The Cure - Disintegration (1989)

Dat van dat langzaam naar het hoogtepunt toewerken ben ik met je eens, maar voor mij komt het hoogtepunt bij Same Deep Water As You. Disintegration, Homesick en Untitled zijn een heerlijke 'cooling down'. Het is niet zo dat ik vind dat het hoogtepunt te vroeg komt oid, de laatste 3 nummers sluiten het album perfect af m.i.

Dat ben ik dan ook weer met je eens, hoewel ik Disintegration absoluut niet al een cooling-down zien. Wat een krachtige vocale prestatie levert Smith hier af...

Ik vind het begin van de plaat, "Plainsong" en "Pictures Of You", behoorlijk sterk. Deze twee nummers vormen mijn eerste hoogtepunt. Het tweede hoogtepunt, wat mijn échte albumhoogtepunt is, zijn de nummers "Fascination Street", "Prayers For Rain" en "The Same Deep Water As You".

Absolute albumfavoriet is (nog steeds) "The Same Deep Water As You" .

Oei, ik heb op de vorige paginawel een chaos gecreëerd , hè?

Mijn favorieten zijn Disintegration, Pictures of You en Plainsong.
Maar ook Closedown, Fascination Street en Lullaby zijn geweldig.

Eens met Nightrider! Dat is een ongeevenaard middenstuk!

Ach, beetje discussie kan nooit kwaad toch?

Ik ga het album nu eens luisteren vanaf Last Dance, misschien kan ik de rest wat meer leren waarderen.

volgens mij kwam het dieptepunt pas toen ik iemand probeerde te verdedigen met een redenering
maar een debat is altijd leuk

om me bij het onderwerp aan te sluiten ik betrap mezelf wel vaak dat ik het eerste deel van het album ( dus alles voor same deep water as you) vaker luister dan het tweede deel,maar ik vindt absoluut het hele album geweldig.het eerste deel knalt gewoon wat meer en volgens mij was dat ook bewust de bedoeling, dus wanneer je wat energie nodig hebt is het leuk om plainsong op een luide volume te luisteren. het tweede deel luister ik altijd als ik het hele album over mee heen wil laten komen, want bij die laatste liedjes hang ik liever achterover en droom ik weg, en dat bedoel ik absoluut niet negatief

Speechless

Ik heb Disitegration nog maar eens integraal beluisterd. Wat een paat .....

Ik vind de plaat maar op drie momenten iets inzinken: closedown, lovesong en lullaby, dat nummer hadden ze er wat mij betreft af moeten laten. Ik heb altijd het idee dat dat erop gezet is om een single te kunnen uitbrengen, ook omdat het volledig buiten de thematiek (die ik eruit bergijp ) van Disintegration valt.

Maar verder: briljant.

Plainsong, Fascination street, Prayers for rain, The same deep water as you (vooral de regen die je de hele song hoort na prayers for rain) en Homesick en Untitled zijn prachtig.

lovesong en lullaby voorkomen idd wel dat disintegration
tot de meest cohesieve cure albums kan worden gerekend
hoewel het prachtige nummers zijn en ik er niet over na wil denken dat ze weggelaten zouden worden

Dat laatste heb ik ook wel. Hoewel The Same Deep Wate As You en Prayers for Rain werkelijkwaar práchtig zijn, zet ik ze niet vaak op.

Voor mij aboluut de mooiste twee nummers, maar lullaby is natuurlijk ook wel geniaal. typisch cure-nummer.

mee eens! prayers for rain en same deep water as you zijn voor mij het ultieme hoogtepunt van de plaat.
lullaby is het nummer waarmee ik kennismaakte met the cure ik zou het nummer dan ook echt niet weg kunnen denken van disintegration. lullaby is de 2de naam van the cure. het nummer omschrijft perfect waar the cure voor staat. dromerig, duister, en beklemmend.
lullaby is nog steeds een heerlijk nummer om te luisteren als je in je bedje ligt, met je ogen gesloten.
correctie...disintegration is gewoon het perfecte album om te luisteren als je in je bed ligt met je ogen dicht! je doet niets...je ligt stil in je bedje, maar in jou gedachten gebeurt er zoveel meer...

Niet meer uit mijn cdspeler te slaan de laatste tijd..

Zojuist de schoonheid van Homesick pas echt ontdekt

The disire to never go home

Ik had plots eens zin om een van mijn favo platen aller tijden (zie mijn top-10) eens uitgebreider te gaan bespreken, dus daar ga ik…

Deze Cure-plaat kwam er om af te kicken van een reeks poppy platen na de twee asbolute parels van deze band ; het gitzwarte Faith (voor mij nog steeds de zwaarste plaat van Smith en de zijnen) en het geniale Pornography (de pure wanhoop!). Deze plaat zou de trilogie compleet maken, wederom een donkere, maar tegelijk een van de meest melodieuse platen in het oeuvre. Hoogtepunten voor mij zijn Plainsong, Last Dance, Fascination Street, Prayers For Rain en vooral The Same Deep Water As You.

De plaat is duidelijk opgesplitst in twee hoofdstukken. In 1989 toen ze uitkwam was vinyl nog gangbaar en als we ze beluisteren op cd of in onze mp3 speler, zouden we gaan vergeten dat ze een duidelijk bedoelde A kant en B kant had.

De A kant is track 1 t.e.m. 6 en gaat over de dunne grens die bestaat tussen je overgeven aan verliefdheid en je door dit zelfde gevoel gevangen voelen. Dit wordt ingeleid met een van de zwaarste Curesongs ooit: De manier waarop Plainsong de plaat aftrapt is weergaloos, ja – overweldigend zelfs : het geheel wordt ingeleid met het klingelen van ‘windgongen’ (je weet wel, die rare dingen die aan menig verandadeur hangen) die overgaan in een uitbarsting van glasklanken en cymbalen. De synthesizer-riff is is droevig, maar o zo mooi en de drums slaan er lusteloos en lamlendig doorheen, waardoor er een wel heel speciale sfeer gecreëerd wordt. Dan heb je ook nog die lage synth-bas die de lyrics van Smith op bepaalde punten lijkt te benadrukken en natuurlijk het mooiste van allemaal, de lead guitar die tussen de lyrics door haar eigen droevige verhaal lijkt te vertellen. De lyrics zélf vertellen natuurlijk ook een droevig, beklijvend verhaal…

Dan volgt het nostalgische Pictures of You met de leadgitaar en de tweede guitaar die een spel van vraag en antwoord spelen van ongekende schoonheid. En dan raad ik jullie aan om deze song eens beluisteren op het live-album Entreat waar de twee gitaren zich nog meer “Spielerei” met elkaar veroorloven. Ze kronkelen in, over en rond mekaar dat het een lieve lust is. De drums zijn zoals bij de meeste tracks op dit album heel strak waardoor je wederom die speciale ingetogen sfeer van net-niet-tot-een-explosie-komen krijgt.

Het derde nummer, Closedown creëert die naar liefde smachtende atmosfeer die deze plaat zo speciaal maakt (“If only I could fill my heart with love!”). De zware bas is om van te watertanden en de gelaagde guitaren en keyboards delen de song wederom perfect op in melodiëen en tegenmelodiëen.

Dan volgt Lovesong, de perfecte popsong van de plaat, maar dan wel een popsong van grote klasse. Dromerig, maar tegelijk afgewisseld met krachtige klemtonen en perfect opgebouwd als was alles de uitkomst van een geniale berekening. Het past perfect allemaal in deze song. De lyrics zijn eenvoudig, maar to-the-point. De eeuwige liefdesverklaring : “How ever far away; what ever words I say – I will ALWAYS LOVE YOU”. Meer moet dat niet zijn…

Last Dance is net als Closedown een smachten naar liefde. Dit is voor mij een van de topnummers van de plaat. Doorheen de wederom nostalgische lyrics zweven de gitaren harmonieus in het rond en dan is er natuurlijk dat prachtige zinnetje: “And even if we drink, I don’t think we would kiss in the way that we did when the woman was only a girl”.

Als ik dan toch het minste nummer van de plaat moet kiezen, dan is het Lullaby, maar begrijp me niet verkeerd… nog steeds 5* hoor. Het is zo’n typisch Cure nummer dat door niemand anders dan Smith zelve geschreven zou kunnen worden. Dromerig en beklijvend tegelijk! En de variaties van de verschillende instrumenten die gebruikt worden zijn gewoonweg schitterend! En als ik dit – tussen haakjes - minst goeie nummer al zo geniaal vind, dan zegt dit veel over wat ik van de rest – en het geheel – van deze plaat vind.

De B kant is de neergang van de moeilijke verliefdheid die bezongen wordt in de 6 eerste tracks. Alle songs gaan hier over het einde van de relatie. Ze hebben mezelf al dikwijls gered van de wanhoop (waar The Cure toch allemaal niet goed voor is ) Vooral het eerste nummer van de B-kant, Fascination Street verkondigde steeds weer dezelfde boodschap. In mijn jonge jaren dit nummer veel draaien was als om aan te geven dat ik de relatie die ik op dat moment had maar beter kon laten voor wat ze was (“To kick the last nail in”, “Let’s move to the beat, like we know that it’s over”). Ooit had ik het bijgeloof dat dit ik niet naar dit nummer mocht luisteren, want dat dit ongeluk bracht in mijn eigen relaties. Nu heb ik gelukkig een heel stabiele relatie waardoor ik weer voluit kan genieten van deze bij momenten venijnige en van seksuele spanning doordrongen Curesong (“Laten we nog een keer stomende sex hebben vooraleer we er een punt achter zetten”). En de lead guitar doet hier dingen ie je niet voor mogelijk houdt!

Prayers For Rain is weer net zo’n pareltje als de opener Plain Song en Last Dance. Deze song gaat over hoe iemand je zodanig kan verstikken dat de relatie niet meer vol te houden is. De atmosfeer waarin deze song bezongen wordt is – samen met de volgende track die er een eenheid mee vormt- ongeëvanaard. Alle instrumenten en de zang schreeuwen het uit : “Stop ermee, zie je niet dat je me verstikt, dat je me kapot maakt?”. Ook hier raad ik jullie weer aan om eens naar de versie van op het live-album Entreat te luisteren, waar hij de zinsnede Prayers For Raaaaaaaaaaaiiiiiiiiiiiiiin gedurende maar liefst 23 seconden – zonder te ademen – aanhoudt. Kippevel!!!

Dan komt dus de absolute topper van de plaat: The Same Deep Water as You, over hoe je letterlijk kan verdrinken in een relatie, maar het gaat ook over schuldgevoelens die daarmee gepaard gaan. Dit is het meest verstikkende en claustrofobe nummer dat ik ken en absoluut... ontzagwekkend!!! Smith betovert je gewoon met de lyrics. Alles is hier weer perfect aan dit nummer, veel woorden wil ik er niet aan spenderen… dit is zo’n nummer dat je gewoon MOET beluisteren en tot je laten doordringen in al je vezels… om dan plots abrupt wakker geschud te worden door…

…Disintegration waarin Smith zingt dat hij nooit de verwachtingen die een relatie vereisen zal kunnen naleven : “I never said I would stay to the end, so I leave you with babies and everything”. Ook hier is de versie van op Entreat nog genialer. De cadans zit er ook meer in en laat cadans nu precies iets zijn wat bij deze song past. Smith rammelt de lyrics nog meer af en op bepaalde momenten lijkt hij ze zelfs volledig bijster te zijn en verzint hij ter plekke nieuwe lyrics zoals heel toepasselijk: “Making it all up behind my back again”. En die gitaarsolo die begint vanaf 6:05 heb je ook niet op dit album, maar enkel op Entreat. Ook de climax naar het einde toe: “We both of us knew how the end always is” en het brekende glas is op Entreat sterker.

De twee afsluiters zijn eigenlijk de nasleep van de desintegratie van de relatie. Homesick is een absoluut perfect op elkaar inspelen van een heimwee suggererende pianomelodie en een zware reverbgitaar, verzacht door een mompelende baslijn. En dan die "doo-ooo-oo-doo" daaartussen, toch hét handelsmerk van Smith… allemaal toch zo mooi, op zo’n momenten weet ik heel goed waarom The Cure mijn favoriete band allertijden zal blijven totterdood.

Untitled tenslotte is de terechte epiloog van deze meesterlijke plaat. Het is een upbeat, maar tegelijk somber nummer. Een trieste terugblik op een vergane relatie: “Pushing my face in the memory of you again”, op hoe we wakker liggen van het feit dat we alles anders hadden kunnen aanpakken “Never quite managed the words to explain to you” en de gevoelspijn die daarmee gepaard gaat “I’ll never lose this pain”, maar tegelijk het besef dat loslaten soms het enige is wat we kunnen doen: “I’ll Never dream of you again”…

Ik weet bijna zeker dat The Cure nooit meer zo’n sterke plaat zullen maken. Zoiets is ook heel moeilijk om nog te overtreffen. En ik hoop dat mijn bespreking ervan nog meer mensen aanzet om ze te gaan beluisteren en ze net zo te koesteren als ik ze koester…

Prachtrecensie freddze! Niks aan toe te voegen.

ja klasse!vooral je omschrijving van plainsong was ace!

over kunst met woorden gesproken
je hebt me echt ontroerd met je recentie freddze!
echt perfect verwoord to my new hero

Dankjewel, maar wij vieren zijn natuurlijk allemaal grote fans van dit album, hé. En zo perfect als het allemaal is en hoe we het voelen zullen we het jammer genoeg wel nooit kunnen verwoorden. Ik heb hier ook altijd veel zin om de nummers 1 en 2 uit mijn top-10 te bespreken, dus als ik eens wat tijd heb, mogen jullie je daar nog aan verwachten

Daar verheug ik me dan ook zeer op freddze, want deze bespreking is zeer beeldend en ik kan me er op grote hoogte in vinden. Ik vind Lullaby persoonlijk wat sterker dan jij hem blijkbaar vindt.
Verder zou het tof zijn als je bij de besprekingen van Faith en Pornography aangeeft hoe je ze ervaart t.o.v. elkaar en van deze, dat vind ik altijd wel leuk om te lezen (maar hoeft niet natuurlijk).

Hé neenee! Begrijp me niet verkeerd wat Lullaby betreft... dat nummer staat zeker nog in mijn top 30 van Cure nummers, maar als ik dan toch ergens een nummer moest zoeken dat ik het minste van deze plaat vind, voor mochten ze ooit een revolver of zo tegen m'n slaap zetten

Neen, ik wou daar eigenlijk gewoon mee aangeven hoe geniaal ik deze plaat wel vind, want ondanks het feit dat ze in haar geheel pas op de derde plaats in mijn top-10 komt, zijn de afzonderlijke nummers allemaal topmateriaal... ook Lullaby.

Maar het zou inderdaad wel eens leuk zijn om de grote "trilogy of darkness" eens in verhouding tegenover elkaar te bespreken. Je brengt me nog op ideeën

Of een "trilogy of darkness" KO [Edit:] Gelukkig zijn er maar 28 nummers. En er moeten er 32 zijn om een KO te kunnen maken

Nemen we er nog een paar van 17 seconds en Kiss Me bij, donker materiaal genoeg uit Smith's toverstaf

ja je kan dan if only tonight we could sleep van kiss me erbij nemen , die valt wel op bij de rest van de nummers op kiss me, dat liedje had ook op disintegration kunnen staan.

en over die recensies, ik vind het altijd heerlijk om fanatische cure-fans te horen praten over de albums, en hoe ze die ervaren, dus kom maar op !

Mooi verwoordt hoor!

Slik niet zomaar alles van deze donkerklinkende doemzanger Robert Smith en zijn maffe bende. Maar deze plaat is denk ik hun allerbeste !
Heb ze dan ook grijsgedraaid, als dat kan met een cd natuurlijk ! Hoogtepunten opsommen is zelfs overbodig omdat héél de plaat één groot hoogtepunt is.
Ziezo, dat heb ik ook weer eens mooi gezegd, toch ?
5 sterren, op mijn communiezieltje ! En op Robert zijn kammetje ! *****

Waar zou die uitdrukking zijn oorsprong eigenlijk vinden? Of is het simpelweg de connectie tussen oud (veel gedraaid veel meegemaakt hebben = oud) en grijs?

Nee hoor, LP's die kon je letterlijk grijs draaien, als je ze echt overdreven veel ging draaien.
Verder ben ik geen ervaringsdeskundige, het is van voor mijn tijd, ik ben opgegroeid met cd's (en vroeger met cassetjes ). Ik kan er wel vol bewondering naar kijken, die LP's, het heeft gewoon meer charme vind ik.

dat vind ik ook, ik heb liever goede oude lp's, maar ik hou ook van cds alleen ik er heb altijd zon hekel aan als ze goede platen gaan zitten remasteren en heruitgeven.

nou, ben al een tijdje dit album aan het beluisteren maar nog altijd is de klik nog niet gekomen, terwijl de albums faith en pornography snel goed in het gehoor lagen is het bij deze wel meer '' het klinkt allemaal mooi maar toch is het niet zoals bij de bovenstaande albums''
ik zal hem nog een aantal keer beluisteren maar momenteel strand ik op een 3* vooral vanwege prayers for rain en disintigration die ik wel fantastische nummers vind.