Simple Minds - Once Upon a Time (1985)

Dit bevestigt voor mij, wat Chameleon Day hierboven aangaf. Anderen zullen het misschien wel geweldig vinden en dat mag natuurlijk.

5* voor de Gurth-outfit schildknaap van Ivanhoe van Jim. Die Robin mag van mij Bonnie kom je buiten spelen gaan zingen, gegarandeerd dat zelfs een SH'er het hoort

Voor mijn ook. Maar hier vind ik de hele band verder ook ontzettend slappe hap. Hier waren ze het al helemaal kwijt. Wat me het meest verwonderd zijn die lyrische commentaren onder die video! Het is niet om aan te horen..

Wow..wat erg het album klinkt commercieel.
Ik vind het een decadente reactie om zo te reageren mensen.
Het is gewoon een lekkere radio-plaat.
Sorry ik vind de singles nog altijd lekker klinken.

Vele jaren uitgesteld maar toch weer een keer geprobeerd. Pfff niet te nassen dit album, nog steeds niet. Wat een verschrikkelijke commerciële flutplaat blijft dit toch. Ik zou 'm graag hoger willen waarderen maar eigenlijk is 2 sterren nog teveel. Uit nostalgie en eerdere resultaten laat ik 'm zo staan maar ben geneigd er 1 ster voor te geven, iets wat ik eigenlijk nooit doe. Don't You is eigenlijk het enige (bonus)nummer wat de moeite waard is (op de CD) en dat is niet eens door de band zelf geschreven. Kun je nagaan...

'Don't You' staat er niet eens op. Enfin.

Overdrijven is ook een kunst natuurlijk.

Bij mij (en Rainmachine ook, begrijp ik) is deze als bonusnummer toegevoegd, dus wel.

Voor zover ik weet, is 'Don't You' alleen als bonusnummer toegevoegd bij de deluxe-uitgave, een aantal jaren geleden pas verschenen.
Raar dat mensen dan die dure uitgave kopen terwijl ze het album zo slecht vinden.

It's all a matter of perception my dear Watson!

Niets gekocht, gewoon via Spotify beluisterd, daar staat het bonusnummer ook bij.

All the Things She Said vond en vind ik nog steeds een lekker nummer.

Het is zeker niet het beste SM album, maar om het zo dramatisch af te fakkelen vind ik ook overdreven.
In de tijd van de release werd het goed verkocht.

Ah, het overbekende lemmingen-argument: commercieel succes = kwalitatief hoogwaardig. Vind het een matig album, weliswaar geluidstechnisch beter dan SitR - dat leidde altijd tot verwarring bij mijn katten destijds - dieren wisten niet waar ze de bekkens moesten zoeken en renden uit pure wanhoop de hele kamer door.

D'r zijn genoeg platen die bij release zeer slecht verkochten en jaren later steeds beter - dat zijn dan zeker k*platen?

Het is ook niet mijn favoriet. Once Upon a Time behoort zelfs tot een van mijn minst favoriete Simple Minds platen. Maar echt 'slecht' vind ik dit nou ook weer niet. Het is de zangeres en een paar vervelende refreintjes, die mij storen. Anderzijds kan ik soms wel effe lekker meeblèren. Dan doet de papegaai gezellig mee en hebben we hier een klein feestje. Als dank voor de buurman voor z'n 'eeuwig' durende verbouwing(en).

In de tijd van de release was dit een omstreden album om redenen die hier al jaren in dit forum behandeld zijn. De liefhebbers van de "oude" Simple Minds haakten hierop af (waaronder moi) en ze boorden een nieuw stadion publiek aan die meer hielden van de niets aan de hand methodiek. Allemaal gezellig meeklappen en zingen, een beetje een voorloper van de Toppers zeg maar. Maar dat is mijn mening en jij denkt daar anders over en dat is natuurlijk prima. Ik geef ook niet weer wat iedereen er van vinden moet maar wat ik er zelf van vind. Voor sommige mensen herkenbaar en voor sommige mensen niet. We zijn hier met zijn allen serieuze muziekliefhebbers en ik respecteer ieders mening. Dus geniet je wel van dit album dan is dat mooi en zo hoort het ook te zijn.

Voor mij was dit begin van het (jammere) einde van de Simple Minds pt. 1. Een zeer bijzondere en eigenzinnige band met een uniek eigen geluid en beleving. Wat ik zelf niet begrijp is waarom MuMers soms een lage score geven en dit niet motiveren, dat probeer ik wel te doen. Liefst met een kwinkslag maar ik sta wel achter wat ik schrijf. En alle platen waar ik over schrijf staan in de verzameling en ik heb daar dus geld aan uit gegeven. In sommige gevallen dus een miskoop, waaronder dit album.

Gelukkig was de Messias net uit de hemelen nedergedaald om ons te verblijden met Alive & Kicking. Allemaal de handjes in de lucht, meezingen en ondertussen stiekem staren naar de borstharen van onze Here Jimmemans.

Simple Minds - Alive And Kicking (Live)

Soms ben je zo ontzettend voorspelbaar Mjuman! Er zit echt wel een patroon hoor in je soms zogenaamd provocerende maar vaker infantiele reacties.

Ik verschoon mij verder van commentaar, want tegen iemand met zo'n exquise en uitgebalanceerde smaak als jij hebt en die dit ook altijd zo frappant, doorspekt met eigen idioom aan de man weet te brengen kan geen andere MM gebruiker natuurlijk op. Dus geniet fijn van je collectie.

Rainmachine jij beschrijft ook goede en steekhoudende argumenten! Ik behandel ook enkel uitgaven die ik zelf in de collectie heb.

Wat mij bij is gebleven van die periode is dat ook op enig moment er duidelijk twee kampen kwamen U2 versus de Simple Minds. Ik was daar nooit gevoelig voor en heb bij beide groepen mijn favorieten en albums die ik veel minder draai(de)

Van de SImple Minds Staat voor mij A New Gold Dream nog bovenaan de lijst maar ook een nummer als Upon the Catwalk vind ik nog steeds knettergek, snoeihard draaien is het advies dan

Dank voor de vriendelijke woorden Roxy6. Dat van die kampen heb ik in mijn vriendenkring niet echt meegemaakt maar wat ik mij nog wel kan herinneren is dat ik verbijsterd was over het feit dat Kerr zich destijds ging spiegelen aan Bono. Hij wou ook een soort messias zijn op het podium. Wijde gewaden aan, lang haar en af en toe devoot op zijn knielen vallen overweldigd door al die (nep) emoties. Het kwam op mij in ieder geval erg nep over. En waarom? U2 heeft geen New Gold Dream gemaakt (en wat daarvoor kwam) dus de Minds hadden genoeg credits voor zichzelf.

Ik vind wel dat U2 als band dichter bij elkaar zijn gebleven en Bono heeft van de rest van de band ook wel eens op zijn kloten gehad voor zijn gepreek. Maar ze accepteren elkaar in goede en slechte tijden en dat is wel iets om respect voor te hebben. Bij de Minds is alles toch wel wat uit elkaar gevallen en ook al zijn Kerr en Burchill nog vrienden de band zelf heeft al heel wat wisselingen van de wacht meegemaakt. Dus Kerr heeft het van Bono verloren. Maar er waren meer mensen die enorm bij Bono opkeken, mijn oude idool Adrian Borland was ook erg met Bono bezig. Ook totaal nutteloos want U2 heeft geen From The Lions Mouth gemaakt en de band U2 was ook zeer onder de indruk van The Sound. Maar that's life denk ik, we hebben allemaal wel eens opgekeken bij de verkeerde mensen.

Ook hier geldt: moet het interesseren dat Kerr zich ging gedragen als Bono?
Ik denk dat ook Bono verre van origineel was (in gedrag) maar dat geeft niet, elke popheld z'n eigen uitstraling.

Ik zou mij beperken tot de muziek. Wat vaak opvalt is dat een echt doorbraak van een band meestal leidt tot kritiek van de eerste generatie fans. De intimiteit die ze met de band hadden, de kleine groep getrouwen, wordt teniet gedaan en overspoeld door een hele massa aan liefhebbers. En daar krijgt dan vaak het betreffende album de schuld van, want opzettelijk met commerciële opzet gemaakt.

Ik zou het liever door ontwikkelen noemen omdat 1) geen enkele band van tevoren kan inschatten of zij een groot commercieel succes zullen boeken en 2) het aan de andere kant bij elke band altijd de bedoeling zal zijn (geweest) om zoveel mogelijk albums te verkopen. De pijp moet per slot van rekening bij iedereen roken.

En in dat kader is dit ook helemaal geen slecht album. Er zit vaart in, de songs lopen lekker en ja, uiteindelijk vielen er veel voor dit album. Als Don't you er (oorspronkelijk) op zou hebben gestaan was het te overwegen het de maximale score te geven.

Even om in te breken.

Begrijp ik goed dat hun (misschien) grootste hit in Nederland, Don't you forget about me, niet op een regulier album staat?
Ik kan het nergens vinden in elk geval. Alleen op verzamelaars. (Ja, misschien bij bonustracks, maar dat is allemaal altijd (veel) later toegevoegd.

Het was een film track, dus opgenomen voor een soundtrack, niet voor een SM album.

OK, ja, dat heb ik na het plaatsen van mijn bericht ook even opgezocht. The Breakfast Club.
Had ik eerst moeten uitzoeken natuurlijk, was weer eens wat lui. Maar bedankt.

Het is het nummer waarmee ik voor het eerst bewust kennis met de band maakte, hoewel ik Promised you a Miracle al kende. (Maar de bandnaam toen niet is blijven hangen).

De reden van de wanhoop van je katten ligt niet aan dit album hoor, maar als je je door dit zelfbedachte argument beter voelt, is het natuurlijk prima.

Ook nu nog staat dit album als een huis. Natuurlijk is het stadionrock maar dan wel van de bovenste plank. Sterker nog; ik ken weinig tot geen betere albums uit die specifieke categorie. De productie van Bob Clearmountain draagt daar zeker aan bij. Prima energieke nummers met een kop en een staart.

Het was ook mijn kennismaking met SImple Minds. Pas heel veel later ontdekte ik New Gold Dream en ja, die staat nog een treetje hoger.

Dat zou idd kunnen, maar niet voor mij. Simple Minds is er nooit alleen voor mij geweest, daarvoor hadden ze al een te grote aanhang met Empires and Dance t/m New Gold Dream en ook al was dat nog zo geweest, voor mij is het geen argument. Het gaat mij om de muziek en wat dat met mij doet. Daarnaast was de band destijds ook een soort stijlicoon qua uitstraling en kleding. In 1985 viel dat allemaal weg voor mij. De muziek was pompeus en "in your face", niet mysterieus en subtiel en hun liveoptredens waren misschien nog erger, laat staan hun videoclips (All the Things She Said, wat een wansmaak!)

Kan me prima vinden in de woorden van Premo. Komt nog bij dat '85 nu 37 jaar achter ons ligt. Beetje uitgerockt ondertussen; rock is me vaak te concreet - ook New Gold Dream moet ik niet vaak willen draaien, de tand des tijds, maar goed dat heb ik met meer albums - en toch zal ik ze niet wegdoen.

Hetzelfde kan je overkomen met films: was jarenlang groot liefhebber van films van Bernardo Bertolucci - tot ik een kleine tien jaar geleden de door mij destijds zeer gewaardeerde Il Conformista met Dominique Sanda en Jean Louis Trintignant nog eens zag; begreep niets van mijn waardering destijds.

M.u.v. het eerste album - ligt waarschijnlijk net zo vaak op de speler als Dream - worden de eerste 5 album (ik tel Sons and Fascination en Sister Feelings als 2 albums) regelmatig gedraaid en gewaardeerd; de band durft hier uit de comfort zone te komen, nieuwe wegen in te slaan. Rock en wave vonden elkaar in New Gold Dream, maar dat heb ik wellicht deels te vaak gehoord al wil ik daarover niet smuffelen: het baswerk op Colours Fly and Catherine Wheel, King Is White and in the Crowd, Hunter and the Hunted is subliem.

Even terug naar het lemmingen-argument (100.000 thousand lemmings can't be wrong - het kopiëren van het gedrag van de meerderheid): als kwantiteit (lees: commercieel succes) de norm zou zijn, was het laatste album van Adele (30) het beste album van 2021, gevolgd door Olivia Rodrigo (Sour) en Justin Bieber (Justice); de beste auto zou dan de Kia Niro zijn - om even de betrekkelijkheid van e.e.a. aan te geven. Tuurlijk is het knap om een goed verkopend album te maken, alleen dat maakt het nog niet tot een goed album.

Voor velen hier zo'n een lijstje van de "succesvolste Nederlandse live-artiesten" wel eens tamelijk shocking kunnen zijn. Straks bij de koffie zal ik zo Once Upon a Time eens draaien; 1 kant moet wel lukken - tenzij de overheid ingrijpt

Het lemmingen-argument gaat hier niet op: niet plotseling met allerlei andere namen en verkoopcijfers komen. Dat is natuurlijk een beetje flauw, er wordt hier alleen over de Simple Minds gesproken.

Wat ook flauw is, is te stellen dat de SM aanvankelijk uit een comfort zone durfden te komen (hoewel die er voor de beginnende band niet eens was), terwijl met evenveel gemak kan worden betoogd dat juist met Once Upon a Time de Simple Minds uit een soort van afgebakende comfort zone durfden te stappen.

Maar het is maar net waar je naar op zoek bent, ik ben zelf ook een groot liefhebber van Good news from the Next World (1995), dat album wordt ook niet overal gedragen. Een prachtige brei aan herrie maar niet iedereen voelt er evenveel voor. Toch werd ook hier binnen de bandbreedte van de band een nieuwe weg ingeslagen. Met als voordeel voor Kerr dat het grote publiek inmiddels al wel enige tijd was bereikt.

Een onbeantwoorde vraag zal altijd blijven hoe het album zou zijn ontvangen als debuut.
Meer bands hebben, al dan niet gericht, de stap van enigszins obscuur naar het grote publiek gemaakt. Bijvoorbeeld de Human League en Japan, er zijn tientallen voorbeelden.

Dat maakt niet per definitie het eerste deel van de carrière beter en het moment waarop ze doorbreken bij het grote publiek slechter.

In deze tijd van streamen (Adele-Bieber) wordt het behalen van commercieel succes makkelijker dan in 1985 toen er nog de cd, dan wel LP voor het muziek product moest worden aangeschaft.

De prijs van muziek (aanschaf) lag toen ook veel hoger dan nu de streaming bedragen (voor diegenen die het legaal doen ) .

Dit in ogenschouw nemend kan ik mijn niet voorstellen dat mensen uit kuddegedrag allemaal dit album hebben aangeschaft, het kreeg direct al veel airplay ook op radio 3 en Simple Minds waren commercieel bezien op het toppunt van hun roem.

Ik bestrijd overigens met verve het argument dat commercieel goed verkopende albums van mindere kwaliteit zouden zijn, er zijn honderden voorbeelden te noemen uit alle decennia die dat argument logenstraffen. Waarvan acte.

Volgens mij was dat niet het argument, het argumet was dat commercieel succes niet aangedragen kan worden als bewijs dat een plaat kwaliteit biedt. Ik denk dat daar ook tal van voorbeelden van zijn.