The Cure - Disintegration (1989)

Mwaaahh....een single wordt (mede) gekozen om aandacht op het album/de band te vestigen.

Dat was er één van de 4, en wel volgende: Pictures of You, Lullaby, Fascination Street en Lovesong. Ik lees hogerop dat je Fascination Street wèl een geweldig nummer vindt, dus je ziet dat ze niet alleen maar van "hun slechtste nummers" singles maken

aah, toch een knaller als Fascination Street single, daarbij is mijn hypothese alleen beroerde singles bij deze verworpen, hoewel ik de andere 3 idd de minste nummers vind

Dat Fascination Street een single was wist ik niet..
Lullaby vind ik juist een heerlijk dromerig nummer! Prachtige orchestratie met die strijkers, en juist een mooi contrast tussen het eerste en het tweede deel van deze plaat. Ik zou ook geen betere singles van andere bands weten uit 1989

Fascination Street was een single in de US ipv Lullaby dacht ik.
De extended versie is weergaloos schitterend.

Ja, staat die niet op een album uit 1990 van The Cure, Mixed Up?
Die versie had ik nog liever op het album gehad, maar je kunt niet alls hebben.

Wauw, ik luister dit album nu voor het eerst en ik zit aan het eind van nummer 2, en ik vind het nu al helemaal geweldig!
Dit is best wel anders dan Pornography, wat ik al kende en ook niet verkeerd vind, maar bij Pornography is het anders... heel andere stijl enzo.
Maargoed, nu begint Closedown, dus ik heb nog wat nummers te gaan, later nog een mening van mij over het volledige album.

Ik zou zeggen: installeer jezelf maar alvast voor 'The Same Deep Water as You'.

Ik snap maar niet wat mensen hier zo prachtig aan vinden. Persoonlijk komt dit album niet eens in mijn top 3 van The Cure albums voor. Het is allemaal net té voor mij. Er staan enkele nummers op die ik altijd skip en het is te veel van hetzelfde.
Harde kritiek, maar ik vind het een geweldig album anders zou ik het geen 4 **** geven, maar ik hoor niet wat hier zo ultiem mooi aan is. Ik denk zelfs dat het nieuwe album beter gaat worden

Voor mij is dit album pure nostalgie. Ik was 17 toen het uitkwam en ik het leerde kennen en het heeft me diep geraakt en daarna nooit meer losgelaten.
Als ik het nieuwe album beter vind dan dit krijg jij dat van mij cadeau. Dat beloof ik hierbij.

Ik hoop dat je gelijk hebt met die laatste zin azra Ik moet zeggen ik ken nog niet alles van de The Cure, maar van wat ik ken is dit album samen met het poppy The Head On The Door mijn favoriete Cure-plaat. Echt een ongeëvenaarde sfeer hier

Voor mij zal Disintegration ook altijd m'n favoriet blijven, net zoals reptile71 vanwege de manier waarop het me heeft geraakt, en nog steeds raakt. Ik heb de indruk dat dit opgaat voor velen, zoniet de meesten, die Disintegration als hét Cure album prijzen. Soms durf ik wel eens te denken dat je diep in de put moet zitten om ècht de diepe glaciale pracht van dit album volledig te kunnen ervaren. Je moet er alleen niet in blijven zitten Maar eens je het hebt ervaren, vergeet je het gegarandeerd nooit meer.

Dit album kan je zo warm en gloeiend doen voelen...

Hehe, leuk om te zien hoe tijdloos zulke muziek is... Reptile vertelt dat hij 17 was toen het uitkwam en het hem diep had geraakt enzo...
Ik ben nu dus 17, en ik vind het ook echt prachtig! Ik vind de sfeer erg mooi, en tja, het is moeilijk uit te leggen. Gewoon prachtig!

Dat vind ik dus echt supercool dat muziek allerlei generaties kan raken. Mooi dat The Cure dat ook met dit album heeft bereikt.

Laat ik eens gek doen, 5 sterren en in m'n top 10.

@ Arrie ; niet overdrijven, meteen op 4, poeh.

Ik kan er ook niks aan doen dat jij de ware schoonheid van dit album niet hoort.

En het gekke is dat je daar niet eens zo heel veel je best voor hoeft te doen

Jawel Het album maakt of wél indruk, of niet. En bij mij valt het kwartje niet (wat bij de andere albums wel valt) en blijft steken op gewoon wel aardig goede nummers waarbij sommige uitblinkers naar boven, maar ook enkele zwakke nummers waardoor het nooit 5***** gaat halen bij mij

Het lijkt mij inderdaad ook dat je bij dit album nou niet echt je best voor hoeft te doen om het kwartje te laten vallen... als het je bij pornography ook is gelukt zoals ik zie raadt ik je aan het toch nog eens te proberen tijdens een lange regenachtige autorit by night ofzo... dan komt die 5 echt wel een x:P

als er nou één album is waar de schoonheid bij de eerste luisterbeurt mij gelijk overviel is het deze wel, zelfs bij pornography kwam de genialiteit in zijn totaal niet in één keer door

Ik ben benieuwd naar de geremasterde uitvoering van dit album.
Ik heb altijd de indruk gehad dat de dynamiek van Disintegration achter bleef bijvoorbeeld bij Faith of Pornography. Een beetje "muddy" sound, net echt helder.
Het kan aan de productie liggen natuurlijk, dan wordt het ook met de remaster niet veel beter.....

Ik heb nooit last gehad van een mindere produktie bij dit album. Al bij de eerste noten van Plainsong was ik ingepakt. Daarna werd ik verliefd op Pictures of You. Vond het destijds jammer dat dat een single werd, ook nog eens in een ingekorte versie.

Dit snap ik niet echt: ik vind dit ok klinken en Pornography dus niet, productietechnisch. (dat eitje moet ik daar ff nog kwijt).

"Pictures of You" vind ik fraai, gevoelig, broos (er zijn er nog een paar) en als The Cure dat niveau het hele album had vastgehouden was een uitstekend album geweest, van de S-klasse, zal ik maar zeggen - zoals het nu is, het goed - echt goed. Verwacht geen wonderen van een re-master.

Van mij hoeft ook geen remaster. Ik heb al een aantal geremasterde versies van een aantal nummers van deze Disintegration op een greatest hits cd van The Cure gehoord, en dat vond ik bepaald geen verbetering..

Ik zie ook niet in wat hier nog aan te remasteren valt..

Nieuwe hoes lijkt me wel leuk, verder niks meer aan doen.

Paar nummers eraf halen, verder niet.

Vooral de vinyl editie van dit album was ondermaats.
Dat kwam vooral omdat zelfs met 10 tracks, het album te lang was.
De groeven stonden dicht bij elkaar en dat was nefast voor de geluidskwaliteit.

Dat was nog het tijdperk waarin je bonustracks had op CD
om de die hard vinyl freaks toch mee over de streep te trekken.
Misschien ook daarom dat ik het album altijd beter heb gevonden
zonder Last Dance en Homesick ...

Ik had ook liever de CD gehad zoals de plaat was; niet eens zozeer omdat ik ze slecht vind, maar dan had ik het album zelf nog een tikkeltje beter gevonden (I guess).