Crosby, Stills, Nash & Young - Déjà Vu (1970)

Dat had ook op CD of MP3 gekund natuurlijk! Hoe dan ook, goede plaat!

Weet iemand wie er zingt op het nummer Almost Cut My Hair?

Crosby

Ok, bedankt!

Ik ga toch nog even wachten om heel de cd een score te geven
Dat nummer vind ik in ieder geval al hemels!

Dat is de rest ook.

Van deze geweldige groep is Crosby trouwens mijn favoriete zanger. Wat een gevoel weet hij toch in zijn stem te leggen.

Ja inderdaad, daarom dat ik al vroeg wie dit nummer zong
De rest is inderdaad ook goed maar voor een score moet ik dit album toch nog eens in zijn geheel beluisteren!

Is Crosby trouwens solo ook goed? Anders kan ik daar ook eens tussen gaan zoeken..

Ja, je moet zijn eerste solo album eens checken, die is evengoed(al dan niet beter!!) dan deze plaat!

Mmm ziet er veelbelovend uit, ga ik zeker eens beluisteren!

Voor mij heeft Crosby, samen met Tim Buckley, de allermooiste stem ter wereld. Die man kan werkelijk alles. En het belangrijkste is: hij kan zichzelf helemaal wegcijferen als hij close harmony zingt. Je lijkt hem nauwelijks te horen naast het gruizige stemgeluid van Stills en de hoge stem van Nash, maar oei oei, wat vlecht hij zijn ingewikkelde melodielijnen prachtig door de muziek heen.
If I could only remember my name is trouwens wel echt een ander kopje thee dan Deja Vu.
De songs van Crosby zijn moeilijk toegankelijk, dingen als "Laughing" en "Traction in the Rain" vind ik pas nu, 40 jaar na dato, prachtig. Jarenlang vond ik het hippiegeneuzel, maar zelfs mijn smaak verandert met de jaren. Waarschijnlijk ben ik zelf zo langzamerhand een ouwe hippie.
Doet er verder niet toe, Crosby is voor fijnproevers. Mocht je zijn biografie (In het Nederlands Deja Vu getiteld) ooit vinden, lees hem dan beslist. Een van de meest verpletterende biografieën die ik ooit heb gelezen.

Hij heeft twee biografieën. De ene is een vervolg op de ander.

'If I Could Only Remember My Name' is al heel lang mijn favoriete plaat aller tijden en David Crosby heeft de stem die mij het meest raakt. Wat een uitstraling ook! Hij kan inderdaad heel subtiel close harmony zingen.
Op 'Deja Vu' komt hij iets minder solo aan bod dan op het eerste album (CSN, 1969), maar desalniettemin is hij grandioos aanwezig in de samenzang en 'Almost Cut My Hair'. 'Deja Vu' is overigens nr. 2 in mijn albumlijst top 10.
Luisterend naar dit album bekruipt mij het gevoel dat als ze op deze voet verder zouden zijn gegaan, er nog veel meer moois zou zijn uitgebracht.
Het is er, op enkele lichtpunten na, nooit echt van gekomen. De belofte is niet helemaal ingelost. Zoals zoveel artiesten zijn ze teveel met de tijd mee gegaan en zo ook zijn ze het schip (wooden?) ingegaan. Vele andere grote bands is dat trouwens 'overkomen'.
Gelukkig is er de muziek van 'Deja Vu' dat tot in de lengte van jaren beluisterd en gekoesterd zal worden.

@ AdrieMeijer: er is niets mis met een oude hippie. In een wereld vol geweld en onrust zijn ze juist nu zeer gewenst. De biografie moet ik nodig eens lezen.

De discussie over de verdiensten van de hippiecultuur (incl. de berichten over Crosby, het was niet te doen die discussies uit elkaar te halen) verplaatst naar Genres > Rock > Het grote topic over de summer of love, flowerpower en de hippiecultuur

Hier is het voor mij allemaal mee begonnen.

Mijn vader kocht deze plaat toen die net uitkwam. Ik draaide hem vaak op zondagmorgen en zong met een nepmicrofoon mee. Lekker hard, waardoor mijn vader waarschijnlijk snel spijt kreeg van zijn aankoop.

Deze plaat is mijn hele verdere leven met me meegereisd. Ook de muziek is telkens en na ontelbare luisterbeurten enorm overeind gebleven. Voor mijn steeds een feest van herkenning en luistergenot.

Mooie plaat, die toch erg veel variatie heeft.
Fantastische folksongs worden afgewisseld met rocksongs. Ik heb nog niet alle teksten doorgenomen maar wat ik al hoorde klonk erg goed. Jammer van Our House dat ik toch echte minder vind. Maar voor de rest een erg mooie plaat. 4*

Wat een ontdekking! Een samenspel van talenten die samen een super groep vormden. Al zijn ze, volgens wat ik lees, zelden samen in de studio geweest voor dit album, toch vormt dit een eenheid.

Almost cut my hair is een ode aan het non-conformisme, elke jongeman heeft nog wel een fase waarin hij zijn haar laat groeien
Woodstock is een ruige bewerking van een favoriete Joni MItchell song, die dan weer een liefdeslied aan haar opgedragen krijgt in Our House, een onvergetelijk portret van pril huiselijk liefdesgeluk.
Helpless had zo op After The Goldrush kunnen staan, melancholie zoals alleen Neil Young dat kon vertolken ...

Dit is een onbeschrijfelijk goeie plaat. Een verdiende plek in de top 250, waar tussen de vele mainstream, toch ook nog veel klassiekers te vinden zijn

Ik heb die tekst nog eens teruggelezen en vraag me af of hij daar over gaat. Eigenlijk is het mij niet helemaal duidelijk waar dit nummer over gaat.
Hij noemt telkens dat hij iets verschuldigd is aan iemand. Ik ben nieuwsgierig wie hij daar mee bedoeld.

Gaat gewoon over hippie-paranoia....... Stoont in de auto zitten en bang zijn aangehouden te worden door een pig omdat je lang haar hebt, dat soort dingen. Je moet die tijd meegemaakt hebben denk ik .....

Ik heb de tijd meegemaakt, maar was wat jong om stoned in een auto te zitten . . . .

Het dragen van lang haar als jongeman, was een teken van non-conformisme waardoor je net meer opviel voor politie.
Het was dus wel degelijk een statement om je haar dan niet te laten knippen
Dit is volgens mij toch een aspect van deze lyrics...

Herkenbare berichten hierboven (al is het leuke er wel af als 't je eenmaal gelukt is).

Blijft subliem........

De toevoeging van Neil Young aan het sterrenensemble heeft de band echt goed gedaan. De vier muzikanten stuwen elkaar op dit album naar ongekende hoogten, met country-invloeden, subtiele nummers en wat ruiger werk. De zangpartijen zijn in elk nummer subliem en sluiten ontzettend nauw. Daarnaast zit het instrumentale gedeelte met muzikanten als Young, Stephen Stills, David Crosby en Graham Nash natuurlijk ook wel snor.

Het eerste nummer bevat meteen misschien wel de beste zangharmonieën van het hele album. 'Carry On' begint met een nogal vreemd klinkende intro, maar dat gaat later over in een buitengewoon vloeiend nummer met ook zeer goed gitaarwerk (volgens mij van Stills). Een heel mooi stukje komt ongeveer halverwege als het even helemaal stilvalt en alleen de zangharmonie is te horen. Vervolgens krijg je 'Teach Your Children'. De intro doet mij meteen denken aan het stoffige zuiden van de Verenigde Staten, waar altijd de zon schijnt en waar een hoog 'ons kent ons'-gehalte heerst. Dit is nou typisch een nummer dat ik tijdens een barbecue op een zomeravond kan luisteren en dan puur kan genieten.

'Almost Cut My Hair' is het volgende pareltje op het album. Het gitaarwerk klinkt typisch als Neil Young, vergelijkbaar met bijvoorbeeld 'Southern Man' en 'Cortez The Killer' van hem. Daarnaast is de zang bijzonder sterk. Dit is een iets ruiger nummertje op het album. Dan volgt het mooiste nummer van het hele album: 'Helpless'. De zang van Neil Young gaat werkelijk door hart en ziel. De tekst is prachtig en het is een mooi ingetogen nummer, waar ik keer op keer naar kan luisteren. Eigenlijk zit dit intieme nummer tussen de twee rockers van het album in, want ook 'Woodstock' is weer een iets ruiger nummer. Ook dit nummer zit goed in elkaar, met goed gitaarspel en een lekker pianootje op de achtergrond.

'Déjà Vu', de titelsong, is een heel bijzonder nummer, vooral de intro is uniek. De zangharmonieën zijn weer van het hoogste niveau en er zit een fraaie twist in het nummer. Dan komt, samen met 'Teach Your Children', het 'liefste' nummer van het album. 'Our House' is een simplistisch, maar daarom niet minder mooi nummer, dat ontzettend fijn in het gehoor ligt. '4 + 20' is ook een lekker kabbelend nummertje, waar eigenlijk niet veel bijzonders over te vertellen valt; het is gewoon ook weer fijn om te beluisteren.

'Country Girl' is vervolgens weer een typisch Neil Young-nummer. Het is duidelijk te horen dat hij uit de periode van Everybody Knows This Is Nowhere komt. Dan komt een ietwat ruige afsluiter met 'Everybody I Love You'. Een nummer dat ook perfect bij het album past. Dat is namelijk iets dat dit album kenmerkt: het lijkt alsof alles bij elkaar past en precies op elkaar is afgestemd. Dat is het knappe aan deze plaat.

Al met al is dit een bijzonder prettige luisterplaat die nooit gaat vervelen. Ik zei dan wel dat alles op elkaar lijkt afgestemd, er zit genoeg variatie in om er een bijzonder interessant album van te maken. Neil Young is de versterking gebleken die de band nodig had, hoewel het debuutalbum van het trio Crosby, Stills en Nash ook prachtig is natuurlijk. Deze plaat is bij uitstek geschikt voor - zoals ik al zei - een zomeravond, waarbij de muziek van Crosby, Stills, Nash & Young de perfecte achtergrondmuziek zal blijken.

Toenet nog eens dit album beluisterd, en wat me vooral opviel was dat dit album toch iets grover en stoerder klinkt dan de voorganger, wat waarschijnlijk door Young komt. Wel geweldig album.

Jawel, al blijkt uit later (solo)werk en de optredens van Buffalo Springfield dat Stills daar ook z'n aandeel in had. Je kan wel duidelijk Stills' gitaar van de vercrackte gitaar van Young onderscheiden (in bijv. 'Woodstock').

'Carry On' vind ik ook al wat rauwer klinken dan de nummers op het debuut, en daar speelt Young niet eens op mee. Het hangt denk ik ook wel een beetje samen met het (nuance)verschil in de producties tussen beide albums. Het debuut is meer op de harmoniezang gericht en de productie is er wat mij betreft op gericht om die er optimaal uit te laten komen.

Ik vind het ook wel lekker, die twee gitaren door elkaar. Ofschoon, door elkaar, ik bedoel meer dat ze samen in een nummer zitten (net zoals ik in 'Down By The River' de twee, of drie, gitaren ook heel lekker vind). 'Carry On' vind ik zo ongeveer het minste nummer van het album, maar vraag me niet waarom. Welk album heeft jouw voorkeur Stijn?

4 Way Street vind ik het tofste, maar van de studio albums het debuut.

Het concert in Kopenhagen uit 1970 draai ik ook vaak, want daar spelen ze 'Country Girl' (Neil solo), 'So Begins the Task', 'The Loner', 'Down by the River' en 'Wooden Ships' in spetterende versies.

Zijn er trouwens nog goede bootlegs van die tour, met vooral goed geluid? 4 Way Street is een heerlijke plaat, maar door de matige geluidskwaliteit draai ik hem niet zo vaak.

Ik heb even kort m'n bootlegs doorgespit en de geluidskwaliteit gecheckt. Ik heb 3-7 juni Fillmore East 1970, die zijn ook gebruikt voor 4 Way Street. Van 4-7 juni zijn er soundboardopnames. L.A. Forum 1970 idem.

Masonic Temple, Detroit 1969 lijkt me ook soundboard. Ik heb er nog wel een aantal, maar dat zijn publieksopnames.

4 Way Street klinkt op LP trouwens een stuk beter, al vind ik de cd niet matig klinken.

Iki heb een tijd geleden heel wat goede soundboards van The Wolfgang's Vault gehaald. (dezelfde opnamen als waar Stijn het over heeft) Ze zijn niet beter van geluid dan 4 Way Street maar boeiend genoeg om te beluisteren.

Het is een prachtig album, ik heb het op vinyl gekocht pas geleden nadat een tante van mij deze plaat had aangeraden. Vanaf het eerste moment was hij mooi maar werd steeds mooier. 'Carry on' vind ik echt een hele sterke opening van het album.