Crosby, Stills, Nash & Young - Déjà Vu (1970)

Als queenidiot wat ouder wordt zal hij, net zoals ik, erachter komen dat er meer is dan alleen Queen.

Ik moet wel zeggen dat ik me voor kan stellen dat sommige mensen dit saaie muziek vinden, afgezien van de nrs. 3,5 en 10 misschien.

Saai, nou nee. Maar ik kan me wel voorstellen dat niet iedereen dit leuk vind om naar te luisteren. Blijft voor mij een klassieker.

Ik vind dit soms saai, met nadruk op soms. Zo' n Our House , Country Girl, Helpless kan ik niet altijd horen, zonder het slecht te willen noemen; dat is het punt niet. Erzijn albums die ik altijd wel kan horen en daar hoort deze niet bij. Een classic is het zeker.

Tja en de stukken die jij hier noemt maken het album met al het overige juist zo lekker.

Dat vind ik nou ook, normaal komen stuart en ik redelijk overeen qua smaak maar Our House en Helpless vind ik juist tot de boeiendste liedjes horen van dit verder redelijk saai album.

Om een misverstand te voorkomen; ik heb het hier over niet over de 'kwaliteit' van de liedjes/nummers, maar het is nu eenmaal een album dat ik niet zo vaak afspeel, net zoals bijv. Hotel California. Jullie zullen ongetwijfeld ook albums hebben die je meer of minder vaak afspeelt; Deja Vu is een album (zoals ook andere) waar ik écht zin in moet hebben en als dat zo is vind ik het een heel mooi album. Het gaat hier meer om voorkeur; ik vind bijv. Almost Cut My Hair het mooist, een ander misschien niet. Smaak is nu eenmaal persoonsgebonden.

Our House vind ik juist zo'n nummer dat ik vrijwel altijd kan luisteren; word er altijd vrolijk van.

Ik eerder melancholisch; wel mooi dat hetzelfde nummer verschillende gevoelns kan oproepen.

Men mag over dit album denken wat men wil maar ik vind het een prachtig tijdloos en heerlijk ontspannend album dat geen moment verveelt.

Juist; ieder zijn moment(en).

P.S. van LucM had ik me ook geen andere mening kunnen voorstellen gezien
zijn Top 10 notering voor Deja Vú.

Een plaat die, toen hij uitkwam al als een unieke plaat werd omschreven en alom werd geprezen om zijn vernieuwend geluid indertijd. Toen je met die plaat met die prachtige hoes de winkel uitliep, zo trots als en pauw.Met zo'plaat durfde je bij vrienden aan te komen. Dat gevoel zullen de "jongeren" onderons niet kennen. Mooie tijd 1970. En nu 38 jaar later nog zoveel stof voor discussie. Het was een klassieker is en is nog steeds nooit geëvenaard door niemand. By Far!!!!!!!!

Ik begrijp eigenlijk niet wat er hier aan de hand is met die 'vijandige recties van de soouge users onder ons... Een album , ook al is het Deja Vú, betekent niet voor iedereen evenveel; mag dat ?? (een storm in een glas water)

Nee ben ik met je eens, daarom MIJN muziekbeleving van deze cd en die beleving is bijv hetzelfde als bij the Eagles (lees mijn reaktie bij LROOE). Vandaar mijn korte verhaaltje erbij. Jij zult jouw verhaaltje of reden wel hebben. We live in a free country with freedom of choice. Gr. Ad

Wie bedoel je Stuart? Ik gaf alleen aan dat de nummers die jij niks vind, ik wel mooi vind. No hard feelings ofzo hoor, wist niet dat dat vijandig overkwam ofzo? (als ge mij bedoelt althans)

Mensen mogen sommige muziek niet goed vinden, maar de andere daarna niet de indruk geven dat die ander een soort dombo is ofzo. Smaak is.......enz enz. Respect one another. En redelijk over muziek en muziekverschillen praten is leuk., daarom zitten we toch MuMe?

Rare discussie. Het is voor mij een ijzersterk album, en wie dat niet vind mag dat zeggen. Ik heb totaal geen moeite met de kritiek van anderen op dit album.

Heb ik dat gedaan? Lees nu net weer de post van mij door van gister maar ik geloof niet dat het onrespectvol is tegen stuart (een fijne kerel ook nog)

Is een serieuze vraag, dan weet ik dat voor de volgende keer.

Nee Dondijk, jou bedoel ik niet. Het is meer een regel die ik en hopelijk meer mensen (zouden) moeten hanteren bij het hebben van een andere mening over iets en in dit geval muziek

Er lijkt hier een beetje sprake van een misverstand; ik vind Deja Vú ook een mooi album en respecteer ieder zijn gevoel erbij en ik bedoel het zeker niet vijandig( ik heb net zo goed wel eens geen zin in een ander album; ik heb iets geschreven wat eigenlijk niet zo belangrijk is). Ik bedoelde eigenlijk alleen; ik draai nu eenmaal het ene album wat meer dan het andere en daar zal ik niet de enige in zijn.

Nee zeker niet Stuart en dat is maar goed ook ander zou hethier op MuMe een saaie boel worden. Maar ik denk dat liefhebbers, fans diehards, de erg fanatieken en laten we zeggen "tot de dood erop volgt" fans allemaal verschillend reageren.

Ja, dat is zo. Maakt ook niet uit; weet je, ik zal Deja Vú nu even afspelen, het is al weer een tijdje geleden en ik heb door het 'geklets' hier er nu wel even zin in.

Bij de Byrds was al te horen dat David Crosby een heel erg goede tweede stem zingt, maar op dit album vind ik dat meer dan goed.

Na alle berichten hiero, ook 'ns mijn kritisch oor geleend voor dit album.

Het begint mooi met een intro van Crazy little thing called love van Queen bij Carry on
Teach your children is een klassieker voor mij, het past naadloos in het tijdsbeeld van toen, maar is nu nog steeds van kracht en zal zo altijd ook wel blijven....and know they love you...aaaah
Almost cut my hear..is echt een nummer voor die generatie, die nu zijn haar niet meer hoeft te knippen ivm een terugwijkende haargrens. Leuk nummer voor die periode, maar heeft m.i nu wel wat aan kracht ingeboet.

Helpless is een prachtig nummer dat de klasse van Young naar voren brengt en een voorbode is for things to come.
Woodstock is mooi als die andere dinosauresje Joni het zingt en komt zeer goed tot zijn recht met deze heren. Juist ook omdat zij hun vuurdoop aldaar hadden, wel zonder Young, maar dat mag de pret niet drukken. Prachtige (geschiedenis) documentaire overigens.
Deja Vu...waar ken ik dat nummer toch van? Begint mooi en luisterd lekker weg, maar is ook weer voorbij voor je het weet.

Our house...doet mij onwillekeurig aan Madness denken, maar is een sterk beeldend nummer over die tijd, net als No milk today van Herman's Hermits of Love Street van The Doors.
4 + 20 rustig en sereen intermezzo.
Country girl, wederom een sterk staaltje compositie van Young. Die m.i toch de beste kaarten daarvoor in huis had. Maar de som der delen maakt dit album juist zo lekker.

Al bij al mag dit best wel een klassieker genoemd worden, gezien de tijd waarin het gemaakt is. Maar bijv. het 2de album van The Band doet hiervoor m.i echt niet veel onder. Zeg zelfs dat tie er naast mag staan. Samenzang hierop is echter honingzoet.

@Madjack; mooi stukje en wat betreft je laatste opmerking bij het album over de 'som der delen'; vind ik ook.

Apart dat je de link legt naar No Milk Today maar dan wel als tegenpolen neem ik aan ...... Bijdeweg: Kwa alledaagse zaken gebruiken om een situatie te verbeelden had Ray Davies toen al een straatlengte voorsprong waarbij deze 2 niemendalletjes een beetje schraal afsteken IMO

Toch blijf ik de ophemeling van Neil Young bij CSNY nogal vreemd vinden. Hij is er vaker niet bij dan wel, en de volgende 2 punten zijn dan persoonlijk:

- Ik vind op dit album zijn nummers eigenlijk een flink stuk minder dan die van Crosby en Stills.
- En hij lijkt zijn beste werk vaak achter te houden voor zichzelf (zie ook The Stills-Young Band), misschien verklaart dat ook waarom hij er vaak niet bij is.

Live en op latere albums van CSNY is zijn rol een stuk groter, maar ook zonder Neil Young had Deja Vu denk ik minstens net zo goed kunnen zijn. Ik ben een groot liefhebber van Neil Young, maar in CSNY vind ik hem zo overtuigend eigenlijk niet. Als iemand mij het tegendeel kan tonen, sta ik hier maar al te graag voor open.

Of het zonder Neil ook een topper was geweest gaat wat ver (je weet t niet hè?) maar verder ben ik het wel eens met Stijn_Slayer. Het gegeven dat Neil Young nu toch wel veruit de grootste is gebleken in bijdrage aan de muziek ná CSNY, betekent nog niet dat we dit ineens als de band van Neil ´en nog wat´ moeten zien.

Dit in tegenstelling wel met Déjà Vu Live van dit jaar, dat alleen maar kon worden gemaakt omdat Neil er weer bij was, en op sommige tracks toch wel erg klinkt als ´Neil met band´,

CSN zijn in 1ste instantie CSN, daarna kwam Y pas, vandaar & Y.
Op Woodstock was Y er niet bij en zette ze een legendarische first performance neer. Daarnaast hoeft hun debuut i.m.o niet in de schaduw te staan van deze omdat Y is toegevoegd.

Maar de tijd heeft uitgewezen, dat Y solo meer bestendiger was dan CSN in latere jaren, op individuele combinaties met S & Y of S zonder CN en Y na.

I.i.g zijn het een aantal zeer getalenteerde muzikanten/mensen wiens pad elkaar kruisten in eerdere bands/optredens en tijdsgeest. Daaruit is o.a dit prachtige album geboren. Laat ons vrolijk zijn over dit heuglijk feit.




Dat geloof ik. Ben alleen niet zo bekend met ander materiaal van The Kinks buiten de hits. Misschien is het ook een wat ondergewaardeerde band. Hoewel de waardering hier op MuMe blijkbaar dik in orde is, getuige de berichten en gemiddelde bij de albums. Zal eens wat van ze aanschaffen..liggen nl. voor een zeer schappelijke prijs bij Sounds. Heb je aanraders Droombolus?

Neil sloeg een vrij groot deel van de set over, maar was er wel degelijk bij op Woodstock (verzorgde de leadvocalen bij Mr. Soul en Sea of Madness). Hij weigerde alleen gefilmt te worden.

Maar ik ben ik het wel met je eens.