The Cure - Disintegration (1989)

...hiephiephoera lalala.. Op Disintegration?? Hebben we het over dezelfde Disintegration? Of had je het weer over een plaat van The Smiths?

In de binnenkant van het hoesje staat geschreven:

This music has been mixed to be played loud. So turn it up.

Heb hem nu over een PA installatie staan. Loeihard. En inderdaad. Dan maakt die nog veel en veel meer indruk op me. Zo lekker. Ben nu bij Pictures Of You. Genieten.

Mijn moeder ziet dat niet als goede reden om het geluid altijd zo hard te zetten.

Mijn buren kennen ondertussen (geheel tegen hun zin in) elk geluidje, toon, maat, tekst van het album

nummers als plainsong horen gewoon gecranked te worden totdat je de bas op je borst voelt.

en


dat is waarom je terugkomt naar mume.

Gisteren weer even opgezet.. was bijna weer een religieuze ervaring! Dat ik na pakweg 20 jaar nog steeds kippenvel krijg van een plaat die ik al minstens 500x beluisterd heb, onbeschrijfelijk...

Ik ben er honderd procent van overtuigd dat Peter Jackson clip van Lullaby als inspiratie heeft gehad voor LOTR. Het stuk waarin ze gevangen worden door de spin. Toen is dat zag, dacht ik ineens: " The spiderman is having me for dinger tonight"

Komt dat stuk niet voor in het boek dan?

Geen idee, maar dan kan iemand er natuurlijk nog wel qua beeld door geïnspireerd zijn? Briljante clip in ieder geval! Zoiets kwam niet iedere dag voorbij toendertijd..

Ja uiteraard, maar ik bedoel natuurlijk de visualisatie er van, make up etc, check het maar eens!

Nou ja alleen de zin al "spiderman is having me for dinner tonight" Vind ik van een dusdanige geforceerde nephorror dat ik al geen zin meer heb in die clip en glimlach ik er maar om! Maar misschien was dat ook wel de bedoeling van Robert!

Je kunt het ook breder zien; gaat misschien wel over de angst om in de nacht plotseling te overlijden. Of het is gewoon een liedje over de enge krokodil bij een kind onder het bed.

Of het gaat over iemand die denkt dat hij spiderman is en Robert Smith opeet!

De terugkerende thema's bij The Cure zijn vaak wel de angst om ouder te worden; dus ook het einde der leven wat dichterbij komt. Robert Smith heeft dit in een slaapliedje verpakt, en juist hierdoor wordt het niet serieus gezien, en door velen beschouwd als buitenbeentje op dit album; terwijl Lullaby hier juist geweldig goed tussen past.

Dat vind jij Het blijft voor mij een van de slechtste(wel grappige) nummers op dit album en van The Cure in het algemeen..Ik denk dat je achter dit liedje niet teveel diepgang moet zoeken zeker niet met zulke zwakke lyrics. Maar goed mijn mening over dit slaapliedje is bekend. Dus soms lach ik erom maar meestal skip ik het als ik het album luister.

Over A Lullaby kan ik nogal kort zijn: Geniale hit die nog geen moment is gaan vervelen.

Probeer eens wat meer in metaforen te denken perfume Daarnaast is het een nummer met een verukkelijke flow, lekkere beat en catchy strijkers en is het toch geen hop-spring-blij cure popnummer. Is een geweldige afwisseling tussen de donkere pilaren van de grot die op dit album dit nummer omringen. Ik heb het ook steeds meer leren waarderen.

Ach dit album spreekt me in het geheel niet zo aan! Dat zal het wel zijn. Maar met de beste wil kan ik Lullaby niet goed vinden.Vaak genoeg geprobeerd. Helaas!

Toen dit album uitkwam in 1989 was The Cure al op zijn retour. Ik heb dit album destijds ook wel eens gehoord op een cassette van een medestudent maar ik was toen al niet echt onder de indruk. Nogmaals geen slecht album maar zoals ik al zo vaak heb gezegd niets nieuws en een herhaling van hun vroegere werk. Dit album pakt me niet. Is me te bombastisch en nep. In tegenstelling tot de mening van velen hier vind ik dit absoluut geen vernieuwing. Ik begrijp best dat liefhebbers dit wel graag zo willen zien. Maar in vergelijking met Porn of Faith is dit album een schijnvertoning! Dit is een echt The Cure album, zonder twijfel. Alle geluidjes kloppen en soms bij enkele nummers waan ik me ook terug in die typische The Cure sound?! Maar desalniettemin blijft dit album wat mij betreft toch een slap aftreksel van hetgeen ze voordien hebben uitgebracht. Nogmaals te theatraal en bombastisch en weinig authentiek. Alle metaforen ten spijt orbit! .

Tijdloze plaat. Daarmee wil ik zeggen dat hij niet 80's-achtig klinkt. Genoeg daarover. Ik draai deze de laatste dagen veel. Word op zijn zachtst gezegd geraakt door het sferische geheel van 'Disintegration'. In extase kom ik bij 'Last Dance' en dat duurt voort tot en met 'Prayers for Rain'. Enkel 'Love Song' kan mij wat minder bekoren maar dat vormt vooralsnog geen struikelblok,

De langere nummers zijn inderdaad wel mooi hoor! Ik vind dit dan ook geen slecht album. Anders had ik er geen 3 sterren voor gegeven. En had ik het uberhaupt nooit gekocht. Woorden als slap aftreksel en schijnvertoning neem ik dan ook terug.

Dat is netjes van je perfume.

Inderdaad perfume je draafde een beetje door.. en wat betreft die vergelijkingen met Porn en Faith betreft: die kun je beter laten varen. Dit is een veel complexere plaat die een heel ander geluid (zeg maar geluiden) laat horen. En soort extase van de ultieme nostalgie en weemoed. Niet meer die agressie en dat venijnige galspuwen van weleer, waar jij zo van houdt. Dat wil niet zeggen dat het een per definitie slechter is dan het ander. Jij hebt alleen meer met het een dan met het ander. Erg veel mensen trekken zich liever terug in deze wereld van The Cure echter, dus in die zin wel vernieuwend! Een band die zichzelf opnieuw uitvind, en hoe!

Ik snap de redenering van Perfume wel. Een love or hate it album. Ik geef ook de voorkeur aan the Cure uit de vroege jaren '80. Ik weet dit album tegenwoordig wel op waarde in te schatten, maar liever Faith ijl dan Disintegration bombast.

Wees blij dat elk Cure-album weer anders klinkt. Ik ben recentelijk Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me wat meer gaan waarderen door die instelling.

Hij legt die platen echter iets te gemakkelijk naast elkaar.. er zit wel 7 jaar tussen Porn en deze, en Smith heeft hier alle registers van wat de studio te bieden heeft opengetrokken. Zowel wat betreft ontwikkeling als wat betreft gevoel gewoon jaren evolutie extra. Ik kies geen partij tussen beide periodes, vind deze plaat amper onderdoen voor Porn en zeker niet voor Faith (zie mijn top10). Zoals kaztor al zegt: waardering voor de meerdere periodes uit de geschiedenis van deze band. En hoe je het ook went of keert, voor het gros van de fans was dit eerder het hoogtepunt van de band (misschien de nieuwe fans, maargoed) dan die eerste periode.

Ik denk dat Disintegration een nieuwe generatie fans heeft opgeleverd. Als ik net een paar jaartjes ouder was geweest zoals perfume dan had ik misschien ook wel Seventeen Seconds of Faith hoger staan dan Disintegration. Het heeft vaak ook allemaal met je ervaringen in die tijd te maken en zo, herinneringen... Welk album is meer nostalgisch voor je...

Inderdaad denk ik ook dat de wat "jongere" liefhebbers van The Cure deze plaat boven Faith en Porn zetten. Dat geldt voor het merendeel niet voor mensen van mijn leeftijd denk ik. Zeker niet als ik in mijn eigen vrienden en kennissen kring kijk. Sterker nog de meesten van hen vinden dit echt een vreselijk slap en bombastisch album. Zij begrijpen dan weer niet wat ik wel met dit album heb. Bovendien vind ik dit album weer beter dan The Top en Kiss Me

Klopt helemaal; kan me nog herinneren dat ik in Nijmegen op school zat en spijbelde om deze LP te kopen; was na het zien van de clip van Lullaby wel erg benieuwd hierna. Kiss Me had ik op tape, maar dit was mijn eerste echte studio album van The Cure; was wel al in bezit van Staring At The Sea en een aantal singletjes.
En wat vond ik de hoes mooi, en hoe geweldig opende de B-kant met dat intro van Fascination Street.

Ik val net iets tussen die beide generaties in en deze plaat maakte gewoon muzikaal gezien een overweldigende indruk op me! Heb dit echt 50x gedraaid in het begin en vond zowat ieder nummer briljant. Daarna heb ik pas Porn en Faith ontdekt en daar was ik aanvankelijk veel minder van onder de indruk.. Mijn broer is een stuk ouder en die kende The Cure alleen van Three Imaginary Boys t/m The Top en kent op de dag van vandaag deze plaat niet Ondanks dat ik hem al meermaals heb bezworen dat dit dus echt het neusje van de zalm is uit de jaren 80. Hij leeft echt bij de tijd van 1979-1985, ook wat bereft de andere bands uit de jaren 80.. ik snap dat niet helemaal geloof ik

Ik denk dat op dezelfde manier als je broer dat heeft met de platen t/m 1985, ik na Disintegration The Cure minder interessant begon te vinden. Dit was voor mij de top, hierna kon het alleen maar minder worden. Je kijkt dan natuurlijk uit naar een volgend album, maar dat kan gewoon niet meer tippen hieraan.