The Cure - Disintegration (1989)

Er waren geruchten die zeiden december/januari. Ik kijk er hoe dan ook met volle spanning naar uit want tot nu toe weten de deluxe-editions me meer dan te bekoren.

voel me nu stukken beter. gewoon een gevoel wat ik denk ik eerst moest doormaken. nu bekijk ik het weer anders. schrijven wat je voelt kan echt een opluchting zijn
disintegration is en blijft mijn favoriet! niemand weet me meer te raken als robert smith

kan echt niet wachten op die deluxe versies!! ...zal helaas toch eventjes moeten

Wat een meesterwerk!

amen to that

Ongelofelijk,

Super afwisselend. heerlijk album!

....toen ie uitkwam vond ik dit, wat ik later noemde, 'De Andere Cure': Groots & Meesleepend. Dat ik ze destijds live in Thialf heb gezien en gehoord zal daar ongetwijfeld in hebben meegespeeld..

De plaat jaren niet gedraaid toen ik eind '90 'Sinking' van The Aloof hoorde en erg sterk, qua sfeer, moest denken aan deze plaat...m.a.w. voor liefhebbers van The Cure ten tijde van Disintegration, luister vooral ook eens naar The Aloof.....

Disintegration is wat mij betreft het beste/mooiste album wat The Cure heeft voortgebracht. Ik zag dit album liggen in de aanbieding vorr 6.99; een koopje. De eerlijkheid gebiedt mij wel te zeggen dat ik een stuk of 3 nummers skip, omdat het voor mij wat teveel van het goede wordt, niet omdat ze slecht zijn; ik vind ze iets minder. Waar je wel tegen moet kunnen met dit album is dat het toch wat zwaar op de maag kan liggen, vooral de 2e helft; dat heeft ook te maken met de lengte van de nummers in combinatie met een bepaalde eentonigheid in de akkoordenreeksen van de 'donkere' nummers. Zo skip ik Prayers For Rain en Homesick mede hier om; aan de andere kant brent je dit ook in een soort 'trance' , wat misschien ook de bedoeling kan zijn. Als je deze zaken geen beletsel vind heb je een heerlijk album in bezit en een topper in zijn genre. Mijn favorieten; Fascination Street , Same Deep Water As You (ondanks de lengte) en Untitled.

Lullaby is een vreselijk nummer, draaide mijn vader altijd...en altijd....en dan nog es.. Bah

En dan waarschijnlijk nog voor het slapen "Sweet dreams are made of these..."

Ik vind dit een zeer goed album, wat op het eind het beste is. Nummers als Plainsong en Closedown vind ik niet veel aan. Last Dance vind ik nog gaan, maar is lang niet zo goed als het laatste deel van het album. Het is wel een album wat ik niet op een zonnige dag ga draaien, daar vind ik het te duister voor. Mijn stem zou een 4 zijn vanwege de 3 mindere nummers, maar ik geef er een 4,5* voor omdat ik de rest wel heel erg goed vind.

Mijn favoriete Cure plaat en misschien wel mijn favoriete plaat allertijden. Heerlijke sfeer hangt er rond dit album, telkens als ik hem beluister, lijkt het wel of ik in een heerlijke trance verkeer. Van Plainsong tot Untitled is het genieten van muziek van de bovenste plank. Persoonlijke favoriet is het titelnummer, voor mij het mooiste nummer ooit geschreven.

Oh I miss the kiss of treachery
The shameless kiss of vanity
The soft and the black and the velvety
Up tight against the side of me
And mouth and eyes and heart all bleed
And run in thickening streams of greed
As bit by bit it starts the need
To just let go
My party piece

ja, prachtige muziek, maar net als Pornography trek ik deze muziek niet te vaak, te heavy. De Matheus Passion van Bach is hier nog lichte kost bij..
Doe mij maar 17 Sec , is voor mij meer melancholisch en niet zo topzwaar.

Heb hem nu opstaan. Zucht, wat is The Same Deep Water As You toch een prachtnummer. Ik kan gewoon de hele dag niks anders doen dan deze cd luisteren.

Grandioos


Een tip:

From The Edge To The Deep Green Sea op Wish.

Persoonlijk vind ik de versie op Show nog 10x beter!

Maar tegenover The Same Deep Water As You moet die toch het loodje leggen...

Over de manier waarop mensen een beslissingen nemen is een heel intetressant boek geschreven - "Blink" van Malcolm Gladwell.

Destijds had in de platenzaak na 10 min. in de gaten dat "Faith" niet mijn kopje thee was, een indruk die nogv werd verstevigd bij het uitkomen van "Pornography". Blijkbaar zijn onze beslissingen dan zo radicaal dat als we een groep eenmaal labellen als 'niet meer interessant' dat dat label echt blijft hangen en we de band a.h.w. afschrijven. Onterecht blijkt ind dit geval.

Ik vind dit een hele afwisselende en goed gemusiceerde plaat; ook de productie klopt imo (weliswaar "a sound to impress") en da's heel prettig. Het geluid staat er helder en indrukwekkend, de sfeer is bij tijd en wijle etherisch ("Pictures of You") beklemmend ("Close down" en "Fascination Street") Mag ik een vergelijking maken, dan is dit album: "een eenvoudige, doch voedzame maaltijd" (en daarmee doe ik het iets te kort gedaan - misschien moet ik wel zeggen een goede 3-gangen maaltijd) en is "Pornography"meer een soort van "La Grande Bouffe".

Ook "Pornography" zal ik nog eens een paar luisterbeurten geven, maar ik denk niet dat mijn beeld fundamenteel zal veranderen - daarvoor is het teveel fluweel en echo, echo, echo....

Ach, geluidseffecten die worden aangewend de algehele indruk te intensiveren zijn niet verkeerd hoor. De backbone van Porn is allerminst echo.. Dan blijven er nog steeds 8 ijzig kille en overrompelende nummers staan die qua nihilisme voor niets of niemand onderdoen op dat gebied. Zolang je dat blijft terughoren is er geen probleem met studio-effecten lijkt me.

Wat is het nummer Pictures of you toch een betoverend, intiem en gevoelig nummer erg goed en het raakte mij echt toen ik net het muzieknootje achter het nummer aanklikte om het even te beluisteren. hmm toch nog maar eens wat meer van The Cure beluisteren, want de nummers die ik beluisterd heb die 4 hierboven achter het album staan met die muzieknootjes en youtube clipjes bevallen me wel, ook Lullaby vind ik erg goed, maar van de 4 nummers die ik net gehoord heb vind ik Pictures Of You toch echt wel het beste nummer geloof ik.

Dus dáárom staan die nootjes daar...

@Orbit - dit album is top - 'Porn' is er overheen. In een variant op "door de bomen het bos niet meer zien" kan ik "door het geluid de muziek niet meer horen" en da's jammer.

Ik hou denk ik toch van strakerre, meer uitgeklede (elementaire) muziek en dat vind ik wel bij 17 Seconds en de beide voorlopers ("Thee Imaginary Boys" en "Boys Don't Cry"). Over de hele linie genomen word ik minder verrast.

Overigens doet het geluidsbeel me wel in bepaalde opzichten denken aan New Order uit de periode 82 - 87, maar die speelden dan weer strakker door synthesizers/sequencers etc.

1 van de weinige keren dat ik de 'hits' op een album na vele malen beluisteren nog steeds veruit het beste van het album vind.

Pictures of You, Lullaby, Love Song zijn samen met Plainsong wel veruit de beste nummers. Die brengen het net naar een 3,5. Vind de rest toch een stuk minder interessant.

Ook The same deep water?

Tsja, je bent niet de enige op deze site.. je hebt al enkele halfbroers rondlopen zoals Chameleon Day bijvoorbeeld.
Ik vind het onderscheid nog anders: Disintegration is een briljant uitgekiend studioalbum waar menig rechtgeaard muziekliefhebber zijn hart bij kan ophalen en ook ronduit intense sfeer.
Pornography is daarentegen een vuurspuwend monster waaraan menigeen zijn vingers brandt.. verre van geaccepteerde pop of rockmuziek zoals hier 99,9% op de site vol van staat. Die plaat behoort tot een zéér select clubje platen dat volstrekt oncompromisloos is en niet probeert te pleasen, echo's of niet.
Maar ik laat je gerust je mening, ik ben blij dat ik nog iedere keer verrast en verbijsterd kan worden door het geluid en dat gevoel.

@Orbit - één din"g: 't is heel fijn varen in die Kameleon.

Disintegration heb ik destijds gemist - zie ook mijn verwijzing naar 'Blink' het uitermate boeiende boek van Malcolm Gladwell. Ik ben het nu mede dankzij het reptiel - 2 cheers please - gaan waarderen en er zit nog groei in mijn waardering - er bestaat een kuur voor zoiets. ("veel luuster'n mien jong" zee de bovenmeester).

Bij 'Pornography' creëert het geluid zelve dermate veel 'ruis' dat ik de muziek niet meer hoor, al denk ik wel dat ik het concept snap. Ik ben redelijk audiofiel en net als met wijn kan een dergelijk zintuigelijke beleving je waarneming storen. M.a.w ik kom niet bij dat vuurspuwende monster omdat ik vind dat 'ie niet fris ruikt.

Ik blijf 'em draaien, omdat iets heeft. Da's 't leuke en het unieke van MuMe - je komt in aanraking met een hoop muziek, met gelijkgestemden en je levelt heel snel. Zo is Qntal een mooie aanvulling op mijn muziekuniversum.

I love het gitaarwerk op één van mijn favoriete Cure nummers sowieso: Fascination Street (je hebt geen 'shredders' nodig voor effectief/pakkend gitaarwerk)

The Cure is een topper in het neerzetten van een sfeer, dat doen ze genadeloos goed in 17S en Faith, en ook wel Pornography, zij het minder subtiel -:). Dit album Disintegration komt in de buurt, maar is toch wat wisselvallig. Vooral het 2e stuk (Voor Vinyl: kant2, is mij overigens te veel gedoe, ik houd het op Mp3...) weet dezelfde snaar te raken als eerstgenoemde albums.

Het tweede deel is ook mijn favoriet met o.a. Prayers For Rain, The Same Deep Water As You en het prachtige titelnummer, en in het neerzetten van sfeer zijn ze inderdaad meester. Maar persoonlijk vind ik dat de hele cd vol staat met toppers, zou echt niet weten wat ik als minder nummer moet bestempelen.

Nou, ik wel, bv "Pictures of you" en "Lullaby" (wat een k-nummer....)skip ik meteen bij het luisteren naar dit album, en zo zijn er nog een paar (Lovesong). Bij de albums 17S, Faith en Porno zou ik echt niet tussendoor gaan skippen omdat dat mi. veel consistentere albums zijn en ook meer een geheel vormen, dat luister je gewoon van A tot Z, no way out.
Neemt niet weg dat op Disintegration enkele megatoppers (Fascination street, Deep water en zo nog wat) staan. Zonder pieken geen dalen zeg maar.........

"Pictures of you" vind ik juist een prachtig nummer evenals "Lovesong". Ik vind het ganse album op een zeer hoog peil staan zonder missers.

ok dan, als ik mild ben is alles ok, behalve Lullaby, daar kom ik echt niet doorheen. Dat was toch de single van dit album niet? Wat een raar masochistisch trekje van The Cure om vaak hun slechtste nummers single te maken.