaal met u eens mijn beste
the same deep water as you is zonder twijfel het juweeltje van dit album! keer op keer word ik weer in de greep gehouden door dit hypnotiserende treurwilgje

"Hypnotiserend treurwilgje". Mooi gezegd .

Vannacht weer op mijn ipod richting huis (iedereen was moe..), maar over het lullaby-verhaal, briljant eigenlijk hoe Smith een ambigue nummer wat een poppy kant heeft weet in te vlechten op een donkere concept-plaat waar verder weinig tot geen potentiele hits op staan. Dat nummer ademt in sfeer dezelfde roes als de rest van de plaat en is toch een stuk flexibeler en lichter. Hij had het ook op een eclectische cure-plaat kunnen zetten, maar juist briljant dat het hier naadloos in opgaat. Ik moest dit even kwijt om 2.50 uur

heerlijk toch hoe the cure je in zijn greep houdt zelfs tot na middernacht?

Verschrikkelijk toch ?

Seventeen seconds, Faith, Pornography, Disintegration,...
Die platen MOETEN gewoon 's nachts gedraaid worden.
Ja toch, Amanda ?

Ik word al kotsmisselijk bij het idee om Pornography op een zonnige middag te draaien

totally agreed

Wederom een review vanwege het "Ga dat album eens reviewen"-topic

Nu moet ik hier dus beschrijven waarom ik dit album op nummer 3 in mij top10 heb staan, maar eigenlijk weet ik het zelf ook niet, dit album klinkt gewoon zo lekker vertrouwt. De muziek in combinatie met de zang van Smith is perfect, . Het album is donker, neerslachtig, maar toch kan ik hier zo heerlijk bij wegdromen (bij voorkeur 's nachts). De nummers op dit album zijn allemaal enorm goed, hoewel er geen van allen met kop en schouders bovenuit steekt, ondanks dat de nummers in zekere zin wel van elkaar verschillen, waardoor het nergens eentonig wordt. Hier kan ik echt ruim 70 minuten in een soort van roes naar luisteren.

De Plaat opent zeer goed met Plainsong, de stem van Robert klinkt hier gelijk al lekker hypnotiserend. Pictures of You begint iets meer up-tempo waardoor je heel iets uit je roes ontwaakt, maar zo snel Smith begint te zingen zit je er gelijk weer in en kom het er het komende uur niet meer uit. Closedown is nog net iets donkerder naar mijn idee, waardoor het een van mijn favorieten van dit album is. Vervolgens komt het minst donkere Lovesong (waarin ik Dire Straits in kan herkennen, en ja, ik vind dat zelf ook vreemd). Bij Last Dance, Facination Street en Disintegration kan ik heerlijk genieten van de samensmelting van Smith's stem en de muziek. Lullaby wordt lekker spannend ingeluid en blijft dat dan ook ... the spiderman is having me for dinner tonight ... . Prayers for Rain en The Same Deep Water as You vormen zoals hierboven beschreven samen het hoogtepunt van dit album, hoe de regenbuien verwerkt zijn in The Same ... . Homesick is iets minder sfeervol, maar wel veel gevoeliger gezongen dan de rest, ik heb toch het gevoel dat naarmate de plaat vordert, Smith ook steeds gevoeliger, triester gaat zingen. En last bun not least is er dan nog de geweldige afsluiter Untitled, denk je dat je alles hebt gehad, plakken ze er nog 6 en een halve minuut hemel aan vast

Heeft iemand de prachtige cover al opgemerkt, wat kunnen bloemetjes een mens toch goed doen

cure minds think alike

Mooie recensie, maar dit:


is een misser.

Homesick is één van de allerbeste, meest sfeervolle nummers ooit van The Cure.

Merg en Been.

tja, ik heb nog niet echt veel ervaring met het schrijven van reviews en snap soms niet hoe sommigen hun gevoel kunnen omschrijven bij muziek (waar ik zelf nogal problemen bij heb, ik heb bij mezelf het idee dat ik constant in herhaling val enzo). Bij mij klinkt Homesick gewoon iets minder sfeerfol, dat kan aan mijn definitie van 'sfeer in muziek' liggen (beperkte woordenschat) of ik moet het nummer nog beter leren kennen om de echte sfeer te beleven.

Heb ik ook wel last van. Moet je wat synoniemen zoeken, schrijf je hetzelfde, maar lijkt het toch wat anders.




Ik denk dat we gewoon anders over dat nummer denken. Zet 100 Curefans op een rijtje, en allemaal hebben ze wel een afwijkende lijst van wat ze echt top vinden.

waarom kan ik hiervoor geen 10 geven??
of liever gezegd een: 12.455000.0000 + 1

Dan krijgen we problemen met het gemiddelde, Amanda . Alhoewel "problemen" zou ik het niet durven noemen .

nog steeds een van de meest imposante platen die ik heb, en ik heb hem al jaaaren! op de rand van zwaarmoedig en melancholisch en toch onstijgend en licht. Elke draaibeurt is weer dezelfde prachtige ervaring, als je ervoor in de stemming bent.

ziezo, heb vandaag dit album geleend van mijn nonkel ( nooit verwacht dat hij naar the cure zou luisteren ma swat)
Ben is benieuwd naar dit album, den ene vind disintigration het beste album van the cure, de andere Pornography, die tweede ken ik dus al en vind ik fantastisch, benieuwd welke ik het beste zal vinden, ik denk wel dat hij pornography niet zal overtreffen maarja je weet maar nooit

Er bestaat een wankel evenwicht tussen beide platen.

Veel luisterplezier, felix89. De keuze tussen "Pornography" en "Disintegration" is een hele moeilijke. Persoonlijk vind ik "Disintegration" het beste album, maar "Pornography" doet er niet veel voor onder (4.5*). Mijn voorkeur gaat uit naar "Disintegration", omdat ik dat album wat vaker kan draaien. Voor "Pornography" heb ik toch een bepaald humeur nodig (een rothumeur .........). Daarnaast vind ik de sfeer op "Disintegration" onovertroffen. Met name bij nummers als "Plainsong", "Pictures Of You", "Prayers For Rain" en "The Same Deep Water As You" kan ik helemaal wegdromen door dat hemelse klankentapijt . "Disintegration" vind ik iets makkelijker beluisterbaar dan het inktzwarte, duistere "Pornography".

Ik ga zelf in de wintermaanden van dit jaar (de herfst en de winter zijn toch wel de jaargetijden om muziek te luisteren van The Cure) "Seventeen Seconds" en "Faith" aanschaffen. Daar ben ik ook wel benieuwd naar .

De herfst ja!

De eerste keer dat ik dit beluisterde was op mijn walkman, in de herfst van 1990. Ik liep door een park bij een koude onbewolkte lucht, terwijl de geelgouden bladeren om me heen dwarrelden en op de grond lagen. Niet zo'n warme herfst als tegenwoordig gewoon is, maar dat je je handen in je zakken moest steken omdat het anders net te koud was en ze begonnen te tintelen, en de wind blies stevig uit het oosten.
Melancholie ten top. De zomer was over, maar de resten van de warmte die geweest was waren nog zichtbaar. Dat beeld heb ik nog altijd voor ogen als ik dit album hoor.

Prachtig omschreven, luisteraart. Ik zie het beeld helemaal voor me. Koud weer, gele, goud- en bronskleurige bladeren, handen in de zakken, tintelende ogen en inderdaad een frisse oostenwind (in val in herhaling, geloof ik ). De resten van het verleden zijn nog zichtbaar en de toekomst is nog onzeker. Je bevindt je op een rustpunt en je hebt het gevoel, dat het nog wel even gaat duren voor de eerste tekenen van het voorjaar weer zichtbaar worden...................

En dan nagaan dat ik dit al live hoorde in voorjaar 1989. Toen was het voor mij gewoon Curemuziek, mooi en live, maar ik kon het nog niet plaatsen.
Ik ben nooit zo snel met dat ik iets nieuws meteen wil horen of moet hebben. Voor alles komt de tijd wel dat het me goed valt.

The Prayer Tour 1989... wat een belevenis was dat. Helemaal naar Heerenveen voor een concert... en wat voor één... en natuurlijk helemaal vooraan staan... Ik was 17... damn, kon ik dat nog maar een keer overdoen...

Ja, mooi he, ik woonde toen al als student in Bolsward, maar was feitelijk nog zo groen als gras, en heb, met 4 anderen, 3 dagen op de camping gestaan in Oudehaske, dicht bij Heerenveen, omdat het ver weg was. Achteraf onbegrijpelijk, maar oh, die oude tijd, die dagen...
Alleen al het kaartje kopen bij de VVV in Sneek was een dagje uit.

Ja, leeftijd is maar een getal, zeggen ze dan, maar ervaring is niet in een getal uit te drukken, en ervaring in leven had ik toen nog niet echt.

Sorry, gaat wat off topic (een term die toen ondenkbaar was) maar het moest er even uit.

Voorprogramma (Shellyan Orphan, zegt me weinig meer), The Mission, The Cure.... fantastisch!!

wie weet, komen ze nog eens...

na het zien van de trilogy dvd en dus de live uitvoering van de hele disintegration cd kon ik niet anders dan hem terugzetten in mn top 10...wat een plaat!

En daar hoort ie ook thuis Lin

En ooit komt de langverwachte nieuwe plaat wel uit Robert's handen, en de nog veel langverwachtere reeks concerten die daarop gaat volgen

Ja, die komt. Ik ben er van overtuigd dat er nog zeker één plaat in Smiths vingers zit die ons zal doen verbazen, en die de oude man nog een geniale tour doet afleveren.

serieus.

Ja en ik ben nog samen met een vriend met de nachttrein heel NL door terug naar Rotterdam gegaan pfff... En die gasten van The Mission waren wel straallazerus op dat podium zeg... en Shellyan Orphan was volgens mij bagger... Weer allemaal off-topic... solly... cut cut cut

Ja vast wel maar nooit meer zal het de tour zijn van mijn favoriete album allertijden...

*Reptile begint te kwijlen bij deze gedachten, want voor hem was Disintegration het hoogtepunt en daarmee vrijwel het einde van The Cure, maar ziet nu een glimpje hoop aan de horizon: zou zoiets echt kunnen gebeuren?*

Aan het concert in Thialf heb ik minder goede herhinneringen: Het meisje wat ik toen erg leuk vond vroeg 1 van mijn beste vrienden mee naar Heerenveen . Toch later met haar getrouwd .

Ik heb The Cure toen met de wish tour voor het eerst live gezien. Zeker de moeite

Ik vind Disintegration en Wish de laatste twee echt goede Cure platen. Hoewel het oudere werk me meer boeit: Seventeen Seconds, Faith en Pornography. Disintegration is van de albums degene die mij het meest sophisticaed geproduceerd klinkt. De oudere platen zijn voor mij meer 1 geheel, het lijkt alsof er op de latere platen steeds een paar nummers bijgezet zijn die als single kunnen worden gebracht.

Lullaby heb ik te vaak gehoord en vind ik niet echt sterk......Pictures of You, Fascination Street, Prayers for Rain, Homesick en Untitled prachtig en dan natuurlijk: Plainsong briljant

ik ben nieuw hier dus ik dacht hoe kan ik beter beginnen dan een bericht te shrijven over een plaat die mn leven heeft veranderd
disintegration van the cure
ik kan me nog precies herrineren hoe het was toen ik deze plaat voor het eerst hoorde
het was ongeveer drie jaar geleden , ik was 17 en ik luisterde naar placebo(die zelf ongetwijfeld ook door the cure zijn beinvloed)
ik had natuurlijk altijd wel iets van the cure gehoord maar nooit een plaat van ze gehoord
totdat ik op een feestje aan de praat raakte met een vriendelijke jongeman die op zoek was naar een gitarist voor zn band, hij vroeg of ik naar the cure luisterde want hij wist dat ik gitaar speelde en hij wou waarschijnlijk iemand die dezelfde muzikale voorkeur had als hijzelf
ik zei iets in de geest van, " ja ze zijn goed maar ik heb geen albums van ze" of zoiets
dus hij gaf me een cd van disintegration en stelde voor dat ik er thuis een keer naar moest luisteren
dus de volgende dag schuif ik de plaat in mn stereo, ik zet de koptelefoon op en nu wordt het interresant,
het eerste liedje die ik te horen krijg is plainsong
een 6 minuut lange epische "liefdeslied"(waarschijnlijk)
met dromerige synthpartijen en een van de mooiste gitaarlijnen die ik ooit heb gehoord(alleen sommige gitaarpartijen van the edge kunnen hiermee concurreren)
ik was verkocht, 60 minuten later heb ik 11 liedjes gehoord die allemaal op hun eigen manier net zo mooi waren als die eerste
en nog nooit paste een album cover zo goed bij de muziek
nu ben ik een grote cure fan en ik heb alle albums van ze gehoord maar dit is en blijft mijn favoriet
the cure heeft twee kanten, je hebt de donkere cure (pornography) en je hebt de poppy cure
deze plaat zit daar ergens tussenin,en daarom is dit de perfecte cure plaat voor mij. het is een dromerige plaat met een donkere sfeer maar het wordt nergens zo donker als op pornography
om een heel erg lang verhaal korter te maken van de band die die jongeman waar ik het over had is er niks gekomen, maar deze plaat neem ik mee mn graf in,vanwege deze plaat ben ik ook gaan houden van shoegaze muziek(dromerige rock/pop, my bloody valentine)
als er nog cure-leken zijn die van plan waren om iets van ze te luisteren
disintegration is de ideale startpunt