The Cure - Disintegration (1989)

Zwaar overschat album! Theatraal en te bombastisch. Ik hou meer van de vroegere Cure albums.

In principe is Porn veel theatraler. Dit album is vnl. dromerig en romantisch. Ik vind beide albums schitterend.

Een vreemde opmerking van iemand die 5* geeft aan "Pornography", want dat is pas theatraal en bombastisch. "Disintegration" is - wat reptile71 zegt - romantisch en dromerig en ook melancholisch.

Toch heeft dit album van de meeste Mu-me gebruikers de hoogste sterren-notering gekregen. (4.18 door 667 gebruikers tot nog toe). Die zullen het toch niet allemaal verkeerd inzien. Deze en o.a. Pornography zijn onweerstaanbaar kei-gave albums.
Maar over smaak valt niet te twisten Dylan. Misschien nog een paar keer beluisteren dat je het ineens voelt en zegt... Yes, dit is toch ook best wel gaaf.

Als ik Lovesong, last dance en Lullaby door skip, is het een mega album die de 5* te boven gaat. Nu is het een 5*.
Pornography is van begin tot einde mega goed, net als Faith.
Niet vergeten: Wish en The Top, naast de singles ook mega sterk.

Ook dat is grappig, lullaby staat bovenaan in de stemlijst.. ik vind het ook een prachtig nummer eigenlijk en qua dromerigheid en sfeer past het hier feilloos, wel een lekker tegenritme. Last Dance is ook briljant! Alleen de tekst al: "when the woman was only a girl". Lovesong is inderdaad iets minder, maar kort tussendoortje.

Waarom staan er sterretjes bij Last Dance en Homesick? Dat zijn toch geen bonustracks ofzo?

Die zijn enkel op de cd uitgaven te vinden en staan niet op de vinyl versie.

Ah oke, dankje, ik dacht dat die dus ook op de LP stonden.

Edit: Laat ik dat nou net de twee minste nummers van het album vinden.

Disintegration staat bij mij al lang in mijn top 10, en dat is zeker terecht. Ondanks dat het (net) niet het beste album is dat ik ken, vind ik het toch het mooiste. Ik beluister dit meestal met de live versies van entreat, aangevuld met Love Song van op Paris en Lullaby van op het album Show, enkel Plainsong en The Same Deep Water as You zijn dan de enige letterlijke versies van op dit album, ofwel luister ik naar de versie op Trilogy, want live is dit album nog veel beter en intenser.
Het begint meteen al uitstekend met het prachtige Plainsong. Dit nummer neemt je mee in de droom die Disintegration is. Daarna gaan we over naar Pictures of You. Een van de twee nummers op Disintegration waarbij ik mezelf wel in de lyrics herken, en dat maakt het nog mooier voor mij dan het zo al is.
“Looking so long at these pictures of you
But I never hold on to your heart
If only I'd thought of the right words
I could have held on to your heart”
Daarna volgt Closedown. Het tempo wordt er hier wat uitgehaald. Het nummer begint met een fantastische intro. Daarna behoudt het de dromerige, melancholische stemming die dit album typeert. Nu belanden we bij Love Song, één van de beste singles die the Cure ooit gemaakt hebben, en desondanks hoort het hier nog niet eens bij de beste 5 nummers van het album.
However far away
I will always love you
However long I stay
I will always love you
Whatever words I say
I will always love you
Toch is dit eerbetoon aan de liefde een uitstekend nummer. Last Dance is opnieuw een trager nummer, met net zoals op de rest van het album prachtige lyrics, Als ik aan dit nummer denk, is het altijd het prachtige stukje “And even if we drink, I don’t think we would kiss in the way that we did when the woman was only a girl” wat ik het mooiste stuk uit het nummer, en één van de hoogtepunten van het album. Deel 1 van dit album wordt dan beëindigd met Lullaby, dit is het enige nummer waarvan ik vind dat het niet helemaal thuishoort op dit album qua sfeer. Voordat ik dit album kende, vond ik dat Lullaby bij de beste 5 Cure nummers hoorde, tegenwoordig weet ik dat ze nog zoveel meer moois hebben gemaakt. Toch blijft dit voor mij een uitstekend nummer: “spiderman is having me for dinner tonight!”
Het tweede deel opent met Fascination Street. Dit vind ik van de 4 singles van dit album de minste, wat eerder de sterkte van de andere singles benadrukt. De live versie van op Entreat vind ik wel al een heel stuk overtuigender. Na Fascination Street gaan we over naar een indrukwekkend 3-tal, Prayers for Rain, The Same deep water as You en Disintegration. Prayers for Rain is een zeer goed nummer, met de schreeuw van Robert als meest indrukwekkende punt. Dan zijn we eindelijk beland bij The Same deep water as You. Hier wordt het tempo terug naar beneden gehaald, en dat werkt uitstekend. Dit nummer wordt elke keer als ik het beluister nog beter, en staat ondertussen ook al in mijn top 10 van favoriete nummers. Voor deze schoonheid kan ik gewoon geen woorden bedenken, dit moet je gewoon zelf horen.
And in my eyes Your smile
Met Disintegration gaat het tempo terug naar boven en dit resulteert in een geniaal ritme van de drums dat je helemaal meesleept.
Hierna volgen nog Homesick en Untitled, die me de kans geven om langzaam terug neer te dalen op aarde na deze intense en geweldige plaat. Deze twee nummers vormen samen één grote afsluiter. Untitled is uiteindelijk het 2de nummer waarin ik me wel herken, vooral het stuk
Never know how I wanted to feel
Never quite said what I wanted to say to you
Never quite managed the words to explain to you
Never quite knew how to make them believable
And now the time has gone
Another time undone
Disintegration is dus voor mij overduidelijk een 5*-album en heeft verdiend een plek in mijn top-3 bemachtigd. Op dit album kan ik echt geen enkel slecht nummer aanwijzen. Het zijn alle 12 uitstekende nummers. De beste nummers zijn voor mij Plainsong, Pictures of You, Prayers for Rain en Disintegration, met als ultieme uitschieter het fenomenale The Same Deep Water As You.
Disintegration

Ik blijf het een slechter album vinden als het vroegere werk van The Cure. Je hebt het wel mooi beschreven STaRS! Ik hoor er geen romantiek in, slechts overdreven bombast enzo...sorry! Geef mij maar Faith of Pornography.....Stomme nummers als Lullaby, Last dance vind ik echt verschrikkelijk.

Voor mij is dit grotendeels romantiek en dromerig.

Dat kan. Maar het is toch een album dat in herhaling valt. De vroege albums van The Cure waren en zijn nog steeds vernieuwend terwijl dit album slechts een herhaling is. Maar over smaak valt te twisten. Ik vind dit gewoon niks....te langdradig...eentonig enz....

Waar is dit een herhaling van dan? Alle vorige albums zijn toch echt heel anders hoor.
Overigens boeit het mij niet of iets vernieuwend is of niet, een album moet me raken. Dat vind ik een belangrijkere maatstaf.

Een herhaling van hun vorige albums! Een soort samenvatting.

Ja een album moet je raken! Dat is waar maar ook een dooddoener! De vroege albums van The Cure waren echt vernieuwend dat is voor mij een maatstaf of zoiets!!! Ach ja het is allemaal shit.... Het gaat erom hoezeer je een album waardeert.....mee eens! Al dat gelul is shit.....

Ach ja joh, iedereen hier zit full of shit. hahaha... who cares...

Ik geef je groot gelijk! samen met Pictures of You het beste nummer!

Ik heb de eerdere albums deels beluisterd, maar ik vind dit toch echt het beste van ze!
Meeste diepgang en sfeer, de oudere albums komen kwa geluid wat platter over op me.

Ook absoluut geen herhaling van hun oudere werk.. ik hoor hier nergens het geluid van een Faith of 17 secs terug Enkele tracks op Kiss Me x3 en alléén Sinking van HOTD hadden hier misschien op gepast, alhoewel ik dat bij herbeluistering eigenlijk ook onzin vind. Maargoed, er zijn dus hoogstens een nummer of 4 uit hun vorige werk die een beetje aansluiten bij Disintegration, en dan nog heeft Disintegration een bepaalde 'feel', klank en enorm rijk instrumentarium dat die nummers zonder meer als slecht geslagen spijkers zouden uitsteken. Daarnaast heeft de stem van Smith hier ook zo'n drastische evolutie doorgaan, dat het vorige werk verbleekt op dat vlak. Dit is echt de logische evolutie na ongeveer 10 jaar werk aan het geluid van de band. Dit is gewoon een volwaardige rockklassieker, een evergreen. Iets dat pornography nooit zal worden, dat is veel meer een landmark voor een stroming, ondanks dat ik dat album wel beter vind. Maar ik kan heel goed begrijpen waarom de meesten dit hun beste album vinden, het heeft ALLES.

Ik had vandaag mailcontact met Bret Helm van Audra. Ik heb laten weten dat ik hun nieuwe album erg goed vind, alleen wel wat korter dan ik had verwacht. Ik kreeg het volgende antwoord:

"I am a big believer in shorter albums, as if they were 2 sides of a record. I think sometimes bands put out 74 minute albums and you never really get to know all of the songs, because it's way too long. Unless, of course, it's Disintegration! "

Vond het wel leuk dat hier even te laten weten.

Ik ben het er eigenlijk wel mee eens. Bij lange albums is het vaak lastig om de aandacht er bij te houden en is het totaalbeeld er vaak een van: "langdradig" of eentonig. Voor 'Disintegration' geldt dat zeker niet.

Ik ben het er ook ernstig mee eens. Ik heb meestal liever een album van zo'n 45 a 50 minuten.

En dat is in veel gevallen al aan de lange kant. Ik zet in op 35 a 45 minuten.
Vgl. 'Seventeen Seconds', 'Pornography', 'Unknown Pleasures', 'Closer', 'From the Lions Mouth' e.a. maar eens. Stuk voor stuk albums met voldoende zeggingskracht.

Daar noem je natuurlijk wel een paar krakers van formaat op. En wel meer prachtplaten volgen de 40 minuten grens, logisch ook aangezien er vaak niet zoveel meer op een ouderwetse langspeelplaat paste
Toch ken ik ook genoeg briljante platen van een uur en langer, Mezzanine, Music for the Jilted Generation, sowieso veel electronische artiesten (mijn nummer twee bijvoorbeeld en die andere van Gridlock).

Het is een beetje het dilemma van de cd: er paste destijds 75 min. op (tegenwoordig zelf al iets meer), maar de vraag is of die 75 min. echt allemaal vol moet maken; behalve als je zoals The Clash of His Royal Badness (Prince) moet voldoen aan verplichtingen aan de platenmaatschappij; zowel Sandinista als Emancipation bevatten veel meuk.

Als het kort kan, graag kort - ook graag geen bonusversies, zoals demo version (with auntie Jo in the kitchen) en dat soort ongein.
Uitzondering: 1 cd, waarop twee reguliere,oude albums staan (Tim Buckley, Gram Parsons).

Disintegration is voor mij ook aan de lange kant.

Dat weet ik. Maar het gaat mij er om dat de zeggingskracht van een album er niet minder op wordt. Het zit hem meestal niet in de lengte.



Persoonlijk vind ik 'Mezzanine' en 'Music for the Jilted' wel ietwat aan de te lange kant. Zelfde geldt voor veel electronic. Zeker 'Jilted' was denk ik (nog) krachtiger geweest in een wat kortere versie.

....maar we dwalen af.....feit is dat dit album een zeer aangename uitzondering is....

Ik heb het liefst een cd van over de 70 minuten. Een slappe 40 minuten album vind ik zonde van mijn geld! Hoe langer hoe beter voor mij. Dat vind ik dan ook een van weinige pluspunten van Disintegration.

Dat ligt wel heel erg aan de muziek.
70 minuten Tool trek ik bijvoorbeeld niet.
Maar Disintegration trekt je mee in zo'n sfeer, die kan inderdaad bijna niet lang genoeg duren.

Elk slap album is zonde van je geld. 70 minuten slappe hap is zelfs nog erger! Het langste album uit je top 3 duurt 51 minuten. Hoe langer hoe beter vind ik de grootste onzin die er is. Vraag maar aan de gemiddelde vrouw. De omvang is veel belangrijker. (Er zijn wel grenzen uiteraard )

The Same Deep Water As You is ongetwijfeld hun beste nummer.
Het is niet te geloven hoe ongelooflijk verfijnd dit muziekstuk is gecomponeerd, het geschreeuw van Robert dringt erg erg erg diep door je ziel en je schreeuwt zelf net zo hard.
Maar natuurlijk hij schreeuwt niet zo hard, maar als je goed luisterd schreeuwt ie het uit van de pijn.
En dat is knap.
Want hij vind zichzelf een van de mooiste mensen ter wereld.
Dat is tenminste mijn gevoel bij zijn uitstraling.
Hij is gespeten denk ik.
Hij is gek.

Hij is gestoord.
Ik begrijp hem niet.
Waarom maakt iemand zo'n muziek.
Waarom is hij zo fucking ziek.
En geniet ik er zoveel van.
Ik snap het niet.
Ik wil het zelfs niet snappen.
Ik weet het niet.

Maar ik weet een ding.




Spijsvertering is slechts een metafoor in vergelijking met de kracht van dit bandje en ik vind het geweldig.
Bandje?


Neen, een van de beste bandjes ter wereld, dus een topband.

Voor mij het beste album van The Cure. Ik luister dit album al 2 weken op repeat en het weet me altijd weer van mijn stuk te brengen. Vooral de songs Pictures of You, Lullaby, Last Dance, Disintegration & The Same Deep Water as You weten me diep te ontroeren. De teksten zijn allemaal prachtig en het lijkt bijna toepasbaar op mijn leven nu. Voor mij een goeie 5*****
Dit album zal nooit verloren gaan