Simple Minds - Once Upon a Time (1985)

? Het leek totaal niet op U2. Zoals geen enkel SM-album op een U2 plaat leek. En vice versa en omgekeerd. Verder is het album van een lage kwaliteit. Ook is het niet gevuld met Kneiters. Ik ben het wel met u eens dat het lalalala-nummer er niet op staat - gelukkig maar!

Kortom: u verkoopt knollen voor citroenen; of liever gezegd: citroenen voor zoete waar. En dat is misleiding!!?

Kneiters van hits staan er natuurlijk wel op.
Dit album lijkt niet echt op iets wat U2 ooit heeft gemaakt, hun vorige album kwam daarvoor meer in de buurt (met dank aan de producer). Omgekeerd was The Unforgettable Fire wel op New Gold Dream geinspireerd, maar dat terzijde.

Zou ik dit album als eerste 'wave-plaat' hebben gehoord, was ik snel uitgekneiterd geweest en had ik het besluit genomen dat die hele new wave nix voor mij was en dat had zou me veel geld, veel plezier en veel ergernis (wat is er niet allemaal als "new wave" aan ons voorgeschotel?) hebben gescheeld.

As it stands markeerde dit album voor mij het definitieve einde van SM als interessante band - verder meelopen was louter ende alleen SM voor oor en geest.

Over SM vs U2, imo een appsolute no-brainer, is hier voldoende gezwateld: Muziek >> Algemeen >> Simple Minds versus U2

Met wave heeft dit album helemaal niets meer te maken en dat was precies de bedoeling van Kerr en co. Go west young man! Amerika lonkte en alles werd daarvoor opzij gezet (Forbes was daarvan het eerste slachtoffer).
Kerr heeft later in een interview met The Guardian, volgens mij, toegegeven dat hij hier een inschattingsfout maakte en dat de band te snel het succes volgde, wat tot gevolg had dat MacNeill ook de band verliet (met een stevige cokeverslaving om met het succes om te kunnen gaan).

Kortom: dit album markeert op bombastische wijze het einde van de band vanuit een artistiek oogpunt. Het zou nooit meer (echt) goed komen.

Tot 18 februari 2012, toen zag ik de oude glorie nog eenmaal. Helaas is teren op oude roem niet voor eeuwig....

Ik snap de gedachte dat 't de sound van U2 heeft wel. En dan gaat 't vooral om de echoende piano met dezelfde sound die U2 in deze periode ook had. Ik hoor 't wel.

En dat dit lage kwaliteit is hoor ik ook niet, en kneiters staan er wat mij betreft ook gewoon op.

Een lekker bombastich SM album, waar echt niks mis mee is.

Zag dat er 2 hoezen zijn. Ze sluiten leuk op elkaar aan, van alle kanten.

ONCE UPON A TIME (1985) 2CD deluxe edition repair shop

Dit album verscheen in 2015 in verschillende deluxe formaten.
En dan blijkt dat wie de 2CD deluxe edition koopt maar een deel van de reguliere bonustracks krijgt.
Wel drie tot vier versies van een single, maar bijvoorbeeld niet de meest voor de hand liggende.
Daarvoor moet je dan maar diep in je geldbuidel tasten en de superdeluxebox kopen.

Ik maakte een 2CD deluxe editie met meer waar voor minder geld.

Dit album deze week aan een vriend laten horen en gezegd dat het een U2-album betreft. Hij vond het goed en was verbaasd dat ik hem na een half uurtje luisteren de lege hoes van een SM-cd in de handen drukte....het zegt maar weer eens hoe ongelofelijk veelzijdig de Simple Minds waren.

Zoals ook door CD terecht opgemerkt, hoor ik hier helemaal geen U2 in, op hun vorige album hoorde ik het wel duidelijk (misschien ook door de productie van Lillywhite).
Dat veelzijdige beaam ik wel, hoewel daar niet alleen veel goeds uit voort kwam....

@premonition dat laatste ben ik geheel met je eens. Maar wat is er moeilijker dan een steengoed nummer maken? Daarom schaar ik SM toch wel onder de 20 beste bands ooit, met naar mijn maatstaven zo'n 30 nummers die ik graag opzet.

Ik hoor U2 in de intro van Ghost Dancing.

Je hebt gelijk, lijkt op de intro van Where the Streets Have No Name, wanneer de gitaren erin komen. Ze waren wel eerder...
Verder is Ghost Dancing gewoon een mindere versie van I Travel.

Tja dan hoor ik Bad van U2 ook in het intro

Vandaag op een vinylbeurs aangeschaft, sibgles waren bekend bij me.
Na eerste luisterbeurt ben ik bang het daar gerootste deel bij blijft.

Vandaag weer eens in het geheel beluisterd , en dat viel mee niet tegen hoor . De mindere songs ( I wish you were here , come a long way ) zijn nog best prima albumtracks en de singles zijn nog steeds lekker opzwepend en uptempo . Alhoewel minder dan absolute 80s topplaat New Gold Dream ( spannender) , wmb op hetzelfde niveau als Sparkle in the Rain .

Zangeres vind ik prima op de bekende nummers . Enige echte minpunt is het herhaaldelijk la la la etc ( Alive and Kicking etc) daar gaat dus een punt voor af. Productie kan ik goed hebben , iig beter dan die van Sparkle . Half puntje erbij dus naar 4 , maar dat is wmb ook de max

Samen met Sparkle In The Rain de lekkerste SM albums Aanstekelijk, groots en meeslepend !

Grappig momenteel luister ik vaak U2. Deze plaat van SM bij de Kringloop meegenomen. En tijdens het luisteren vond ik wel dat het wat van U2 weg heeft. Waarbij ik U2 wel beter vind, maar dat is ook smaak. Ik vind dit een leuk album om te beluisteren en zeker voor die 3 euro.

Vanaf dag 1 heb ik dit een enorm baggeralbum gevonden. Al verdoezoelden de verkoopcijfers het even, dit was in feite het tipping point: van het ene op het andere moment was het not-done om deze band nog leuk te vinden.
U2 hield de credibility wat langer vast maar na Achtung baby was dat ook wel klaar.

Moet er wel bij zeggen dat de meeste albums voor Once upon a time dermate sterk zijn dat ik die zonder schaamte opzet

Het is gewoon snobistisch om alles van de band vanaf hier als slecht te bestempelen.

Er zit lekker veel energie in dit album. En zit wel behoorlijk goed in elkaar. Hypercommercieel maar wel op een prikkelend manier.

Ik heb dit album alleen op vinyl en ik heb nooit de cd versie gekocht. Vond het toen al in 1985 een beetje een teleurstelling maar een plaat als deze (commercieel) hoort bij een grote band als Simple Minds. Later hebben ze gelukkig wel weer betere platen gemaakt (Black & White).

Het album is inderdaad geen New Gold Dream, maar luistert voor mij zelfs na ruim 35 jaar nog steeds heerlijk weg.
Dit album was denk ik bedoeld voor de Amerikaanse markt en is te horen aan de compacte radionummers die te vergelijken zijn met Bryan Adams Reckless en Bruce Springsteen Born in de USA. Deze albums kwamen ook rond deze periode uit.

Zelfs Queen deed met The Miracle een gooi naar de US markt met een album vol korte compacte pop/rock nummers.

Score 4,5

Dat niet alleen, ze werden allemaal geproduceerd (BITUSA alleen gemixt) door een man die als geen ander verantwoordelijk was voor het radiogeluid van midden jaren tachtig: Bob Clearmountain. Die hadden ze (of anders hun platenmaatschappij wel) ongetwijfeld bewust in de arm genomen om op grote schaal door te breken in de VS.

Die doorbraak was er feitelijk al, toen de op zichzelf staande single Don't you forget about me (uit de filmsoundtrack van The Breakfast Club) een enorme hit was geworden. Het werd een nummer 1-hit aldaar en katapulteerde de Minds definitief naar wereldroem. In de slipstream daarvan moest er een album komen dat op dat succes kon aanhaken en meeliften.

Dat leidde tot een heel ander, vooral commercieel aantrekkelijker geluid dan de voorgangers New Gold Dream en Sparkle in the rain. Maar daarmee is dit zeker geen slechte plaat. Minder dan die twee voorgangers, of misschien vooral: anders. Maar ik heb altijd met name genoten van het super-transparante geluid op dit album, waarin met name de ritmesectie, maar zeker ook het toetsenwerk, berelekker uit de verf komt.
Maar alleen met een geweldige productie maak je nog geen goede plaat. Het songmateriaal is ook gewoon degelijk tot goed. De bekende singles (vier stuks maar liefst) blijven de uitschieters, maar de rest doet daar echt niet veel voor onder. Ik vind met name ook Come a long way en Oh jungleland wel enige single-potentie hebben.

Dat maakt Once upon a time tot een echt hitalbum, zo'n blockbuster uit midden jaren tachtig die inderdaad kan wedijveren met de twee andere genoemde voorbeelden. Een commerciële knieval, zeker. Maar wel eentje met over de heel linie sterk songmateriaal. Vanaf de hierna volgende albums zouden de platen van Simple Minds een stuk wisselvalliger worden.

Kan mij daar grotendeels wel in vinden.

Het kan dan nog wel per album verschillen hoe je het eindresultaat beoordeeld. Ik heb (veel) minder met Born in the USA en Reckless, als genoemde voorbeelden.

Over het geluid van Bob Clearmountain kunnen we het eens zijn.
Wat ik altijd een boeiende discussie vind, en wat bij dit album ook zeker altijd terug komt, gaat over de "commerciële knieval".
Dat bij en tijdens het maken van het album een artiest blijkbaar de mogelijkheid heeft om bij het volle bewustzijn te kiezen "ga ik wel of niet de commerciële kant op"?

Aangezien ik er van uit ga dat elke artiest zijn laatste werkstuk altijd graag als warme broodjes over de toonbank ziet gaan, geloof ik niet in die theorie.
Dat er beweging, progressie zit in het schrijverstalent van een artiest, begrijp ik. Dat je de ene keer als band lekkerder in je vel zit dan wel het goed kan treffen met de producer is ook zeker waar.
Ook kunnen artiesten van dichtbij te maken krijgen met ingrijpende gebeurtenissen die kunnen leiden tot in ieder geval een bijzonder album.

En die situaties leiden vaak tot het betere werk.
Maar dat ze tegelijkertijd schrijven, opnemen met vooraf in het achterhoofd dat het gaat leiden tot een miljoenenverkoop (toen dat nog een rol speelde!), daar geloof ik niets van.

Of je moet al een millionseller zijn bij eerdere albums. Dan mag je er van uitgaan dat een nieuw album ongetwijfeld zal leiden tot aardige verkopen in de voorverkoop.

Maar ik zal Jim Kerr c.s. er niet van betichten dat hij, nadat dat eerst was nagelaten, bij Once Upon a Time de knop heeft omgedraaid en dat daardoor plotseling de miljoenen binnenliepen.
Ik schat toch in, dat de band verder in z'n ontwikkeling stappen in schrijven heeft gezet. En Clearmountain produceerde dat allemaal mooi bij elkaar. Combinatie van factoren.

Wel jammer dat Don't you niet op het originele album stond. Dat had het album voor mij definitief bij de klassiekers geplaatst.

Mijn eerste album van Simple Minds. Ik ben wel fan van deze typische jaren '80 poprock-sound die hierboven al vergeleken wordt met het werk van Bryan Adams en Bruce Springsteen dat rond dezelfde tijd uitkwam. De vergelijking met U2 kan ik ook wel plaatsen. Hoewel ze natuurlijk zeker niet helemaal hetzelfde klinken, moest ook ik bij enkele intro's en uithalen van Jim Kerr aan de band uit Ierland denken. Grappig, maar verder zeker niet vervelend. Ik kan me goed voorstellen dat liefhebbers van U2 ook Simple Minds kunnen waarderen, hetgeen ik ook al meer dan eens gehoord heb.

Van een album als Once Upon a Time kan ik met volle teugen genieten. Simple Minds barst hier van de energie en het klinkt alsof de nummers met veel enthousiasme gemaakt zijn. Eigenlijk zakt het nergens in. De eerste twee nummers vind ik heel goed. Gek genoeg komt Ghost Dancing, die hier veelal als hoogtepunt genoemd wordt, wat moeizamer bij me binnen. Vervolgens komt de plaat met de monsterhit Alive and Kicking in de volgende versnelling en volgt het ene geslaagde nummer na het andere. Kerr zingt goed, maar ook de ritmesectie en de gitaar vallen geregeld op. Ook van mij hadden de twee bonustracks, waaronder het geweldige Don't You (Forget About Me), op de definitieve albumversie gemogen. Dan was ik vermoedelijk nog wel een halve ster hoger uitgekomen.

Een heel aangenaam album dat zeker naar meer smaakt!

4*

Ik moet zeggen dat ik dit een erg fijn album vind. De platen van de Simple Minds vind ik het beste op m'n platenspeler klinken wanneer de volume knop lekker kan worden opengedraaid, net als bij dit album. Minder goed dan New Gold Dream..., maar evengoed erg fijn! Normaal gesproken ben ik ook niet zo'n fan van grote radiohits als Alive And Kicking of Sanctify Yourself, maar op dit album klinken deze ook prima. Dan besef ik me eigenlijk pas dat het gewoon steengoede nummers zijn, waarbij ik dit normaal gesproken op de radio niet zo zou beleven. Heerlijk die synthesizers van deze heren! Mán wat ben ik toch blij met al het moois dat de 80s ons hebben gegeven. Synths for life! zouden een muziekvriend en ik zeggen.

Het verbaast me dat er niks aan solo materiaal van Robin Clark te vinden is.

Gelukkig maar, vreselijke zangeres (althans op dit album). Haar bijdrage aan deze plaat was destijds één van de enorme afknappers voor mij.