Simple Minds - Once Upon a Time (1985)

idd, hier ging het goed mis.... Maar dat besefte ik pas later! Werd fan met deze plaat (ik was 12 hahaha) Nu trek ik alleen nog maar hun platen tot en met sons & fascination, daarna vind ik het slapjes.
Ik snap trouwens niet dat deze niet heruitgebracht is met Don't you forget about me er op.

Dat je het tot en met Sons mooier vond is een kwestie van persoonlijke smaak. Totaal gezien vond men het juist mooier vanaf NGD.

De smaak van de massa ja....lekker veilig in het midden van het muzikale spectrum.........maar ieder zijn smaak natuurlijk.

De songs op dit album zijn OK voor mij, maar de gladde sound en het gebrek aan afwisseling zijn de minpunten op dit album dat duidelijk is gemaakt met de bedoeling in de VS door te breken.
Simple Minds begonnen bescheiden en zijn gegroeid om met "New Gold Dream" hun meesterwerk uit te brengen. Daarna speelden ze meer op veiligheid, maar brachten ze nog goede songs.
Vanaf de jaren '90 was het wel zwak en werden degelijke songs steeds schaarser, het publiek haakte ook steeds meer af.

Daar gaan we weer met de harde kern van de pre NGD Simple Minds liefhebbers. Accepteer nu gewoon eens dat er ook mensen zijn die niet zo van het vroege werk houden. Experimenteren is leuk, maar niet altijd geslaagd. De composities komen daar lang niet altijd zo goed uit de verf, soms ook wel. Je kunt het interessanter/mooier vinden maar afgezien van je smaak is het werk vanf NGD t/m OUAT meer af. (als je dat niet vind is het mij ook best; zoals eerder gezegd maakt het mij niet zo veel uit). Ik zou zeggen ; geniet van de' vroege' Simple Minds !

(trouwens waar ik ook wel om moet lachen is dat zodra bij het 'álternatieve' publiek het wat populaider wordt, de muziek ineens niks meer is van hun favoriete groepje, terwijl dat beslist niet altijd het geval is; het is meer een 'houding' van deze mensen)

Ik heb een deel van dit weekend SM gespeeld - tot het punt dat mijn ziel en die van partner er bijna simpel van werd: "zet nou eens iets anders op, een leuke cd ..."

U hoort het al: 4 -5 SM albums in één weekend is veel - zelfs als dit met goede spijs (mm is verdienstelijk hobby-kok) en wijn wordt gecombineerd.

Ergo (voorzichtige) conclusio:

1. Het steeds wisselen van producer(s) heeft SM geen goed gedaan; op dat punt is er gewoon geen continuïteit en met name "Sparkle in the Rain" (Steve Lillywhite) vliegt naar mijn mening op sommige punten volledig de bocht uit: bijv. drums in "Catwalk", "Waterfront".

2. Qua productie is dit album beter te pruimen, maar qua songs minder; Het hosanna, de positieve boodschap van "Sanctify Yourself" en "Alive and Kicking" gaat irriteren en mondt uit in bombast en lyrisch pathos. Dit album loopt in verhouding met NGD (waar SM begon met het verspreiden van de positieve boodschap) echt terug.

3. Eenvormigheid, logheid en bombast luiden de klok. Ik herinner me een aantal live optredens van die tijd: veel "lalala" en zo en de nummers waren live zo eenvormig dat je na 2 - 3 minuten vaak nog wist niet welk nummer het nou werd. En Jim maar balletpasjes maken op de uitloper van het grote podium. In die tijd omschreef Arno Hintjens SM ooit eens als "de band van Promised You a Sausage Roll en Alive and flipping".

NGD is wat mij betreft de top in het oeuvre, en de 2 -3 albums ervoor komen redelijk inde buurt. Sparkle vind ik minder (alhoewel ik m.n. "Speed Your Love to Me" en "Book of Brilliant Things"goed kan pruimen) - mede door het holle, de galm en de tomeloze drums. OUAT vind er redelijk vergelijkbaar met SITR: de songs zijn van mindere kwaliteit, maar de productie is beter.

De oude SM had iets meer dreiging, meer onheil. OUAT heeft dat niet; zelfs "Ghost Dancing" niet.

Men mag graag hitalbums neersabelen hier. Iets wat op MuMe wel gebruikelijk is.. Ik vind de Simple Minds vooral boooring Vooral de albums hiervoor. Die stem van Jim Kerr heb ik nooit veel aan gevonden, zo verschrikkelijk saai. De helft van dit album belandde in de hoogste regionen van de top 40, waarvan ik Sanctify Yourself toch een vrij zwak nummer vind. Tracks 2 en 3 vind ik nog vrij goed te doen, maar Alive & Kicking heb ik teveel gehoord. Doet me nagenoeg niks meer..
Blij dat die er niet op staat, wat een verschrikkelijk nummer!

niet dat ik het nummer zo geweldig vind, maar het past wel bij de rest van de meuk en als ze er toch graag veel van verkopen....
en hitalbums afkraken? doe jij dat niet dan? (ik kraak ook graag niet-hit albums af, daar niet van)

tsssss als commerciele muziekliefhebbers hun muzikale tekortkomingen onder ogen gaan zien moeten ze ineens gaan stuiteren... (vervelend al dat politiekcorrecte geouwehoer over ieders smaak mag er zijn) en idd soms hoeft een band echt niet slechter te worden wanneer ze bij een groter publiek in de smaak vallen.... Simple minds echter wel. Ze spelen niet voor niks op festivals voor overleden bandjes.
Trouwens; Niks persoonlijks hoor!

Toevallig vind ik dit hitalbum niet zo bijster veel aan, maar wat in de jaren 80 hitalbums waren kan ik nog steeds wel waarderen wat bij anderen vaak niet het geval is. Dan hoor ik maar bij de grote massa, kan me weinig boeien eigenlijk. Maar goed, ik ga een beetje off-topic hier. Ik vind trouwens die vrouwenstem in Alive & Kicking totaal niet bij het nummer passen.

Deze is me ook te glad, al staan er echt nog wel lekkere nummers op zoals All The Things She Said of Ghost Dancing..
Sparkle vond ik hun laatste hoogtepunt, met de toch wel erg sterke Book Of Brilliant Things, Waterfront of Up on The Catwalk.. bombastisch? Ja. Daardoor slecht? Neen. Heerlijke melancholische bombast, zoals hij nu niet meer wordt gemaakt helaas.
Hier slaat het inderdaad door in een commerciele pap waar te weinig zout en suiker aan zijn toegevoegd. Nergens echt aanstekelijk ook. Die soulinvloeden draaien sommige nummers meteen de nek om.

Dat heb ik juist bij 'All the Things She Said'.....toch wel het dieptepunt van deze plaat.

Daar vind ik het nog behoorlijk meevallen. Maargoed, duidelijk dat ze hier voor een verkeerde koerswijziging zijn gegaan.. alhoewel niet zo dramatisch als die wereldverbeterende live aid muziek op Street Fighting Years.. dat hadden ze toch echt aan Bono moeten overlaten

ahh... minstens een vol punt beter (en vooral eigen(wijz)er) dan dit geval hier

*was al verbaasd dat orbit in zijn eerste reactie niet meteen op SFY begon af te geven*

@Orbit - soulinvloeden? Bedoel je de (female) vocals?
En die bombast weerhoudt mij ervan goed naar On the catwalk te kunnen luisteren.

Ik heb ook de teksten bekeken lezen van Sanctify Yourself en All the Things She Said.

Tsjonge die hadden zo in Candlelight gekund, wat een pretentie en wat een holle lyriek.

Jim Kerr had een bedrijf in website bouwen, maar is weer gaan touren - jammer; uitzonderingen daargelaten geloof ik niet hereniging van bands. In februari nog een stuitend staaltje gezien bij Jools Holland: The Only Ones - Peter Perrett die zijn microfoon bijna als spalk gebruikte, en zijn stem die een schim was van destijds. Soms moet je memories laten voor wat ze zijn.

Het is een levendige discussie....verschillende en overeenkomende meningen. Ik moet zeggen dat ik in alle wel wat kan vinden waar ik het wel mee eens ben. Ik zelf vind niet alles mooi van het begin , maar ook niet alles vanaf NGD als ik eerlijk ben. Ik zou zeggen; draai wat je mooi vind, wat daar gaat het tenslotte (eigenlijk) om.

Ach, als je dit album los neemt van de positie waarin het is uitgebracht (doorbraak in Amerika etc.), dan is het toch een alleraardigst album dat best leuk is om te horen. Daar gaat het uiteindelijk toch om.

Tjonge, wat maakt mijn recensie veel los deze dagen....;-) Dat mag ik toch wel zeggen nadat ik gisteren mijn recensie heb geplaatst. Laat ik één ding zeggen; ik heb verstand van de Simple Minds. Ik heb me jarenlang verdiept in de band en ken de albums tot halverwege de jaren negentig uit mijn broekzak. Maar laten we de knuppel maar in het hoenderhok gooien; de eerste albums van de SM; "Life in a day" en "real to real cac". waren echt bagger, op een paar briljante nummers na, maar dat zijn er niet meer dan 4 of 5. Mensen die hier beweren dat dat de beste albums waren van de SM hebben gewoon geen verstand van muziek. Punt. Dit is weer een controversiële uitspraak van mij, maar het wordt niet alleen door de band zelf bevestigigt, maar ook door muziekpers en verkoopresultaten. Daarna ging de kwaliteit in gestage lijn omhoog, met als topper NGD en SITR, maar laten we de genialiteit daarvan niet overschatten. Goede albums maar niet briljant. Once upon a time is een album wat puur op commercieel scoren was gericht, wat ze ook gelukt is. Ik zeg ook absoluut niet dat het een creatief verantwoord album is, maar als ik deze nummers weer hoor ligt het toch wel heel prettig in het gehoor. Dan kan je wel gaan zeiken dat het intellectueel onverantwoord is, maar muziek wat niet toegankelijk is, hoeft per definitie niet goed en geniaal te zijn. Want de eerste albums waren niet toegankelijk, laten we het daar met elkaar over eens zijn.
En dan nog wat; al die nummers als "Don't you" en "Alive..." deden en doen het op concerten nog steeds goed. Want die brengen wel een bepaalde sfeer in een zaal, wat ik bij intellectuele bands wel heel erg mis. Ik denk dan bijvoorbeeld aan de "Brave" tour van Marillion; daar maande Steve Hogarth het publiek tot stilte, omdat men daar niet mee mocht genieten en zingen met de nummers. Daar heeft "H" de intentie van genieten bijvoorbeeld niet begrepen. Maar goed; om een lang verhaal kort te maken; ik vind het nog steeds één van de beste SM albums, waar ik nog heel veel mooie herinneringen aan over heb gehouden.

Zo, dat was een arrogant geschreven stuk........:-)

Het debut-album is niet meer dan een aardig plaatje imo. Roxy/Bowie/Magazine-kloon. 'Real to Real Cacophony' is een zeer eigenzinnig, experimenteel album, maar nog wel gestoeld op het Magazine-geluid. Nmm een uitstekende plaat. Met 'Empires and Dance' wordt het eerste meesterwerk afgeleverd. En nu wel met een eigen geluid.



Hoe hoger de verkoopresultaten, hoe middelmatiger het album over het algemeen is (uitzonderingen daargelaten). De smaak van de massa is niet te best, vooral gericht op de mainstream. En de muziekpers......pfffffff......die missen wel vaker klassiekers.



Tsja, van die "lalalala"-sfeer moet ik dus echt janken. Het geeft precies weer tot welk bedenkelijk niveau de Minds gezakt zijn......niets zeggende, holle "lalalala" pathos (al vind ik SFY en Black&White muzikaal nog heel behoorlijk).

Ik ben het volledig eens met de bijdrage van CD - to the point en helder en passend verwoord.

Als album vind ik OUAT beter klinken dan SITR, maar dat ligt enkel en alleen aan de productie. Ik vind het vrij slappe kost, met drie * goed beloond en mijn concertbudget zou ik eerder in Wire stoppen of in Sigur Ros dan in Simple Minds. En als je gek wilt doen (en je SM-grenzen wilt verleggen), ga dan eens naar Nils Petter Molvaer; die komt in oktober in Nederland.

NB: reactie van Stuart is weggehaald - ik haakte daarop in; en dat lijkt nu te zweven.

De waarheid bestaat niet - e.e.a. hangt echt af van een muziekopvatting en misschien past die van hem beter bij de jouwe - is dat dan 'de waarheid' ?

Ik vind het nogal aanmatigend om te stellen: "Laat ik één ding zeggen; ik heb verstand van de Simple Minds. Ik heb me jarenlang verdiept in de band en ken de albums tot halverwege de jaren negentig uit mijn broekzak."

Zo lust ik er nog wel één - een parallel daarmee:
Laat ik één dingen zeggen; ik heb verstand van muziek. Ik heb me er jarenlang in verdiept - uitgebreide ervaring, van De Selvera's ("Twee reebruine ogen") en Barry McGuire (Ëve of Destruction") tot Burial (Üntrue") - en ben dus in een uitstekende positie om ...

Enfin, u voelt aan waar dit heengaat: een self-proclaimed expertschap. Een drogreden optima forma.

"Sanctify yourself"!

Ik heb dus mijn ongezouten mening gegeven, wat sommigen veel vaker doen. Je kent mij helaas niet zo goed, maar dit was dus een bericht om dit soort reacties uit te lokken. Ik lees zo vaak denigrerende berichten van gebruikers die andere gebruikers neerzetten als barbaren als ze een commercieel album goed vinden. Dus eigenlijk ben ik het helemaal met je bovenstaande quote eens.
Sommige gebruikers van dit forum (en ook van andere) doen anderen geloven dat zij experts zijn en dat mensen die van commerciële albums houden onbenullen zijn. Het blijft namelijk een kwestie van smaak. Lees de coldplay topic van het laatste album maar eens na. Ik heb daar zo’n hekel aan, mensen die afhaken als een band commercieel of ook wel "mainstream" wordt. Graadmeter is hier heel vaak dat als een band commercieel succes heeft, dat het dan gelijk niet meer creatief verantwoord is en dat een band zijn ziel heeft verkocht aan het grote geld.Geef je mening gewoon over een band en pretendeer niet dat je meer kennis en verstand heb van muziek ten opzichte van andere gebruikers.
Bijvoorbeeld;
Lees voor de aardigheid eens mijn berichtje van 24 augustus en lees dan de berichten eens die daarop volgen. Ik denk dat mijn bericht gewoon een oprechte mening is en wat eerlijke feiten over dat het commercieel is en dergelijke. Vervolgens krijg je een aantal berichten over hoe belabberd het album wel niet is en hoe onverantwoord creatief het album wel niet is.

Ik probeer dus eigenlijk tegen beter weten in de wereld te verbeteren

Voor alle duidelijkheid, het is tegen niemand persoonlijk, en Mjuman; dit was eigenlijk een reactie waar ik op wachte, dus tegen jou is het ook niet persoonlijk.


briljante opmerking!

Tja, ik heb het herlezen en ja de reacties zijn misschien wel fel - ben je verbaasd? Wie kaatst kan de bal verwachten! Je legt er namelijk een aantal waardeoordelen neer - ik citeer (de * zijn van mij):

* " Geweldig album met echte klasbak nummers. Bijna geen uitzondering".
* (...) krijgt hij de volle 5 punten; Ongeëvenaard, en dit was de aanleiding voor mijn verzamelwoede destijds".
* "Hier is Jimm Kerr op zijn best; Street fighting years was één van de hoogtepunten qua zang voor hem".

Met zoveel hosanna kun je kritiek verwachten - tja en de één is feller dan de ander en we hebben over een hartzaak als muziek. Mijn bezwaren (oa. zwalkende productie) ga ik niet nog eens opsommen; dat zou een herhaling van zetten zijn.

ik heb mijn bericht inderdaad weggehaald omdat ik mijn mening eigenlijk al gegeven had en het een herhaling van zetten werd, zoals Mjuman zelf ook al aan gaf. Bovendien ging me de discussie toch wat te 'ver' (incluis mijn eigen inbreng).

En hier hebben we dan de meest arrogante, bekrompen, onbenullige en tegelijk ook super-snobistische opmerking van 2008 op MusicMeter! Gefeliciteerd!

Bezit je werkelijk de hercencellen van een uitgedroogde sinaasappel of doe je het erom? Je theorie getuigd van een alarmerende vorm van kortzichtigheid en simplisme. Het eeuwenoude 'Verkoopcijfers + media-aandacht = goed' en het dan ook nog bevestigd willen zien! Ik ben het wel weer eens met je eens in een saaier leven, dank u...

Hier past maar 1 smiley bij:



Met name tante Trui en buurvrouw Miep gaan erop uit hun dak!

Het voortdurend uitdragen dat een plaat met mainstream succes bij voorbaat waardeloos is, slaat nergens op. Volgens mij gebeurt dat hier helemaal niet zo vaak.

Het ridiculiseren van de opponent door hem te betichten van die gelijkstelling mainstream=slecht, zonder dat daar enige goede grond voor is, is zo mogelijk nog waardelozer.

Klopt. Je ziet het bij bv. de nieuwe Metallica. Mensen geven inderdaad de indruk dat de band al jaren voorbij hun creatieve punt zijn, maar laten wel weten de plaat een kans te geven. En de nieuwe cd van het 'commerciële' Coldplay krijgt ook absoluut de juiste aandacht voor het niveau. Ik kan het soms niet laten m'n mening te geven over sommige artiesten, maar betrek het dan nooit op de cd zelf.

Na de klassieker New Gold Dream en het ook prima (iets te bombastische) Sparkle In the Rain kwamen ze met deze draak. Tenminste zo voelde het voor mij aan. Ik was verbijsterd toen ik de plaat destijds voor het eerst draaide. Wat een vreselijke popie-jopie nummers staan hier op. (klapt u allemaal even mee?) Ik ging/ga hier echt spontaan van achteruit lopen...

Als ik zo naar jouw Top 10 snap ik jouw afkeer wel en dat mag, maar slecht is het allemaal niet; je houdt er niet van. Toch is Sparkle ook al aardig bombastich, hoor. Achteruitlopen heb je idd gedaan met je 'niet-commercieel verantwoorde' muziek van de postpunk/newwave stroming van de eerste helft van de 80's.

(overigens; veel luisterplezier ermee)

We verschillen duidelijk van mening over de vraag wat vooruitgang was.