Vampire Weekend - Modern Vampires of the City (2013)

Heb net de lp opgehaald €19,99 voor wit vinyl + cd + poster
Album bevalt me erg goed!

Leuk album, de recensies zijn zeer goed te noemen. Om te zeggen echt een meesterwerk? nee, er staan gewoon goede popliedjes op. Ik zou het album een 3,8 geven als dat kon.

(de 9,3 van pitchfork komt in de buurt van de 4,07 hier op musicmeter)

het is Ya Hey!

Jouw 3,8 ligt toch een stuk dichter bij 4,07 dan de omgerekende 4,65 van Pitchfork.

Het is natuurlijk Yahweh.
9.3 was wel te verwachten van P4k, maar ik ben het wel met ze eens dat dit hun beste album is.

Maar dat is ook maar 1 mening he. Dit zijn er al bijna 90.

Fantastisch album! Een major step forward voor Vampire Weekend. Verfrissend, volwassen en super sterke songs: volgende album graag voortborduren op Hannah Hunt en Hudson. Wat een schitterende nummers met de stereo op 10. Mijn favoriet van Contra was 'I think you're a contra' die lijn wordt doorgezet op nieuwe album vind ik. Paar weken geleden een weekje in New York geweest, de clips die tot nu toe vrijgegeven zijn doen me weer terug verlangen. Vampire Weekend zal deze zomer regelmatig voorbij komen in de playlist.

Ik weet niet of jij goed kan lezen. Kijk jij maar eens goed naar nummer 10. staat toch echt Ya Hey

Volgens mij gebruikt hij Ya Hey (en Ut deo) om God aan te spreken. Yahweh dus. Die naam wordt echter niet uitgesproken door joden (zanger Ezra Koenig is joods). Imo gebruikt hij daarom Ya Hey als titel voor dit nummer.

Blijft minder snel hangen dan de eerste twee albums (een enkel nummer daargelaten), maar die constatering hoeft niet te betekenen dat deze ook minder goed is. Dit klinkt immers goed, bij vlagen zelfs heel erg goed. Wat ik bedoel te zeggen is dat ik er nog niet zo goed een mening over kan vormen, wat wellicht duidt op wat meer muzikale diepgang. We zullen zien Vampire Weekend bewijst in elk geval zijn relevantie, gezien ook enkele van de juichende recensies die ik voorbij heb zien komen en het gemiddelde hier.

Hoe dan ook: Step is een parel Héérlijk

Raar dat dit album meer gesmaakt wordt dan de twee eersten waar de nummers poppier en makkelijker luisterbaar waren. Na twee oppervlakkige luisterbeurten hoor ik een duidelijk verschil met hun twee voorgangers maar de 4+ notering hoor ik nog niet, maar dat was ook zo bij hun vorige.

let's go!

Echt een heerlijk album van Vampire Weekend. Het is inderdaad hier en daar allemaal wat meer duister dan zijn voorganger(s). Maar wel duidelijk beter dan Contra. Het eerste album is echt een van mijn favoriete albums allertijden maar die rol zou dit album op termijn wel kunnen overnemen. Eigenlijk maar 1 of 2 liedjes die ik wat minder vind. Maar die moet ik waarschijnlijk vaker horen. Voorlopig 4,5*

Niet echt een release waar ik naar uit keek, maar na de geweldige single Step gehoord te hebben, moest ik dit wel even luisteren. En wow, vanaf de eerste luisterbeurt overtuigd. De vorige albums vond ik te wisselvallig: leuke singles maar de albums konden me niet altijd boeien. Dat is hier heel anders.

Na Diane Young zakt m'n aandacht wel even weg, maar het laatste blok (vanaf Worship You) is weer bijzonder goed. Ook bij mij staat de LP-versie inmiddels in de platenkast. Ben benieuwd of de plaat nog verder gaat groeien!

Onverwacht goed album... en wat heerlijk luistert dit weg (zeker na DP).

Kijk maar eens naar de tekst van dat nummer en dat zie je vanzelf dat ze met Ya Hey Yahweh bedoelen

Hele fijne plaat. Voor mij zeker de beste van VW tot nu toe.

Ben ook enthousiast over dit album. Inderdaad de beste tot nu toe. Volwassen, iets donkerder en gelaagder. Het lijkt er op dat ze hun geluid gevonden hebben. Verrassend sterk plaatje van de heren.

Ik moet even ergens ventileren hoe wonderschoon ik Ya Hey ben gaan vinden. Ging eerst wat langs me heen maar is inmiddels opgeklommen tot het beste nummer van de plaat en één van sterkste tracks van de afgelopen tijd for that matter. Schitterend opgebouwd, gedetailleerd geluid, prachtige emotionele climaxen op meerdere momenten in het nummer en de baslijn in het bijzonder is echt grandioos. Ijzersterk.

Tot de woorden 'for that matter' las ik je tekst met interesse, SilverGun.

Probeer er overheen te lezen, want daarna is het slechts nog Nederlands. Just so you know

Cut the bullcrap boys, let's talk music again!

Wat een melodiegoden zijn het ook! In deze wat meer volwassen tracks, voornamelijk Step, Everlasting Arms, Worship You en Ya Hey, komt dat weergaloos tot uiting.

Van irritant naar interessant. Komt vaak voorbij in shuffle-modus en elke keer weer vraag ik me af of ik tracks van Paul Simon erop gezet heb...blijkt dat het Vampire Weekend is!
Van interessant naar erg fijn, het is dichtbij, dat moment.

Album wordt nog steeds beter. Halve ster erbij ,5* dus.
Vind hem beter nog dan het eerste album. Die stond in de top 10 dus die eruit en deze krijgt een plek in de top 10.

Na 5 luisterbeurten nu, weet dit album me op de een of andere manier nog steeds weinig te boeien. Actief luisterend besef ik goed dat het muzikaal sterker is dan de vorige albums, maar toch voel ik me niet heel erg aangetrokken.

Misschien is het wachten op de zon voor ik er het gevoel bij kreeg dat ik had bij Contra of bij hun debuut.

Toch een 3,5 voor de omgekeerde redenering: onaangenaam is het ook allesbehalve!

Topnummer voor mij is Hannah Hunt, maar de single mag er ook zijn

Ooit mocht Vampire Weekend zich mijn favoriete band noemen, dat was toen Contra net uit was. Nu zijn ze er weer met nieuw werk. Werk waar ik reikhalzend naar uitkeek, waarvoor ik de dagen aftelde en dat ik direct op de releasedag ben gaan halen bij de dichtstbijzijnde muziekwinkel. Nu zijn we alweer dik twee weken verder en is er genoeg tijd over gegaan om met een mening te komen.

Het is een wat zwaarmoediger album geworden, het gaat wat dieper dan de vorige twee platen. Dat zwaard snijdt aan twee kanten. Enerzijds is het een nadeel dat de frisheid en de spontaniteit, een charme die er vooral bij het debuut was, een beetje verdwijnt. Het was de waterval aan onbezonnen vrolijkheid die me daarbij aantrok. Op deze plaat zijn Finger Back en Unbelievers nog nummers van dat kaliber. Enthousiast, springerig en ongeremd vrolijk. Anderzijds heeft deze nieuwe volwassener koers als voordeel dat je nog steeds per luisterbeurt nieuwe dingen ontdekt. Iets wat niet in zo'n grote mate het geval was bij de voorgangers. Het duo Hannah Hunt/Everlasting Arms zijn twee echte groeinummers. Ze klinken wat loom, wat aftastend, maar kunnen me door hun opbouw en flow langzaam maar zeker overtuigen.

Er wordt begonnen met de slechtste track. Obvious Cycle was mijns inziens beter geschrapt. Het cirkelt teveel rond oninteressante motiefjes en mist behoorlijk wat schwung. Maar daarna wordt het dus enkel beter. De twee beste tracks zijn beide krek even goed en waren beide vooruitgeschoven nummers. Diane Young is een waar feest. Enthousiasme, hyperkinetische activiteit, leven, feestgedruis, geluk, vrolijkheid, plezier,... al deze emoties worden in een waterballon gepropt die in je gezicht kapotspat. En dat klinkt geweldig. In Ya Hey ontdekken de mannen van Vampire Weekend wat elektronische snufjes. Het resultaat is briljant. Ik was niet direct fan van dit nummer maar het blijkt toch een van de beste songs van de laatste jaren.

Ik was initieel vertrokken op 4*, maar nu staat hij op 4,5* (groeiplaat, ik zei het al) net zoals de twee voorgangers. Ondertussen vind ik hem al een stuk beter dan Contra. Het is altijd fijn als je verwachtingen uitkomen nadat je erg lang op een plaat gewacht hebt. Want ook al doen ze het op een iets andere manier, ze flikken het toch gewoon weer.

Probeer te letten op de variaties en subtiele progressie in de instrumentatie naarmate het nummer vordert, want ondanks dat de coupletten en refreinen aan de oppervlakte niet veranderen maakt dat het voor mij toch wel degelijk een spannende track.

Vampire Weekend komt nu met een volwassener, maar naar mijn gevoel onevenwichtig album. Er staan vijf geweldige nummers op dit album: Step, Diane Young, Hannah Hunt, Don't Lie en Ya Hey. Step is gewoon een perfect popnummer. Prachtige melodie en vreemde tekst die wel stemt tot nadenken. Dat doen vele van Ezra's lyrics vind ik.

De rest weet me echter na enkele luisterbeurten nog steeds niet te boeien dus daarom kan ik niet meer dan 3* geven.

Ik heb het vorige album misschien twee keer geluisterd en daarvan kon alleen Contra me bekoren. Na de megahype rond dit album had ik totaal geen zin om dit album te beluisteren. Enkele nummers heb ik voorbij horen komen. Step vond ik leuk, maar niet fantastisch. Hannah Hunt dat een enorme climax zou moeten zijn vond ik niets.

Vandaag heb ik dit album toch eens opgezet. Ik hoopte op een Intouchables-ervaring. Aan die film was ik namelijk ook met tegenzin begonnen en bleek uiteindelijk erg leuk te zijn.
Eigenlijk vond ik het voor Step allemaal maar 'meh', maar op Step is het refreintje toch erg pakkend en had Vampire Weekend me eindelijk te pakken. Daarna volgde Emily Young waarin ik nog dacht dat mijn vooroordeel van oppervlakkige popmuziek waar gemaakt zou worden, maar toen barstte het los en bleek er qua productie een hele mooie laag onder het album te zitten!

Don't Lie nam me nog mee op een euforische reis, en Hannah Hunt bleek in albumverband inderdaad sterker dan op zichzelf. Na deze nummers weigert het album me weer te pakken, maar blijft het wel leuk.
Hudson doet me een beetje aan Sigur Rós denken en dat vind ik een positieve opmerking.

Een volledige aha-erlebnis heb ik nog niet gehad en het album heeft nog geen nummer als 'Contra' voor me, maar ik denk dat ik dit album wel nog een keer zou kunnen luisteren.

Van sommige artiesten blijf je goed op de hoogte. Je weet dat ze bezig zijn met een nieuw album, hoe het nieuwe album gaat heten en of ze binnenkort gaan touren. Voor mij is Vampire Weekend het tegenovergestelde. Ik weet er niets van en was dan ook verrast toen ik zag dat er een album uit kwam. Wel raar, want ik kan hun debuut album bijna dromen. Hun tweede album is bijna compleet langs me heen gegaan, dus eens kijken of dit album mijn interesse weer wat aan kan wakkeren.

En daar lijkt het in eerste instantie niet op. Ik heb het album in 1 weekend 4 keer geluisterd, om er daarna 2 weken lang niet meer aan te denken. Toen ik zag dat ik al daadwerkelijk een begin had gemaakt met de recensie, toch nog maar een keer geluisterd.
Het klinkt allemaal wel prima, maar nergens wordt het zo bijzonder als het debuut. Dat stond vol met vrolijke en bijzondere liedjes, waarbij ik dit album meer associeer met standaard. Ik moet mezelf dwingen om goed naar de nummers te luisteren, waarbij mijn aandacht nog wel eens wilt verslappen. Soms zit er een leuk stukje in de nummers wat mijn aandacht weer even trekt, maar dit blijft helaas nooit lang hangen. Dit zijn niet echt de dingen waar je naar uit kijkt in een album!

Waar ik in het begin benieuwd was of mijn interesse aangewakkerd kon worden, lijkt het tegenovergestelde waarschijnlijker. Goed debuut, mindere tweede en een nog mindere derde. Ik denk dat ik wel een beetje klaar ben met Vampire Weekend. Prima achtergrond muziekje, maar het zal voor mij geen topper worden.

Oordeel: 3.0 van de 5 sterren

overgenomen van mijn blog: pat-sounds.blogspot.nl