The Cure - Disintegration (1989)

Gewoon een fantastisch positief deprimerende, gothic, spookachtig, melancholisch, sfeervol en unieke plaat van een band met een geheel eigen ongeevenaarde stijl.
Er zijn slechts 2 opties, of je vind het helemaal niks, of het grijpt je bij de keel en het laat je nooit meer los.
Voor mij geldt uitraard het laatste: dromen, dromen en nog eens dromen. Heerlijk.

Wat vreemd, ik heb nooit doorgehad dat dat echte strijkers waren. Ik dacht altijd dat ze uit een doosje kwamen.

Dat doen ze ook hoor (uit een synth komen bedoel ik dan), durf ik mijn hand voor in het vuur te steken. Dat valt niet alleen op te maken uit de textuur van de klank, maar ook uit de archetypische "enveloppe" (attack-decay-sustain-release, of als je verkiest, de manier waarop de noten aanzwellen en uitsterven). En natuurlijk ook uit het feit dat er wel degelijk credits zijn voor synthesizers, maar niet voor een strijkersensemble

Ik waag me niet teveel aan deze plaat waar ik een haat/liefde verhouding mee heb. De intens zware sfeer is ergens wel lekker en muzikaal gewoon steengoed, maar tegelijkertijd gaat die sfeer zo onder je hersenpan zitten en aan je kleven dat je bijna gaat geloven dat de aarde een tranendal is, maar mr smith is daar wel zeer geloofwaardig in.

Ja, de plaat trekt je moeiteloos mee.. ik weet nog dat ik hem na een hele poos niet te hebben geluisterd opzette en bijna schrok van het gevoel dat zich gelijk van me meester maakte, ik verzonk in weemoed en werd bijna instant depri. Waar Pornography een goddelijke afreageerplaat is, is dit wel andere koek. Gelukkig heb ik hem na die ene keer weer regelmatig gedraaid en is hij vanzelf mijn top10 weer binnengekropen waar hij al jaren rotsvast staat. Goddelijk.

Wat mij betreft : een geweldige laatavondplaat dat niet stuk te krijgen is.

Als dit mijn laatavondplaat is doe ik de hele nacht geen oog meer dicht, lig je tot 5.00 uur s'morgens te piekeren om s'morgens kapot de dag te beginnen. Kan je beter de dag eindigen met Wish, want dat is ook geen zonnestraal maar heeft nog iets van hoop.

Hahaha.. Ik kan blijkbaar beter tegen dit soort despair met de jaren, ik hoor er nu vooral de schoonheid van. Maar er zijn fases in mijn leven geweest waarin het maar goed was dat deze plaat niet te vaak van de plank kwam

Tja, 's avond zet ik liever meer ingetogen en liefst melancholieke of dromerige muziek op. Door de dag meer opgewekte of steviger rockwerk.

The Same Deep Water as You

Machige en tevens tijdloze plaat die je iedere keer dat je hem opzet weer doet ontroeren en verbazen over hoe goed hij wel niet is. Het klinkt allemaal niet zo desolaat, keihard en deprimerend als hun eerdere werk en dan heb ik het vooral over een Pornography (die andere favoriet van me) het geluid is meer poppy maar de donkere melodieen en poëtische teksten die enkel door Smith geschreven hadden kunnen worden zijn echter gebleven. De nummers zijn allemaal op hun eigen manier briljant, vind het dan ook- moeilijk een favoriet uit te kiezen. Van de machtige opener Plainsong krijg ik nog- steeds iedere maal kippenvel en een traantje in mijn ooghoek. Fascination Street, Lovesong, Lullaby en natuurlijk het overbekende Pictures of You zijn de ideale singles die nooit vervelen (hoe vaak je ze ook luisterd) En ook de rest van de nummers staan na al die luisterbeurten nog als een muur overeind. Twijfel nog altijd welke van de twee (deze en Pornography) ik nu tot mijn favoriet moet rekenen, vind ze beide op hun eigen manier even goed dus ik zou het niet durven zeggen, zeker is wel dat ik ze (als ik hem had) beide in mijn top 10 had gezet. Geef deze plaat uiteraard dan ook-

5 sterren

Weet iemand wanneer deze geremasterd verschijnt?

Dat weet zelfs Ome Smith zelf niet vrees ik... Eigenlijk had die al lang moeten verschijnen, maar is steeds uitgesteld geweest (hey, waar kennen we die van?). Hij heeft het er vorig jaar nog wel eens in interviews over gehad (ben vergeten dewelke...), waarin hij de fans nog eens op het hart drukte dat het "echt wel heel goed" gaat worden, verwijsend naar zowel de nieuwe klank als het bonusmateriaal, en als ik mij niet vergis is de huidige release datum "ergens in 2009". Dit jaar vieren The Cure hun 30 jaar als band, en Smith zit weer volop in zijn "laten we er een knallend einde van maken" gekte, waarin hij er weer eens een punt wil achter zetten, maar eerst nog veel lekkers wil loslaten op de fans, waaronder een speciale 30th Anniversary DVD, die Dark Album, nog wat andere spullen, en dus ook deze remaster van hun legendarische album.

Persoonlijk word ik niet echt wild van al die remaster gekte, en als het hier dan nog eens over één van mijn aller favorietste favoriete platen allertijden gaat, in combinatie genomen met de sub-par productie van de laatste 2 albums, dan houd ik werkelijk waar mijn hart vast voor de remaster van deze monumentale Disintegration. Perfect is ie... Maar net iets minder perfect dan Keith Jarrett's "Sun Bear Concerts"

Desintegration 20th anniversary edition ... moet lukken in 2009.

Wat dat inverview betreft, here you go!

http://www.radio1045.com/cc-common/ondemand/

Effe naar onder scrollen, tot je Robert z'n mooie gelaat aanshouwt. In "Part 2" heeft hij het over die remasters. Bijzonder fijn interview in zijn geheel trouwens!

@dazzler: Disintegration, met een i Foei, jij als leerkracht (ja toch?)!

EDIT: het interview staat, hoe kan het ook anders, ook op YouTube: Part 1 - Part 2.

Shet ...

Bedankt voor de info... Ik had van iemand anders opgevangen dat het februari 2009 zou zijn... Want deze is nu eenmaal de moeite om remasterd te hebben denk ik.

Hoewel het een paar van mijn top-nummers bevat ''Picture of you'' ''Lullaby'' en ' Fasicintaion Street'' moet ik toegeven dat het niet mijn favoriete album is, maar zeker en vast een van de beste schijfen van mijn favoriete band uit de jaren 80 The Cure

Ik heb nooit de moeite genomen om eerder naar The Cure te luisteren om de doodsimpele redenen dat de singles mij nooit veel deden.Ik kan nu alleen maar constateren dat ik enorm fout zat.Wat is dit een prachtige plaat en wat heb ik gemist de afgelopen 20 jaar!!!!Zo zie je maar dat vooroordelen achteraf keihard met je komen afrekenen.Zelden zo'n melancholie en hartezeer gehoord en dan ook nog gegoten in ijzingwekkend mooie muziek.Alles klopt aan deze plaat en als ik dan toch een kritische noot mag plaatsen,Lovesong,wat wel een prima nummer is ,maar hier iets uit de toon valt.Daarom geen volledige 5 sterren ,maar 4 en een half .Mij kennende gaan ik mijzelf daar in de toekomst misschien overheen zetten en ga ik het volle pond uitreiken aan deze voor mij pas ontdekte parel.Nu ga ik hem weer even draaien en mij nog even diep in een hoekje zitten schamen over zoveel stupiditeit dat ik deze plaat al 20 jaar lang genegeerd heb.:P

Ik wens je daar alle succes mee

Lovesong vind ik op het juiste moment komen, het doorbreek de zeer zware sfeer en geeft toch weer iets van hoop, dat moment weerhoud je van zelfdoding.

Ja, dat vind ik ook. De plaat staat in perfecte harmonie. Op sommige momenten heel duister maar juist op tijd komt dat lichtpunt dan van Lovesong die je nog wat hoop heeft om deze pracht, maar deprimerende, plaat uit te luisteren.

Need I say more?

Eigenlijk niet, maar aangezien ik zo dadelijk een opvallende stem ga plaatsen (opvallend in de zin van: hé R&P hier?) zal ik het vlug even toelichten...

Ik heb laatst de cd van Reptile71 origineel in huis gehaald; deze vind ik meer dan voortreffelijk. Ik ben daarna met het gekke idee gekomen om maar eens in Reptile’s stemmenlijst te neuzen en daar kwam onder meer het album Disintegration van The Cure in voor. Ik weet niet wat het is, maar iets trok me aan, dus heb ik het van het net geplukt en ben ik het gaan beluisteren.

Ik had echter niet verwacht dat ik dit album meteen zo vreselijk mooi zou vinden; ik word helemaal in de muziek gezogen; eigenlijk klopt alles gewoon van begin tot eind. Ten eerste omdat de zang van Robert Smith zo fenomenaal is. Die man komt met de nodige emotie, waardoor ik enkele keren met kippenvel op de bank zit, de man blijft het gehele album erg beheerst en de man zorgt ervoor dat ik vreselijk jaloers ben op zo’n prachtige stem. Robert Smith, ik ken zijn stem nog niet lang, maar ik vind hem nu al een zeer fascinerende zanger waar ik zeker meer van wil horen.

En dan is er ook nog zoiets als instrumentatie. Goh, de instrumentatie. Geniale instrumentatie. Sfeervolle instrumentatie. Instrumentatie die mij helemaal heeft meegenomen in het land van de prachtige en sfeervolle muziek. Én of het nou de keyboards zijn, de drums en het geweldige gitaarspel; alles vind ik even fraai; het totaalplaatje klopt gewoon helemaal. Het gehele album is de instrumentatie gedoseerd op de juiste manier, ademt het een en al sfeer en stapelen hoogtepunten zich in hoog tempo op. Het past uitstekend bij de dramavolle en liefdevolle lyrics van Robert Smith. Instrumentatie en zang komen tot een, zoals het zelden tot een is gekomen.

Disintegration is een van mijn favoriete nieuwe ontdekkingen, ik ga er voor zorgen dat dit album snel tussen de verzameling hiphop cd’s komt te liggen. En Robert Smith hoort daar voor mij thuis; hij is een ware poëet met ook nog eens de juiste emotie in zijn stem. Muziek waar ik u tegen zeg.



Need I say more?

Goed bezig, R&P!
Ik vind dat wel mooi, hoe jij de laatste tijd buiten je genre bezig bent, en van alles ontdekt.
Ik ben het er overigens helemaal mee eens!

Er zijn ook geen credits voor het kinderkoor.

R&P!! Disintegration is wel wat andere koek dan Songs In The Key Of Life, maar in zijn genre niet minder geniaal inderdaad Inderdaad de perfecte balans in emotie, sfeer en instrumentatie.. had het zelf ook niet beter kunnen verwoorden. En hier is de stem van Smith inderdaad op zijn sterkst.. de platen hierna is hij vaak te dreinerig en de platen hiervoor te onvast.

Naar aanleiding van de 'post' van R&P (mooi zijn gevoel beschreven en ben het wel met 'm eens over de sfeer/instrumentatie aspecten) heb ik Disintegration ook maar weer eens uit het CD rek gehaald. Het is wat mij betreft het beste/mooiste album wat The Cure heeft voortgebracht. De eerlijkheid gebiedt mij wel te zeggen dat ik een paar nummers wat minder vind, omdat het voor mij wat teveel van 'hetzelfde' wordt, niet omdat ze slecht zijn. Waar je wel tegen moet kunnen met dit album is dat het toch wat zwaar op de maag kan liggen, vooral de 2e helft; dat heeft ook te maken met de lengte van de nummers in combinatie met een bepaalde 'eentonigheid' in de akkoordenreeksen van de ('donkere') nummers en gebrek aan echte refreinen en coupletten (het loopt min of meer steeds door) ; aan de andere kant kan je dit ook in een soort 'trance' brengen , wat misschien ook de bedoeling kan zijn. Als je deze zaken géén beletsel vind heb je een heerlijk album in bezit en een topper in zijn 'genre'.

Ojee jammer, Prayers for rain is 1 van m'n vele favorieten en 1 van de sfeerbepalende nummers op disintegration.

Ik vind Prayers for Rain ook een prachtig nummer, ik moet hem ook maar eens weer uit de kast plukken.

Er valt geen enkel nummer te skippen, het zijn allemaal juweeltjes. Dit is gewoon HET meesterwerk van the Cure (en tevens hét album van 1989). Zoals orbit zegt is alles in perfecte balans : de emotionele maar toonvaste zang van Robert Smith, de instrumentatie die de sfeer maximaal ten goede komt.