Crosby, Stills, Nash & Young - Déjà Vu (1970)

Hier kan ik niet meer dan het volle pond voor geven...

De beste harmoniezang die ik ooit heb gehoord... Songmateriaal is misschien niet overal altijd even sterk... De uitvoering daarentegen buitenaards goed...

Alleen Our House is verschrikkelijk... Is dat van The Beatles?!? Ik herken het ergens van...

Inderdaad. Al zou je het willen, dan nog zou je het niet kunnen.

Our House is volgens mij een 100% Graham Nash song.
Ik vind het geweldig. Vaak gehoord natuurlijk, maar vervelen doet het me niet.

Oh okay een Nash-song, het doet zo Beatles-esque aan... En dat vind ik niet zo'n geweldige band...

Nash kwam uit The Hollies en daarmee uit hetzelfde "British Invasion" tijdsgewricht als de Fabs dus zo vreemd is je opmerking niet ......

'Our House' vind ik ook vreselijk. Gewoon zo debiel, flauw en gedateerd.

Je zou haast gaan denken aan van die Dirk Scheringa reclames. 'Hier ziet u de riante tuin, gezellig met twee katten, het leven kan nu ook makkelijk zijn. Sluit daarom nu een lening af.'

Zoals ze op YouTube zouden zeggen:
X people don't have an own house.

Haha, zou Dirk Scheringa vroeger een linkse hippie zijn geweest?

Tja, iedereen mag graag afgeven op kleinburgelijkheid, maar de meesten van ons raken er gewoon in verstrikt en zijn er nog trots op ook.
Een lekker zorgeloos deuntje vind ik het. Al dan niet bedoeld als scherts.

Zoals ik op de vorige pagina al opmerkte:

De eigenlijke betekenis gaat over een dag uit het leven dat Nash destijds samen met Joni Mitchell leidde. Nash zingt ook eigenlijk dat hij behoefte heeft aan vastigheid (maar zijn relatie met Joni liep op de klippen).

Niet zozeer afgeven op kleinburgerlijkheid dus.

Dat van Joni Mitchell is me duidelijk.

Waarom maakte je dan de vergelijking met een DSB reclame?

Ach, dat kwam gewoon zo in me op. Die reclames zijn ook zo vreselijk simpel, flauw en gaan toevallig min of meer over hetzelfde onderwerp.

De grote kracht van dit album is dat het geen mindere nummers bevat en daarnaast de verschillende stemmen die langskomen. Teach Your Children en Our House zijn de bekende nummers die, hoewel geen meesterwerken zijn, wel heel lekker klinken. Almost Cut My Hair vind ik minder bijzonder, hoewel het goed past in het geheel. De verrassingen waren voor mij Country Girl en Woodstock. Beide uitstekende en afwisselende nummer die goed tonen waren deze heren tot in staat zijn.

'Our House' staat hier anders op nr. 3 wat betreft favoriete nummers op dit album.
Gelukkig maar want het is een geweldige plaat, de negatieve berichten hier
snap ik dan ook totaal niet.
Simpel liedjes maar bedenk het maar eens, bovendien gewoon goede harmonieën.

Gedateerd? Volgens mij is 'Our House' juist een van die tijdloze nummers op "Deja Vu". Een simpele compositie, maar heel catchy. Graham op zijn best.

Gedateerd is het inderdaad niet. Net zo tijdloos als de rest van het album en inderdaad: behoorlijk catchy!

' Gedateerd' is ook een beetje een term die te pas en te onpas gebruikt wordt om de eigen smaak mee te objectiveren.

Typische flower-power onnozelheid. Dat noem ik gedateerd.

Alles is gedateerd en achterhaald, wat ik vandaag zeg is morgen achterhaald. Wat Crosby, Stills, Nash and Young in 1969 zongen is gedateerd. De wereld zat toen heel anders in elkaar, alles was anders, en dat hoor je aan de sfeer van de muziek en de boodschap in de liefelijke teksten. En juist die gedateerdheid is de kracht van deze plaat. Een plaat die een bepaald tijdsbeeld zo goed kan laten aanvoelen en je er zo laat instappen. Klasse.

Dus is het toch het afgeven op kleinburgelijkheid?

Wat Nash bezingt is behoorlijk alledaags in mijn beleving.
Maar ik vraag me nu af of je enkel wat tegen de tekst hebt, of ook tegen de compositie in het algemeen.

Devel-Hunt, ik ben het helemaal met je eens. "Déjà Vu (1970)" kent geen enkel zwak nummer, dus ook "Our House" niet, en mag worden gerekend tot de categorie Classic Albums. Classic met een hoofdletter C wel te verstaan !

Beiden. Het is geen afgeven op kleinburgerlijkheid (het is ook niet ironisch bedoeld o.i.d.), maar het heeft wel zo'n typische tekst over hoe mooi het leven allemaal wel niet is, en hoe makkelijk het kan zijn. Uit de tijd dat men dacht dat alles vanzelf wel goed kwam, en dat zo'n liedje het wel even allemaal zou veranderen. Bleek maar voor weinigen weggelegd.

Vind het eerder een soort kinderslaapliedje. Bloemetje in de vaas, twee katten in de tuin...

Ik hou van bloemen en katten zijn mijn lievelingsdieren..... Mooier kan dus niet .

Ik zal het je sterker vertellen: wij hebben Our House op onze bruiloft gespeeld, na afloop van de ceremonie. Ter informatie: You Got It van Roy Orbison (bij binnenkomst) en When You Say Nothing at All van Alison Krauss (tijdens het tekenen ) waren de andere nummers.

Dat het lied uit de hippietijd komt, wil niet zeggen dat de boodschap gedateerd is. Sterker nog, er worden nog altijd songs geschreven met een dergelijke boodschap en ik denk dat 'Our House' ook vandaag de dag een hit zou kunnen zijn (i.t.t. bijv. 'Woodstock' of 'Almost Cut My Hair'). Met een andere uitvoerende uiteraard.

Bovendien vind ik 'debiel' ook niet zo'n sterke omschrijving als je het over een lied als 'Our House' hebt...

Sorry dat ik de discussie over deze song zo heb opgerakeld....

Ik vind het een stom liedje met een kinderachtig melodietje, terwijl ik de rest van de plaat lekker rauw en loom vind...

Dat is uiteindelijk ook het zwakke punt van CSNY geweest: het waren vier eenlingen, in tegenstelling tot Buffalo Springfield, waar het wel 1 band was. Qua sound is dit album echt all over the map, de voorganger, zonder Young was veel meer een geheel. Komt door de ego's. Tegen het eind van de opnames, na veel ruzie, barstte Nash ook in tranen uit: ze hadden iets moois in handen, maar vergooiden het door ego's en drugs.

CSNY was meer een gelegenheidsband dan een echte groep. Ze hebben in die periode maar één regulieren plaat gemaakt.

Op het debuut van CSN kreeg Stills de vrijheid van Crosby & Nash. Met Young erbij bleek er toch veel te veranderen. Young laat zich niet tegenhouden, doet wat hij zelf wil en neemt ook geen genoegen met een bijrol (dat bleek zeker na Déjà Vu). Daarnaast was er ook sprake van een fikse egostrijd. Met name tussen Stills & Young, maar ook Crosby & Nash wilden hun ei kwijt. Gooi er drugs en liefdesproblemen bij (Crosby's vriendin overleed, Nash ging er met die van Stills vandoor) en de breuk was niet meer tegen te houden.

Uiteindelijk is het daarom voor zowel CSN als Young beter geweest dat ze maar sporadisch samengewerkt hebben, denk ik. Looking Forward en Déjà Vu Live zijn eigenlijk té veel Young om echt van CSNY te kunnen spreken. Dan heb ik liever dat ze beiden hun eigen ding doen.

Die Nash was een keer zo leip tijdens een concert dat ie (in alle ernst) riep dat de overige bandleden (C,S,Y) zijn begeleidingband waren. Lijkt me ook niet gunstig voor de sfeer, dat was ook de druppel voor Neil geloof ik.

Dat lijkt me onwaarschijnlijk. Stephen Stills heeft een keer gezegd dat Crosby & Nash zijn harmoniezangers waren. Daar waren C + N behoorlijk pissig over.

Oh, dat kan ook. Ik ben nu ook leip.