The Cure - Disintegration (1989)

Ik snap die commentaren ook niet, dit klinkt volstrekt nieuw en is in geen enkel opzicht met die oudere Cure-platen te vergelijken Je kunt hoogstens op Kiss Me wel flardjes horen die hierop meer uitgewerkt terugkomen, maar er bestaan geen platen hiervoor die hierop lijken volgens mij. Zeker niet van deze band.

Heb dus op internet gelezen dat we dit jaar de Deluxe-versie kunnen verwachten samen met die van Wish.

Sta me even toe om te vieren

Nee, dat is zeker waar.

mag ik dan misschien ook vragen waar je dit gelezen hebt. (zit te watertanden)

Nou, ik heb weer een band erbij als het gaat om deze vraag: welke moet je nou in je top10 zetten? Ik denk, nu net Untitled uitgespeeld, dat deze mij toch het meeste raakt van alle Cure albums. Want wat is dit toch een prachtig geheel. Wat een ongekend mooie sfeer, wat een melancholie, ik heb er gewoon geen woorden voor. Elke luisterbeurt weer overdonderd deze mij het meest van al hun platen.

Plainsong zuigt je gelijk in het geheel. Gelijk wordt duidelijk dat de invloed van synthesizers op deze plaat veel groter is dan op andere van The Cure. Het resultaat is een voller geluid, haast een muur, met allerlei verschillende lagen, welke per nummer complexer worden. Neem Fascination Street bijvoorbeeld, een brij aan van alles, maar zo briljant, zo mooi is het. Spannend nummer, vooral die bas-lijn is ongekend vind ik.

Qua opbouw en samenhang verder ook de zeker de beste die Robert en co hebben gemaakt. In het begin sprankelt er vooral de hoop van de nummers af. Naarmate we verder komen, worden de emoties en woede steeds meer opgekropt. The Same Deep Water as You vormt hierin het laatste nummer, schitterende gitaar-loopjes van Smith hier vooral. Enige hoop berust er nog in dit nummer, maar je voelt dat het al te laat is. Al die opgekropte emoties en woede komen er dan uit in het titelnummer erna. Wat een emotie, wat een hopeloosheid in Roberts stem richting het eind van dat nummer, mooier dan dit heb ik onze Smith nog niet horen zingen.

Met Homesick is dan alle hoop vervlogen, zelfs de wil om te leven lijkt weg, ook hier is Smiths stem bepalend voor de emoties die erin lijken te zitten. Untitled sluit dit allemaal dan op een perfecte manier af. Mooie synth, met een accordeon-achtig geluid, waardoor de plaat aan de zee lijkt te eindigen. Nog mooier is de tekst, waar enige berusting in lijkt te zitten. Het is m'n eigen fout, het komt nooit meer goed.

Al heb ik de betekenis van het laatste nummer nog steeds niet helemaal vast, en dat al haast een jaar. Is het verhaal wat we hebben voorgekregen nou echt of een illusie, heb ik er soms ook bij. Misschien is het voor de gehele ervaring mooier om dat altijd als vraag te houden. Verder is dat toch eigenlijk ook wel een beetje van secundair belang. Het is gewoon schitterende muziek, meer dan dat heb ik niet nodig.

Ah! Goed om te zien dat je ook deze plaat kunt waarderen basketballerke Misschien beklijft deze ook beter dan Pornography, is van een heel andere orde. Alhoewel de overeenkomst is dat je in allebei meteen wordt meegezogen in een soort orkaan van geluid en emoties.

Ik beluisterde deze plaat en ik dacht 'huh, waar is de unieke sound van The Cure' het zijn allemaal wel mooie platen om te beluisteren maar ik voel er niets bij, misschien moet dat nog komen, of ben ik er al overheen, maar ik mis iets, iets wat ik bij pornography en faith wel duidelijk merk.
Omdat het evengoed een sterke plaat is wil ik hem een 4* geven, maar omdat het een The Cure plaat is doe ik er een halfje af omdat ik weet dat ze beter kunnen

Dit album kan inderdaad niet in de schaduw staan van de "oudere" Cure albums. Het klinkt mij ook allemaal wat te ver verwijderd van hun unieke sound uit hun beginjaren. Niettemin toch best een aardig album dit met een aantal mooie songs!

Dit album heeft voor mij weer meer geschiedenis. Die vroegere kocht ik ook pas jaren nadat ze uit waren gekomen. Deze direct, en die bombastische sound, waar het album direct mee opent, hakte er bij mij direct in. En dan The Same Deep Water... in het donker liggend op mijn bed op mijn zolderkamertje... het album is gewoon één grote asociatie met een periode uit mijn leven. Vandaar mijn bijzondere liefde voor dit album.

De een heeft meer met hun begin periode, de andere meer met deze periode. Al vind ik Disintegration qua sfeer best wel veel raakvlakken hebben met 17 Seconds.
Voor mij is dit album echt het beste van The Cure.

En je hebt van die mafkezen die zowel van hun oude periode houden als van deze..

Maar hij is dáár, pal voor je neus man!

Als je LAst Dance en LoveSong eraf haalt, was het mijn Cure-1 album, nu na Pornography en Faith om 3.

Ahh, ik vind Last Dance verschrikkelijk mooi! Vooral de tekst ook.

Jawel, ik doe een boetekleed aan, als ware het een excuus voor het eerder afkeren van The Cure. 1e LP had ik nog, die werd gestolen...en heb het niet weer gekocht, omdat ik het niet miste. Daarna werd The Cure popi en in de café's waar ik kwam werd Forest grijs gedraaid en had ik ook een vriendin die veel Cure draaide. Zag ze ook live...ik vond het goed zo. Ook In Australië werd ik bijna doodgegooid met dezelfde klaagzang van Robert Smith, die opeens ook met pakkende melodietjes de danceclubs wist te halen. Bijna tot overdaad toe. Ik raakte geen Cure meer aan.

Totdat ik ze op de WDR zag en echt goede indringende nummers hoorde. Die oude VHS- tape, met van alles en nog wat er op, had ik tot mijn spijt uitgeleend/weggegeven en werd overgespoeld. Ik maakte dit de afgelopen week goed door bij YouTube naar die goede nummers op zoek te gaan. Heel veel Cure nummers gehoord en daar was ik, zoals verwacht, snel mee klaar... Maar het gezochte nummer bleek Desintegration te heten en ook Fascination Street, Plainsong en Lovesong klonken spannend genoeg (en idd allemaal op dit album aanwezig zie ik nu pas *scratch, scratch*). Nu loop ik de hele tijd met Desintegration in mijn hoofd. Ook als ik 's ochtends wakker word. Had The Cure toch allang 'weggezet', maar de band maakt dus ook indringende nummers die een snaar of wat raken als je even door de overtypisch Britse benadering heen kijkt.

Respect voor The Cure...ik moet dat toch toegeven. Die band heeft meer in zich dan catchy tunes te maken. En met oa'. Desintegration kun je niet doodgegooid worden. Het absorbeert via de hersenen in je systeem. Gevaarlijk spul...

Voor de eerste keer is een Cure Album in me top tien te bewonderen. En hij staat daar mooi te wezen. Waarschijnlijk komt er binnenkort nog wel een halfje bij.

Hmm, niks voor mij. Snap wel dat mensen dit leuk kunnen vinden want de nummers staan wel als een huis, maar het geluid en het zeurderige gezang vind ik maar niks. Dat had ik ook al bij Joy Division. Ook zegt iedereen hoe melancholisch dit wel niet is, maar dat beleef ik juist helemaal niet zo. Untitled steekt er wel in positieve zin bovenuit, maar ik zou eigenlijk niet echt kunnen onderbouwen waarom ik dat vind. Dit wordt maar een 2,5* ben ik bang.

Ik kom terug op m'n eerdere reactie, hier zit wel degelijk een Cure-sound in verwerkt. Ik ga het steeds als ik het hoor meer adoreren. Toen ik bij het concert van ze was in Antwerpen hoorde ik verscheidene songs die hier van af kwamen en zoals de belgen dat zo leuk zeggen 'amai zeg' daar gingen mijn ogen van open.
Plainsong, Last dance, Prayers for Rain, enzv
Met een halfje verhoogt, later misschien nog meer

Mijn ogen blijven helaas dicht bij dit album! Zeker niet slecht. Maar The Cure herhaalt zichzelf. Voor de jongeren onder jullie misschien onbegrijpelijk. Er staan op dit album zeker mooie songs. Maar het is hoe dan ook maar behelpen bij hun vroegere albums! Niet slecht maar ook niet echt goed dit album. Te poppy en mainstream!

Het titelnummer zit toch wel erg goed in elkaar, sterke compositie. Misschien nog wel sterker dan ik toe zou willen geven. En de intro van Fascination Street is geweldig. Simon G. natuurlijk.
Maar die schizofrene mix van somber en hiephiephoera lalala maakt het allemaal inderdaad moeilijk aanneembaar.

Vandaag Plainsong meerdere malen geluisterd; wat is dat toch ongelofelijk mooi. Die lichtelijk gejaagde, zweverige stem van Smith in combinatie met die dromerige gitaarpartijen. Een flinke hap melancholie.

Als het goed geschreven en gespeeld is is daar helemaal niets mis mee.
Ik vind het 'mainstream'-gehalte best wel meevallen, trouwens....
Ik denk dat de gemiddelde TMF-leek er niet eens aan wilt denken om deze van voor tot achter te beluisteren. Beetje een zinloze opmerking.

Het is gewoon mijn mening. Mag het? Geen enkele opmerking is zinloos.Als het om smaak gaat. Kan best begrijpen dat sommigen het niet "leuk" vinden maar het blijft wel mijn mening.

En ik geniet weer volop van je tegendraadsheid hoor. Je hebt gelijk dat je dit album niet goed kan vinden is jouw mening en smaak. Ik heb een hele andere ervaring met dit album, maar dit was voor mij ook het eerste album van The Cure dat ik vanaf moment van release direct in huis had en Pornography bijvoorbeeld leerde ik volgens mij daarna pas kennen. Met dit album ging The Cure voor mij echt leven, voor het eerst ze live zien enzo. Al dat soort herinneringen zitten voor mij aan dit album vast, het is nostalgie voor mij. Ik denk dat jij dat eerder bij een iets ouder album al had. Maar jee, perfume, is hij je echt niet ietsjepietsje meer waard dan 3*** met een nummer als The Same Deep Water As You erop?

Natuurlijk mag eenieder hier van denken wat ie wil, dat is democratie;
Maar ik blijf dit de allerbeste Cure plaat vinden ever! En poppy of mainstream zou ik dit in geen duizend jaar willen noemen, dit is zovéél méér en beter dan mainstream... dit is gewoon The Cure Grand Cru, zoals ze er nooit één gemaakt hadden, met momenten leek het wel Pink Floyd, en dàt vond ik hier zo fantastisch aan, dat mystieke sfeertje, dat mysterieuze... sommigen noemen dit een zeer romantische of gevoelige Cure, dat kan ook best, voor mij blijft dit gewoon erg... mysterieus, erg spooky zelfs met momenten, zoals in Prayers for Rain en The Same Deep Water As you...

Formidabele plaat, ik blijf bij mijn maximale score *****

Maar kijk, perceptie is bij iedereen ook gelijk totaal anders. Pornography heeft me nooit in zijn greep gekregen, Seventeen Seconds en deze wel...

Ik geef dit geen 5,0 maar 4,5 sterren. Ik hou meer van het 'kalere' geluid van de eerste Cure albums. Ik denk een gevoelskwestie. Desalnietemin staan er pareltjes van nummers op. Fascination Street, Plainsong en Lovesong doen mijn hart kloppen. Ik moet alleen altijd meer moeite doen om er in te komen. Maar als ik er eenmaal inzit dan kruipt de plaat meteen onder m'n huid. Ik ben jaloers op al degene die the Cure nog mee hebben mogen maken in hun hoogtijdagen (zie reptile71). Helaas opgegroeid in een periode dat Wave absoluut uit was.

En nu is het gelukkig weer heel erg in! Wat dat betreft lijkt deze tijd wel een beetje op vroeger. Dus niet getreurd. Er is een band die mijns inziens net zo goed is als The Cure. The Search en die zijn van deze nu-wave periode.

Zo, een groter compliment zal The Search niet meer krijgen!