The Cure - Disintegration (1989)

echt? opmerkelijke reactie, ik bedoel dat hoor ik bijna nooit iemand zeggen. de meeste zeggen dat op deze plaat the cure op hun meest bombastische en melancholische moment is te horen.ik kan wel begrijpen als je inderdaad meer van de minimalistische faith en pornography albums houd.

Ik heb meer met dit album en vervolgens met The Head On The Door, en Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me.
Voor mij hoeft een band niet moeilijk te klinken om goed te zijn. Geef mij maar de lekker in het gehoor liggende nummers. Maar Disintegration is gewoon helemaal een meesterwerk. Wel de wat zwaardere nummers, maar toch liggen ze lekker in het gehoor.

P.S. van bijvoorbeeld One Hundred Years wordt ik niet echt vrolijk en blij, en zing ik niet van het begin tot het eind mee, dat doe ik wel bij Lullaby.

dus je houd meer van de poppy kant van the cure dus?

the cure zijn ook ijzerserk als het gaat om zoete lieve pop liedjes

how beautiful you are, just like heaven, a letter to elise, friday im in love stuk voor stuk lekkere meezingers.

Die kant van The Cure is zeker leuk.
En ik zal een geheim vertellen.
Robert Smith nam zichzelf lang niet zo serieus als hoe veel fans dat doen.

ja dat is waar deric raven, zo kan je natuurlijk ook overdrijven over hoe geniaal en hoe meesterlijk bepaalde platen wel niet zijn.
neem het gewoon voor wat het is, ik hou ook zeker van de lekkere lichte cure van midden jaren 80 tot jaren 90.

voor mij is dit album geweldig, voor iemand anders is dat Faith of Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me.

ja, the cure heeft voor ieder wat wils.

Er zijn maar weinig platen die bij iedere beluistering nóg weer beter worden, maar dit is er absoluut een. Voor mensen die het aanvankelijk wat eenzijdig vinden klinken raad ik dan ook aan het vaker te draaien, voor je het weet ben je zo hooked als een junk!

Ik ben dus één van die mensen, die op één of andere manier nog niet tot 'junk' is bekeerd. Ik heb de plaat meerdere keren beluisterd, maar het wil (helaas) nog niet helemaal klikken tussen The Cure en 'naastgetekende'. Uiteraard hoor ik af en toe zeer genietbare stukken, maar ik kan onder meer nog altijd niet wennen aan Smiths karakteristieke stemgeluid.

Die raakt je, of die raakt je niet. Is inderdaad geen tussenweg.

O jawel hoor: die stem van Smith raakt me eigenlijk maar zelden en ik heb er ook geen hekel aan, het is meer het totaalplaatje.

Zijn stem en zijn gitaargeluid vind ik vaak wel mooi bij elkaar passen. Zoals bijvoorbeeld bij Fascination Street.

Eén van de meest herkenbare gitaren ook! En prachtig, net zoals zijn stem, aansluitend bij de composities. Maar die stem kan natuurlijk een struikelblok vormen ook.

Voor sommige mensen wel, ja.

Voor mij in ieder geval helemaal niet, prachtige stem. Ik vond dit in ieder geval ook zo'n plaat die ik eerst niet zo geweldig vond, inmiddels staat deze voor mij hoog boven de rest en ben ik vreselijk verslaafd aan The Cure.

ik ken je pijn

Dat maakt toch helemaal niets uit ?

Het gaat hem om wat de luisteraar doet met de muziek en de tekst.

dat was deric ravens punt ook niet denk ik.

ik geloof dat hij bedoelde dat sommigen de muziek van the cure toch wel erg serieus nemen (vooral de begin jaren 80 albums ) terwijl de muziek van the cure ondanks de drama en alles toch best '' tongue in cheek " is.

het maakt smith waarschijnlijk ook niet uit hoe serieus iemand dit neemt nee. iedereen zal toch voor zichzelf iets anders maken met de muziek en de tekst.

Volgens mij bedoelde ik dit wel hoor.

ik had ook door wat jij bedoelde feeder.
ik herhaalde het alleen even bij die laatste 2 zinnetjes.
a joh, de vele misverstanden zijn nergens goed voor.
laten wij het even lekker eens zijn met dat disintegration helemaal de taart is.

Ik bedoel ook dat Robert Smith echt niet altijd de depressieve, zwaarmoedige jongeman zal zijn geweest. Volgens mij heeft hij best wel gevoel voor humor. De clips zijn vaak best vrolijk.

I've always spent more time with a smile on my face than not, but the thing is, I don't write about it.

- Robert Smith

Ik denk dat meneer Smith, net als Mick Jagger, heeeel erg goed weet hoe centjes te verdienen zijn

Daar wordt zijn muziek overigens niet minder door.

Voor het eerst sinds tijden heb ik dit album weer eens opgezet. Dat zijn van die momenten, waarop je denkt: aha, daarom staat dit album dus in mijn persoonlijke top 10! Ik voelde weer precies hetzelfde als bij mijn allereerste luisterbeurt van "Disintegration". Ik zal proberen, net zoals andere liefhebbers van "Disintegration" al hebben gedaan, te beschrijven wat ik voel en denk bij dit wonderschone album.

Wanneer de plaat begint met de eerste drie nummers, word je meteen meegezogen in een droevige wereld. De drie nummers zijn tamelijk zwaar (vooral "Plainsong"), en je bent meteen overdonderd door de klingeldingen (die mijn ouders bij hun slaapkamer hebben hangen), die windgongen worden genoemd en de uitbarsting van glasklanken. "Pictures Of You" en "Closedown" stralen dan weer iets melancholieks, iets nostalgisch uit. Het zijn drie ideale nummers om in de sfeer van het album te komen. Droefheid, melancholie, zweverigheid. Dat zijn de woorden die voor mij het begin van de plaat samenvatten.

Dan komen we bij de volgende drie nummers: "Love Song", "Last Dance" en "Lullaby". De popnummers van het album, die een zekere hitpotentie hebben ("Lullaby" was volgens mij wel een hit, maar van de andere twee nummers weet ik dat niet). De nummers zijn nog steeds dromerig, hebben een bij het album passende thematiek (de liefde en zaken die daarom heen spelen), maar zijn veel lichter dan de vorige drie nummers en alles wat nog gaat komen. "Love Song" vind ik absoluut het mooiste nummer van dit (poppy)gedeelte van het album.

En dan: het blok graniet dat het middenstuk van het album heet, de nummers 7 tot en met 10, "Fascination Street"-"Disintegration". Voor mij absoluut het hoogtepunt van het album, en één van de mooiste stukken muziek die ik ooit heb gehoord. "Fascination Street" is in mijn ogen het hardste nummer van het album. Een meer gitaargeoriënteerd nummer. Het album krijgt er als geheel wat meer pit door. Dan volgen de twee nummers waardoor je helemaal wordt betoverd. Er wordt een atmosfeer geschapen, waarin je in tranen kunt uitbarsten, terwijl je naar buiten kijkt, waar de regen op de bladeren en naalden van de bomen van het nabijgelegen bos klettert. Als "The Same Deep Water As You", absoluut het mooiste nummer van dit album en één van mij favoriete nummers ooit, ook nog eens met het omschreven weertype eindigt, wordt het nog moeilijker om het droog te houden.............

Het nummer "Disintegration" bespreekt de echte disintegratie, alvorens de laatste twee "bijkom-nummers" deze zwarte parel met een prachtige gloed afsluiten.

Na de droomreis, mag je, zoals ik al zei, even bijkomen met "Homesick" en "Untitled". Het enige wat ik hier nog over wil zeggen, is ik het eindstukje (tevens het beginstukje van het nummer) van "Untitled" voor mij het perfecte einde van het album is. Gelukkig komt er niets meer achteraan.

Ik heb geprobeerd om hierboven een impressie te geven van mijn belevenissen tijdens het beluisteren van "Disintegration". Ik hoop dat dat enigszins is gelukt. "Disintegration": een album, dat iedereen minstens één keer in zijn of haar leven moet hebben gehoord. Een deel van mijn leven.

dat zijn de drie woorden die ik zou gebruiken om het hele album aan iemand te omschrijven.



ik heb een goede indruk gekregen van hoe je het album beleeft.
een prachtstukje sgt.revolver, 1000 knuffels.

en weer een prachtige omschrijving van deze wonderschone treurwilg - plaat! ik blijf het heerlijk vinden om te lezen hoe anderen dit album beleven. want het is ook echt 'beleven'...het blijft niet bij luisteren alleen.
dat is wat dit album tot mijn favoriet allertijden maakt.

Ik ben die verhalen eigenlijk kotsbeu
Is er eigenlijk iemand die nog iets nieuws te vertellen heeft?

Ik ben die verhalen eigenlijk kotsbeu
Is er eigenlijk iemand die nog iets nieuws te vertellen heeft?