Crosby, Stills, Nash & Young - Déjà Vu (1970)

Bijdragen van Crosby onder de maat? Vind je Almost Cut My Hair niet goed, brandos?

Op Crosby, Stills & Nash - Demos (2009) staat een akoestische versie van Almost Cut My Hair die ik zelfs nog beter vind. En Déjà Vu is toch ook een weergaloos Crosby-nummer? De ingewikkelde harmonieën, de schitterende slaggitaar van Crosby, de gitaarsolo van Stills... kan het nog mooier? Vanochtend draaide ik 'm toevallig nog en herinnerde mij dat ik 46 jaar geleden als 14-jarig jongetje dit nummer bediscussieerde met een geestverwant tijdens de les; zeer tot ergernis van mijn leraar. Een song die nooit verveelt!

Ik vind Déjà Vu ook een geweldig nummer. De Nash nummers doen dit album lichtelijk de das om.

Ik ben een enorme liefhebber van deze 4 heren en dan met name Young maar.... dat uit zich hier niet in de favoriete tracks van Déjà Vu

Hier is mijn Déjà Vu Top5

1. Almost Cut My Hair (Crosby)...(en dan nog liever in de 8:52 versie ..CSN '91)
2. Carry On (Stills)
3. Woodstock (Mitchell)
4. Déjà Vu (Crosby)
5. 4 + 20 (Stills) [/quote]

Vind de Nash bijdragen niet slecht maar ook het minst boeiend

Eens met de posts hierboven over het nummer Deja Vu. Een afwijkende song qua structuur. Erg mooi. Ik vind de bijdragen van Crosby (samen met die van Stills) de beste op dit geweldige album. De Nash nummers doen mij hier ook het minst. Al is het contrast tussen Our House en de daaropvolgende 4+20 op zichzelf al wel weer heel erg boeiend.
De top 5 van teus kan ik redelijk volgen. Al zou ik Helpless er denk ik toch tussen plakken.

Ik draai nu Crosby, Stills & Nash. Ook zo'n geweldig album!

Rogyrosvraagt:Nee inderdaad, een tamelijk belachelijk hippie-anthem -muzikaal niet heel verkeerd, maar tekstueel... en 'deja vu' vind ik als compositie niet erg compact. Alle 3 bijdragen van Crosby liggen op de trio-voorganger op een hoger niveau. Hoewel dat een lieve en geengageerde plaat is, vind ik hem ook ambachtelijker en coherenter; (minder hippie behalve 'Marrakesh express' misschien) en dus beter bestand tegen de tijd.

Oké, dat kan natuurlijk. Ik vind de titel juist een prachtige metafoor. Ik vind het een geweldige vocale prestatie van David Crosby. Duidelijk een zeer emotioneel nummer, waarbij je zijn pijn echt kunt horen als hij zingt.

En natuurlijk een prachtige verwoording van de groeiende paranoia onder pot heads in die tijd.

@ Brandos: In 1970 was de echte hippie tijd al voorbij trouwens, maar je hebt het waarschijnlijk over het modeverschijnsel "hippie" wat er na de Woodstock film losbarstte ?

Ik heb in die zin hier in twee topics een boeiende week achter de rug, dat ik eerst het Crosby, Stills & Nash album tot het beste van de jaren '60 heb gekozen, waarna Déjà Vu niet de eerste 50 wist te halen voor de jaren '70.
En waar ligt dat dan aan, afgezien van mogelijk sterkere concurrentie van albums uit de jaren '70.

Ik denk dat, als er in de spiegel moet worden gekeken, er moet worden opgebiecht dat de heren op Déjà Vu songs van slechts gemiddeld (en soms daarboven) CSNY niveau hebben afgeleverd.

Was op het eerste album alles nog fris en vers, de samenzang verrassend en werd het beste beentje voorgezet, Déjà Vu is het eerste product van afgewogen compromissen. En dat geldt ook voor het (extra) binnen halen van Neil Young en de nummers die hij heeft aangeleverd.

De argeloze luisteraar die het album vanaf het begin (massaal) kocht, is voor een belangrijk deel voorbij gegaan aan het feit dat Young c.s. in die tijd al beter konden, solo of in welk verband dan ook.

Dat het album pure nostalgie vertegenwoordigt, een epos is en een soort van mijlpaal/afsluiting van de jaren '60 is geworden, doet daar niets aan af.

Vermoedelijk is Déjà Vu een eerste vechtpartij geworden, waarbij de één met zijn composities niet boven de rest mocht uitsteken. Tot dan uiteindelijk het compromis werd bereikt. Maar de werkwijze bij Déjà Vu leidde gelijk tot conflicten, een vrijwel direct uit elkaar vallen van de band en individuele voortzettingen van de carrières.

Nog afgezien van Crosby/Nash heeft het tot 1977 geduurd voor er een soort van gemeenschappelijk nieuw album lag van het trio CS&N.

Ieder zijn mening,..ik laat bij het beluisteren van albums mijn gevoel gaan en zowel CSN (69) en Deja Vu
vind ik 5* waard ,waarom ?....omdat ik beiden albums simpelweg heel goed vind,en of de ene nu meer tijdloos als de andere .....zal mij een worst wezen,want bij het beluisteren van muziek uit het verleden verplaats ik mijzelf deels ook naar de tijd van gemaakt en uitgebracht,want iedere tijd/periode heeft zo zijn charme,dat doe je toch ook met het bekijken van een biosfilm uit 1970 ?
Oké vlekjes heb je vrijwel altijd wel ,zo vind ik op Deja Vu ..,Everybody I love You niet van grote klasse,
Het overige vind ik een voldoende geheel voor een hoge score, en wat mening(en) hiervoor betreft ...
En ja ...De 4 heren hebben solo de pakweg eerste 3 jaar na Deja Vu hoger gepresteerd ,en met name Young nog lang erna ,en mee eens...beter als zijn bijdrage op dit album

De tracks één voor één beoordeeld:

1. Carry On
Akoestische gitaarbegeleiding met meer dan sublieme samenzang in combinatie tempowisselingen, gitaar van Stills en aparte percussie. Heeft een zonnige maar ook wat mystieke sfeer, dit is niet minder dan top!
Cijfer: 10

2. Teach Your Children
Verrukkelijke samenzang en gitaarbegeleiding en het heeft een aangenaam relaxte countrysfeer. Tekst handelt over het vreedzaam opvoeden van kinderen.
Cijfer: 9,5

3. Almost Cut My Hair
Vrij rauw nummer voor hun doen mede door de overigens geweldige elektrische gitaren die de boventoon voeren (onder invloed van Neil Young), klinkt ook bitter en ook meer bluesy en dat pakt prima uit.
Cijfer: 9

4. Helpless
Een pareltje van Neil Young (had op een solo-album van hem kunnen staan), vrij simpel maar met aangrijpende zang en tekst en functionele achtergrondkoor.
Cijfer: 9,5

5. Woodstock
Geschreven door Joni Mitchell maar past goed in het geheel, geeft perfect de sfeer van het legendarische festival. Hierdoor tijdsgebonden maar zeker niet gedateerd.
Cijfer: 9

6. Déjà Vu
Licht progressief met ook hier tempowisselingen en even avontuurlijke als sublieme arrangementen, geweldige baslijn ook. Heeft net als het openingsnummer een wat mysterieuze, duistere sfeer en verhalende tekst.
Cijfer: 9

7. Our House
Dit nummer heeft - wat de titel belooft - inderdaad een gezellige, huiselijke sfeer. Relaxt met heel aangename vocalen en samenzang en een ode aan de liefde.
Cijfer: 9

8. 4 + 20
Het kortste nummer hier, louter akoestisch met duistere sfeer. Het minst aansprekende nummer hier maar met mooie tekst over het leven.
Cijfer: 8

9. Country Girl
Het langste nummer, geschreven door Neil Young. Vrij progressief en zelfs licht bombastisch door de aanwezigheid van de orgel, heeft een wat grimmige ondertoon maar boeiend tot de laatste noot en ook hier prachtige samenzang.
Cijfer: 9,5

10. Everybody I Love You
Het meest rockende nummer op dit album maar wederom met die perfecte samenzang en uitstekend gitaarwerk.
Cijfer: 8,5

Dit album ken ik allang, ik was bij de eerste beluistering meteen onder de indruk en na vele luisterbeurten nog steeds. Een compleet album dat in nauwelijks 36 minuten veel te bieden heeft: de samenzang die zelden zo perfect is als op dit album, de sublieme gitaarsound, de even inventieve als sfeervolle arrangementen, de soms aangrijpende teksten.
Duidelijk in de hippie-tijdgeest (1970) gemaakt, klinkt misschien nu naïef maar nog steeds erg charmant en muzikaal blijft dit album staan als een huis. Overigens vind ik American Dream (1988) veel gedateerder klinken. Looking Forward (1999) is een degelijk album maar heeft niet de magie van Déjà-Vu.

Berichten verplaatst naar Genres > Rock > Het grote topic over de summer of love, flowerpower en de hippiecultuur

Classic Album uit mijn zeer prille jeugd. Nog steeds erg genietbaar.

Almost Cut My Hair en Helpless zijn de hoogtepunten dit legendarische album.

Absolute prijsnummer van deze plaat is, wat mij betreft, Country Girl. Samen met het eveneens geniale Helpless laat Neil Young ons horen dat hij dé componist is van het viertal.

Hier staat nou werkelijk geen zwak nummer op

Blijft een parel.

Ik heb de achterlijke hippiecultuur wat verdoemt van deze plaat tijdens mijn puber en punktijd maar was toen eigenlijk een Guilty Pleasure en sinds ik mijn haar weer liet groeien durf ik ruiterlijk te erkennen dat dit een schitterend album is., een album dat me nooit verveeld en ik altijd kan horen.

Tja, die "achterlijke" hippiecultuur heeft wel verdraaid veel mooie albums opgeleverd. Waaronder deze parel inderdaad.

Zonder meer een album boordevol meesterwerkjes. De Graham Nash-werkjes Teach your childtren en Our house konden we reeds ala single en werden enorme wereldhits. Maat ook bijv. het openingsnummer Carry on, Woodstock, Helpless en de geweldige Crosby-bijdrage Almost cut my hair zijn echt jammie jammie. Hun close-harmony is bijna niet te evenaren en Neil Young is uiteraard een prima versterking wat dat betreft.

Omdat ik ooit eens de verzamelaar CSN (1991) aangeschaft heb en ook het live album 4-Way street veel gedraaid heb kwam ik er vandaag toevallig achter dat ik het bekendste album van Crosby, Stills, Nash & Young nooit met een cijfer gewaardeerd heb.Simpelweg omdat vrijwel alle nummers (en zeker de beste) van Déjà Vu ook op die twee platen voorbij komen.
Maar dit album was natuurlijk het grote succes van het viertal,en de hoes vind ik toch ook wel een klassieker.Déjà Vu is in zijn geheel mij net iets te zoet/folky/akoestisch maar ik kan natuurlijk niet ontkennen dat we het hier over artiesten hebben die muziekgeschiedenis hebben geschreven.
Vooral het eerste gedeelte is van zeer hoog niveau en het is natuurlijk niet vreemd dat ik Almost Cut My Hair en Woodstock als mijn favorieten heb aangevinkt,dat zijn namelijk de nummers waar de (rock)gitaar het meest op de voorgrond treedt.Maar ook Helpless (ooit eens heel mooi door Nick Cave opgenomen),Teach Your Children en Carry on zijn erg de moeite waard,al prefereer van de laatste de heel lange live versie die op 4-Way street staat.
Het laatste gedeelte van de plaat vind doet me iets minder,met het titelnummer en 4 + 20 als de wat zwakkere nummers maar de laatste twee nummers zijn weer een schot in de roos.
Déjà Vu is dan ook een mijlpaal op de grenzen van Rock,folk en iets wat later Roots of Americana genoemd zou worden..
Erg goed.

Oké, ik vind dit echt awesome. Eens zien of het ooit nog hoger komt dan 4****.

Droombolus:Meer een illustratie dan een verwoording wat mij betreft. Voor de verwoording van de teloorgang van de hippie-idealen konden we later bij Jackson Browne terecht. Zogezegd spatte de hippiedroom al na één Summer of love uit elkaar, in het gewelddadige revolutiejaar 1968, met de moorden op ML King, Bobby Kennedy, de Manson-moorden en vervolgens Altamont en Vietnamtoestanden op b.v. de Kent State University in Ohio. Ik maakte het niet mee, althans niet bewust (maar vanuit mijn wieg/box).
Ik vind het prima dat mensen niet willen tornen aan de mythische status van dit album, maar het kan geen kwaad om wat evenredig meer aandacht te besteden aan Buffalo Springfield (zo'n beetje alles), de eerste Manassas, en de lucide Neil Young-trits van tussen '73-'75 - allemaal m.i. significant beter dan deze. Crosby schreef trouwens ook heel goed mee aan The Notorius Byrd Brothers.

Op die fiets, en waar je verder bijna nooit iemand over hoort, : Tribal Gathering is de blauwdruk van Déjà Vu ( het nummer )

Het is ergens in 1971 en zit bij een vriend thuis...wij zijn zo rond de dertien jaar en helemaal into zeppelin, sabbath, Santana en the Who. Later op de dag komt de oudere broer van mijn vriend thuis met een pas gekochte plaat. Hij zet de plaat op en mijn vriend en ik kijken elkaar aan en denken UH wat is dit voor soft gedoe...caherrie on ooooon.....hierop verzucht de broer van mijn vriend dat we er geen verstand van hebben en maar aandachtig moeten blijven luisteren.

Vervolgens komen almost cut my hair, teach your children en helpless voorbij en zitten wij beiden met open mond bij te komen en vragen aan de broer om kant 1 nog een keer op te zetten...wat een weergaloze plaat!!

Op die dag is mijn grenzeloze bewondering voor deze band en dan met name Neil Young begonnen.

Deze plaat verveelt mij nooit maar geeft mij nog steeds dat Deja Vu gevoel...ik zit weer bij mijn vriend in de huiskamer, ben 13 jaar en oudere broer draait Deja Vu......en nog een keer....en nog een keer.....

5-sterren plaat.

Ken je deze plaat?

1001 Albums you must hear before you die

Nummer 184 is een album dat ik al heel lang op de 'to listen'-list had staan, maar waar het om de één of andere reden nog nooit van gekomen was: Crosby, Stills, Nash & Young - Deja Vu (1970). Een ware klassieker met bijna unaniem lovende recensies, een zeer hoog stemgemiddelde hier en bovendien een album dat perfect in m'n straatje zou moeten passen. De verwachtingen lagen dus hoog.

Die verwachtingen zijn jammer genoeg niet ingelost. Déjà Vu klinkt voor mij om eerlijk te zijn iets te veel als achtergrondmuziek. Het kabbelt allemaal rustig verder, zonder dat er voor mij echte hoogtepunten te ontdekken vallen. Ik had gehoopt dat na enkele luisterbeurten het kwartje wel zou vallen, maar dat is eigenlijk helemaal niet gebeurd.

Ik ga zeker niet zeggen dat ik dit slecht vind. Het klinkt allemaal leuk en het zit op zich goed in elkaar. Er staan een aantal perfecte popnummertjes op. Maar als ik dit vergelijk met het werk dat Neil Young solo gemaakt heeft, vind ik het niveauverschil toch wel erg groot eigenlijk.

Helpless is wellicht mijn favoriete nummer op dit album, maar valt voor mij in vergelijking met andere nummers die Neil Young in dezelfde periode maakte toch gewoon in de middenmoot.

Dat geldt ook voor de andere nummers op het album. Ik vind ze allemaal wel leuk, maar ook niet meer dan dat. Het is allemaal iets te veel middenmoot. Het geniale dat iedereen hier lijkt in te horen, hoor ik jammer genoeg niet.

Favorieten: Helpless, Teach Your Children

3,5*

Deze vergeten een cijfer te geven.
Ik kan hier niet meer iets neerschrijven wat anderen al lang hebben neegezet.

Ik vind het een mooie plaat. De songs zijn mooi, maar vooral gewoon de harmoniëen, want dat is waar deze plaat om draait. En uiteraard is Almost Cut My Hair een wereldnummer. Die mag van mij wel 10 minuten duren. Misschien omdat ik zo van gitaarduellen houd, of misschien omdat ik zelf gewoon lekker lang haar heb, en dat (te vaak) heb af laten knippen, omdat dat beter past in de maatschappij. Nou nu niet meer hoor, meneer Crosby, nu laat ik mijn freakvlag wapperen!

Mssr Renard, misschien weet je dit al, maar op de verzamelbox CSN uit 1991 staat de uitgebreide (dus niet "weggedraaide") versie van Almost cut my hair, geen 10 minuten lang maar wel bijna 9. Ook te vinden op YouTube via "almost cut my hair extended version". Ik ben er een groot tegenstander van om bij het overzetten van elpee naar CD iets aan de muziek te veranderen (nieuwe partijen inspelen, remixen, 12"-versies enz.), maar voor dít geval zou ik dat principe wel opzij hebben gezet.

Ben ik wel met je eens. Bonustracks vind ik allemaal wel prima. Maar dat cd-versies en lp-versies zo enorm van elkaar verschillen, vind ik niet okay.

Flinke verzamelbox die je tipt, ik ben nog een broekje in dit 'genre'. Deja Vu kende ik natuurlijk en een plaat die Namassas (ofzoiets) heet, maar al die duo's en trio's van Stills, Nash, Crosby en Young ken ik niet goed genoeg (nog).