Simple Minds - Once Upon a Time (1985)

Biggest sellout ever. Loved the Minds between 1980 en 1985. And then came Don't You. If it had been a one-off fluke, I could have lived with that song. But they followed it with this,only targeting chartsucces and insulting their original fans in the process.

Hated it from day one and ever since. Simple Minds are dead for me since this tripe, but i still love to listen to all their great stuf preceeding this.

Het grote gebaar commercieel uitbuiten.
Mag dat?
Van mij wel.
Totaal geen moeite mee.
Het onverwachte succes in Amerika.
Don't You dat dateerde van dezelfde opname sessie.
Als opvullertje in een nietszeggende tienerfilm.
Beide werden onverwachts een grote hit.

Er was dus al gekozen voor deze weg.
Simple Minds koos voor een nog groter geluid dan bij Sparkle In The Rain.
Net tegen het randje aan.
Met toevoeging van een soulvolle zangeres in de band.
Zeker niet risicoloos.
Na jaren van zwoegen werd hiermee aansluiting gezocht bij meer publiek.
Dat dit ten koste zou kunnen gaan van hun oude fans, dat was een feit.
Maar Simple Minds was net als U2 klaar voor deze stap.
Niet de geschiedenis ingaan als geslaagd post-punk groepje.
Bewust van het gevolg.

Opener Once Upon A Time is ritmisch.
Alsof Simple Minds naar Talking Heads geluisterd heeft.
Mooie herkenbare orgelpartijen.
Toch ben ik niet helemaal gelukkig met het eindresultaat.
Jim Kerr is hier gewoon slecht bij stem.
Zijn zang is te hees, je voelt hem naar adem happen.
Had nog wat langer geknutseld en de vocalen meer rust gegeven.

All The Things She Said is een stuk sterker.
Robin Clark is een steengoede zangeres.
Credits komen haar hier toe.
Wat een aangename aanvulling.
Ze tilt Jim Kerr hier echt naar een hoger level.
Helaas wordt ze te weinig geroemd.

Bij Ghostdancing kan ik niet stil blijven zitten.
Ondanks de vrolijke ondertoon een vrij heftig nummer.
Gemeend politiek getint.
Vervolgens zouden Mandela Day en Belfast Child gemaakt over komen.
Lyrics waar veel tekstschrijvers trots op zouden geweest.
Als ze het nivo zouden kunnen halen.

Het meezing nummer.
Alive & Kicking.
Kapot gemaakt door tweederangs karaoke zangers.
Die ingehuurd op Centerparks hun kunstje doen.
Elke week weer voor ander publiek.
Maar de originele versie ademt warmte en geluk uit.
Het Grote Gebaar.
Mij geeft het een kick.
Een massa van duizenden die het massaal mee brult.
Laat ergens in een overvol stadion.
Padadada papadadada.

Oh Jungleland is minder.
Te chaotisch geheel.
Een overvol oerwoud met een teveel aan klanken.
Zonder harmonie.

I Wish You Were Here is persoonlijk.
Gemis van Chrissie Hynde.
Vanaf Live Aid hopeloos verliefd.
Uiteindelijk geschaakt van Kinks voorman Ray Davies.
Liefdesliedjes schrijven is echter niet zijn sterkste kant.
Zoetsappig.
Krijg er geen vlinders van in mijn buik.
Wel zo' n vervelende harde bal.

Revenge met Sanctify Yourself.
Prijsnummer.
Overtuigingskracht is aanwezig.
Toewijding in het Koninkrijk van Messias Kerr.
The Man In Tights.
Onze eigen Robin Hood.
Vreemd genoeg vond ik toen de kledingkeuze in de videoclip wel passend.

De afsluiter Come A Long Way is weer minder.
Waarschijnlijk op dezelfde dag opgenomen als de opener.
Het slechte stemgeluid is weer aanwezig.
Advies, neem de volgende keer eerst een flinke kop thee met honing.
De avond ervoor wat minder Schotse Whisky.
Dan komt het wel goed.

En toen gingen de Simple Minds definitief mainstream.
Nadat ze met Don't You Forget About Me (bekend van de openings- en sluiting credits bij de film The Breakfast Club) een nummer-1 hit hadden gescoord wereldwijd, moest het volgende album ook maar zo klinken, was waarschijnlijk de gedachte.

En die sound heeft het dan ook inderdaad, waardoor het in ieder geval in Nederland 4 hits opleverde (Alive And Kicking (nr. 2), Sanctify Yourself, Ghost Dancing en All The Things She Said). Nummers die je allemaal nog wel eens op de radio hoort en waarvan ik Alive And Kicking, Sanctify Yourself en Ghost Dancing nog steeds graag hoor.
Van de 'onbekende' nummers zijn Oh Jungleland en Once Upon A Time ook nog zeer genietbaar.
Verder zij gezegd dat het vooral heel erg 1985 klinkt, al moet ik zeggen dat het wel nog lekker fris de speakers uit klettert.

Maar ze hadden wel gelijk met deze sound, want het zorgde wereldwijd voor een doorbraak en er zijn er miljoenen van verkocht. Ook in Nederland bijna een jaar genoteerd en de nummer-1 positie.
Ze raakten er oude fans mee kwijt, maar kregen er ook nieuwe bij. En Jim Kerr krijgt hier ook zijn eerste Bono-neigingen.
Al met al ook nu nog een behoorlijk genietbaar album, maar ga je in gedachten terug naar 1985, dan heeft het natuurlijk net wat meer allemaal.
Deze is als LP nog wel te vinden in kringloopwinkels en op vlooienmarkten.
3,5* dan maar.
Op vinyl.

Ik zie niet zoveel andere overeenkomsten tussen de door mij in één adem genoemde: Revolver, Ziggy Stardust, Rumours en Purple rain dan dat zij artistieke zeggingskracht paren aan een brede aansprekendheid, of het zou moeten zijn dat het allemaal albums zijn waar de artiesten in kwestie er in optima forma in geslaagd zijn om een eigen geluid te ontwikkelen en de spanningsboog een heel album door te laten lopen.

Uniek aan 'Once upon a time' is wel dat hij vanwege de laagdrempeligheid wat afwachtend werd ontvangen. Zeker t.o.v. het (terecht) bejubelde 'New gold dream' (en A celebration is ook een fantastische verzamelaar van het oudere werk).

Ik vind het leuk om te zien dat de tijd albums in een ander perspectief kan plaatsen. Zo vind ik b.v. de als meesterwerk ontvangen 'Remain in light' van de Talking Heads bij nadere beluistering minder (te geforceerd) dan de voorganger "Fear of music" en de opvolger "Speaking in tongues". In huidig perspectief vind ik "Once upon a time" dan ook een rehabilitatie na de wat overspannen "Sparkle in the rain" (over 'te vol' gesproken, ook live liepen ze zichzelf in die tijd volledig voorbij) en ben ik ook blij dat het wat fletse "Don't you" de ijzersterke spanningsboog van dit album niet doorbreekt.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Simple Minds - Once Upon A Time, Deluxe Edition - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Schotse band Simple Minds was in de eerste helft van de jaren 80 uitgegroeid van een cultband tot een grote band, die met New Gold Dream en Sparkle In The Rain twee cruciale (80s) platen had afgeleverd.

In 1985 was het tijd om te oogsten en een plekje naast het onaantastbaar geachte U2 af te dwingen. De grote zalen moesten worden verruild voor de stadions en naast Europa zou ook de VS er aan moeten geloven.

Voor de troepen uit kwam de succesvolle single Don’t You (Forget About Me), maar in oktober 1985 verscheen Once Upon A Time.

Once Upon A Time zou er voor zorgen dat Simple Minds zich een jaar of twee a drie kon scharen onder de grote rockbands op aarde, maar de plaat werd ook met gemengde gevoelens ontvangen. De plaat zorgde uiteindelijk voor het gewenste succes, maar zorgde er ook voor dat de rol van Simple Minds na de jaren 80 voor een belangrijk deel was uitgespeeld.

Ik was in 1985 zeker niet gek op Once Upon A Time, maar achteraf bezien is het een sterke plaat. Op Once Upon A Time doet Simple Minds afstand van de laatste restjes van haar indie geschiedenis, maar zegt het ook de (over)dosis galm van haar vorige platen vaarwel.

Once Upon A Time valt op door een mooi helder geluid waarin gitaren en keyboards in balans zijn en waarin de niet altijd even vaste vocalen van Jim Kerr fraai worden ondersteund door de soulvolle strot van zangeres Robin Clark. Sterproducer Jimmy Iovine voorzag de plaat vervolgens van een fris en helder geluid met ballen, waarin plaats was voor new wave, pop en rock.

Once Upon A Time is uiteindelijk een typisch kind van de jaren 80, maar het is ook een plaat die de tand des tijd beter heeft doorstaan dan de meeste andere platen uit deze periode. Simple Minds komt op Once Upon A Time met een serie sterke songs die opvallen door energie en passie. Het zijn songs die 30 jaar later nog altijd staan als een huis en dat is bijzonder.

De luxe edities van Once Upon A Time zijn voorzien van het nodige bonus-materiaal, waaronder uiteraard single Don’t You (Forget About Me) die vreemd genoeg ontbrak op de plaat en flink wat prima live-materiaal. Hoofdmoot blijft natuurlijk het originele album, dat ik na al die jaren toch anders inschat dan in 1985. Destijds deed het album wat pijn, inmiddels durf ik het wel te scharen onder de betere albums van de Schotse band, die de laatste jaren overigens weer wat overeind lijkt te krabbelen en waarom ook niet? Erwin Zijleman

5 sterren voor dit album, alleen al voor het beste nummer aller tijden Alive and Kicking - heel subjectief dus!
Zonder dit nummer zouden het 4 sterren zijn, met sterke songs als Sanctify Yourself, Ghost Dancing en All the Things she said, toevallig ook de singles van deze plaat.
De rest is nog wel goed maar toch van een ander niveau, en als geheel geniet ik meer van bv New Gold Dream, maar ja.....dan is er Alive and Kicking hè.

Mijn eerste album van Simple Minds. Ik ben wel fan van deze typische jaren '80 poprock-sound die hierboven al vergeleken wordt met het werk van Bryan Adams en Bruce Springsteen dat rond dezelfde tijd uitkwam. De vergelijking met U2 kan ik ook wel plaatsen. Hoewel ze natuurlijk zeker niet helemaal hetzelfde klinken, moest ook ik bij enkele intro's en uithalen van Jim Kerr aan de band uit Ierland denken. Grappig, maar verder zeker niet vervelend. Ik kan me goed voorstellen dat liefhebbers van U2 ook Simple Minds kunnen waarderen, hetgeen ik ook al meer dan eens gehoord heb.

Van een album als Once Upon a Time kan ik met volle teugen genieten. Simple Minds barst hier van de energie en het klinkt alsof de nummers met veel enthousiasme gemaakt zijn. Eigenlijk zakt het nergens in. De eerste twee nummers vind ik heel goed. Gek genoeg komt Ghost Dancing, die hier veelal als hoogtepunt genoemd wordt, wat moeizamer bij me binnen. Vervolgens komt de plaat met de monsterhit Alive and Kicking in de volgende versnelling en volgt het ene geslaagde nummer na het andere. Kerr zingt goed, maar ook de ritmesectie en de gitaar vallen geregeld op. Ook van mij hadden de twee bonustracks, waaronder het geweldige Don't You (Forget About Me), op de definitieve albumversie gemogen. Dan was ik vermoedelijk nog wel een halve ster hoger uitgekomen.

Een heel aangenaam album dat zeker naar meer smaakt!

4*

Dank voor de vriendelijke woorden Roxy6. Dat van die kampen heb ik in mijn vriendenkring niet echt meegemaakt maar wat ik mij nog wel kan herinneren is dat ik verbijsterd was over het feit dat Kerr zich destijds ging spiegelen aan Bono. Hij wou ook een soort messias zijn op het podium. Wijde gewaden aan, lang haar en af en toe devoot op zijn knielen vallen overweldigd door al die (nep) emoties. Het kwam op mij in ieder geval erg nep over. En waarom? U2 heeft geen New Gold Dream gemaakt (en wat daarvoor kwam) dus de Minds hadden genoeg credits voor zichzelf.

Ik vind wel dat U2 als band dichter bij elkaar zijn gebleven en Bono heeft van de rest van de band ook wel eens op zijn kloten gehad voor zijn gepreek. Maar ze accepteren elkaar in goede en slechte tijden en dat is wel iets om respect voor te hebben. Bij de Minds is alles toch wel wat uit elkaar gevallen en ook al zijn Kerr en Burchill nog vrienden de band zelf heeft al heel wat wisselingen van de wacht meegemaakt. Dus Kerr heeft het van Bono verloren. Maar er waren meer mensen die enorm bij Bono opkeken, mijn oude idool Adrian Borland was ook erg met Bono bezig. Ook totaal nutteloos want U2 heeft geen From The Lions Mouth gemaakt en de band U2 was ook zeer onder de indruk van The Sound. Maar that's life denk ik, we hebben allemaal wel eens opgekeken bij de verkeerde mensen.

Deze plaat zal me er altijd doen denken dat SM definitief door het grotere publiek op wereldvlak werd ontdekt.
Vond het nog altijd prima werk zelfs al had ik het gevoel dat Jims stem hier meestal niet top was.