Simple Minds - Sparkle in the Rain (1984)

Jammer van de mislukte Lou Reedcover.
Anders 5 sterren nu 4,5.
Want wel erg sterk materiaal.

Simple Minds schieten op wel meer vlakken pijnlijk te kort:
Neem nou de setlist van hun concert in Australie (Perth) vandaag:

Love Song
Book of Brilliant Things
See the Lights
All the Things She Said
Ghost Dancing
Glittering Prize
Don't You
Waterfront
Alive & Kicking
Sanctify Yourself

Dat getuigt toch van NUL KOMMA NUL greintje ambitie en durf
Het recentste nummer in de setlist stamt uit 1991
En het oudste uit 1981
En weerom "playing safe en een best of set". Het is toch niet omdat ze niet vaak in Australie touren dat ook die mensen geen recht hebben op een wat meer avontuurlijke en minder voorspelbare setlist? ach ja.

Ik vind die versie van Lou Reed's "Street Hassle" anders best te pruimen

Absoluut niet akkoord over je bewering dat dit hun laatste echt goede plaat zou zijn.
En Once Upon a Time, dan ???
Niet zo overweldigend als deze en als New Gold Dream, maar toch...

Ik vind dit een prachtig album, met zeer sterke songs op. Het toppunt blijft voor mij toch Up on the Catwalk, dat ik ongelooflijke vibes vind uitstralen.
Zèt dat nummer op en je kunt gewoon niet stilzitten, een moordnummer is dat.
Waterfront is eveneens een dijk van een song!

Héél deze plaat ademt grandeur en klasse uit!
4 sterren ****

Hoe zit dat? Kun je je mening in vijf minuten tijd zo te grabbel gooien?

Ik ken 3 albums van deze band: New Gold Dream, Once Upon A Time en deze. Alledrie vind ik ze erg goed, maar dit vind ik toch wel de beste. Het klinkt lekker energiek en is nog niet zo commercieel als hun latere werk. Het heeft ook iets magisch door de galmproductie van Steve Lillywhite. Sommige nummers hakken er lekker in terwijl andere zich wat sneakier je systeem binnen werken.

4.

Zit er nu weer eens naar te luisteren, en damn... wat is die productie op deze plaat toch heerlijk. Geen enkel ander album dat ik ken dat zo zou moeten klinken (absoluut niet!), maar bij dit album mag het alleen!! En het klinkt ook zo lekker zweverig, met gitaargilletjes en andere geluiden zwevend door alle nummers, net alsof ze in een gigantische onderaardse kamer staan te spelen met overal spelonken die het geluid weerkaatsen.

Ik was in de jaren '80 best een Simple Minds fan maar achteraf moet ik toch vaststellen dat dit het enige album van ze is "met ballen".

Up on the catwalk, Book of brilliant things, speed your love en Waterfront vind ik nog steeds verreweg het beste wat ze gemaakt hebben. Verder zijn ook Street Hassle en C Moon goed te pruimen.

Van het latere werk als Don't you en Belfast Child krijg ik toch voornamelijk jeuk.

Heb 'm vanmiddag uit de 2de-hands bak van Concerto gered voor 5 Euri! De remaster nog wel. Hoe toevallig!

.....ja heb ik ook nog maar daarna hield het toch op!

Ik kocht SitR op cassette in 1986 ten tijde van de midelbare school, omdat ik op de radio de LP top 100 had gehoord met "The Kick Inside of Me", wat ik zoveel beter vond dan alles van wat ik had gehoord van het suffe "Once Upon A Time" album. Hoewel ik eigenlijk een echte purist ben van de Forbes/McGee periode (79-81) vind ik "Sparkle" het enige album met Mel Gaynor waar ik nog steeds naar kan luisteren omdat het zo lekker lawaaiig is. Als de Minds na de "Sparkle" tour van 1984 en na het vertrek van Forbes opgehouden waren, dan waren ze misschien wel een legendarische groep geworden en niet per sé in verband gebracht met misplaatste U2 vergelijkingen. Helaas, de geschiedenis wilde het anders.
Zou er nu nog een officiële DVD uitgebracht worden met een goed concert uit die tijd dan zou ik daar waarschijnlijk wel oor naar hebben. Voor mij is dit album de Simple Minds scheidingslijn tussen gedrevenheid en gedreutel.

Ik sluit me hierbij aan. De laatste echt goede plaat van de Minds. Verrassend goede composities en af en toe een uitschieter die zijn weerga niet kent (Waterfront is misschien wel hun laatste degelijke hit geweest). Maar ik snap nu dat hij veel minder is dan New Gold Dream, iets dat ik nog een paar jaar probeerde gelijk te stellen. Evident staan hier toch een aantal zwakke broeders op, terwijl New Gold Dream gewoon geen zwakheden kent. Na East Of Easter komt de wisselvalligheid af en toe aan het licht. Jammer.

Nummers als:

speed your love to me, white hot day, c moon cry like a baby, the kick inside of me en shake off the ghosts zijn toch geweldige nummers!

Inderdaad de laatste echte goede plaat van Simple Minds wat mij betreft. Hoewel hun laatste toch ook weer terug grijpt op hun roots en zeker niet slecht is!

Kan iemand mij toch eens uitleggen wat er zo goed is aan Speed Your Love To Me? Ik vind dat toch het type nummer dat zelfs op "Real Life" nog misstaan had...

Ik kan het je niet uitleggen.
Ik vind het wel een van de beste nummers op dit geweldige album.

With the flames that go higher and higher
And higher and higher and higher and higher!!!

Ik zou niet snappen wat er mis aan is, eerlijk gezegt...
Dijk van een nummer, wat mij betreft.

Bij mij ging het iets anders:
Ik was als ventje een groot fan van het Simple Minds/U2-kamp (zo was het nou eenmaal in 1985. Ik volgde nog de hitparades, was echter niet de gemiddelde meeloper en dit was toch wel wat beter dan de gemiddelde popmuziek toendertijd) en vond Once Upon A Time (m'n zus had die) een toffe plaat. Nam 'm op op een casette en heb die helemaal grijsgedraait. En toen vroeg ik deze plaat voor pakjes-avond.... En potverdriedubbeltjes, sloeg ik even achterover! Stel je toch voor als ventje van 11 als je kickt op hun 'Amerikaanse' sound van de opvolger en je plaatst de naald en krijgt vervolgens het intro van Up On The Catwalk voor je kiezen!!! Vond dit toch behoorlijk betere shit!! Hier klinkt het net even gedrevener, bezielder, interressanter, echter, gemener en -vooral ook- muzikaler!! Vervolgens leerde ik New Gold Dream kennen en kreeg meer inzicht over wat ze in het verleden hebben gemaakt en door wie ze zijn beïnvloed.

Wel, het is op zich een vrij archetypisch Simple Minds nummer: zeer vocaal georiënteerd, weinig contrast tussen couplet en refrein (huh, refrein?) en daardoor misschien wat moeilijk duidbaar. Op zich weinig mis mee en deze plaat, Once Upon A Time en Street Fighting Years staan er vol mee, maar om een of andere reden heb ik hier nooit wat mee gekund... vroeger (toen ik alleen de verzamelaar Glittering Prize in huis had) niet en nu (nu ik gewoon deze en een hoop andere SM-albums in de kast heb) nog steeds niet. 't Is me net iets té stuurloos gedobber ofzo...

Nuja, ieder zijn mening, maar misschien hoopte ik toch uit een vlammend betoog alsnog het licht te halen.

Okee, hier kom ik dan met m'n kort, vlammend berichtje (betogen laat ik liever aan iemand anders over -Bono, ofzo- ).
Ik vind dat de kracht ligt in het drijvende ritme. Luister 'ns naar die drummer! Het klinkt erg gejaagd, het rockt, en het straalt ook een soort positieve kracht uit. Aan het einde is er een soort climax met een repeterend stukje dat m.i. wel goed werkt. Het is wel zo dat het op de plaat zelf beter werkt dan als een losstaand nummer.
Wat op dit nummer te horen is, is ook nog enigszins terug te horen in een nummer als Ghostdancing (een van de hoogtepunten op het mindere Once Upon A Time).

Ok bedankt, dat zal ik er de volgende luisterbeurt eens naast leggen.

... en zo kwamen kaztor en Casartelli tot een compromis!

Voor de mensen die het nog niet weten; Waterfront is geen cover van Daar Bij De Waterkant van de Havenzangers.

Voor mij is dit het allerlaatste topalbum van de band.
De opvolger was al over de col gefietst en de afdaling kon beginnen...

@ deric raven: Ja dat wist ik wel, maar "C" Moon Cry Like a Baby gaat wel over c-moon toch?

Daar heeft C-Moon wel zijn naam van afgeleid.

O, ik dacht dat de Simple Minds een nummer over hem hadden gemaakt.

Heb Sparkle pas nog eens opgezet, met dit album valt me echt op wat voor een goede zanger Jim Kerr wel is. Vooral in Book of brilliant things!

En intussen heeft de herbeluistering plaatsgevonden en moet ik erkennen dat er wel een kern van waarheid in je verhaal zit ten aanzien van Speed Your Love To Me. Voor het overige beklijft helaas toch een wat onbevredigd gevoel bij met name de eerste helft. 't Is me vaak net te monotoon, net te zeer over the top.

De tweede helft bevalt evenwel beter, met, jawel, het liedje over c-moon als hoogtepunt.

Maar de echte top was voor mij hier al voorbij.

Ik heb deze plaat net beluisterd en ben er nogal verward uitgekomen...

Ze is zeker niet slecht, maar de kwaliteit is toch wel een heel stuk minder dan New Gold Dream. Jim Kerr zei in een interview dat ze, door het telkens veranderen van producer, telkens in een andere richting geduwd werden. Misschien heeft Lillywhite net iets te hard 'geduwd'.

Voor sommige nummers werkt het zeer goed, en die behoren zelfs tot de betere van hun 'oeuvre', maar andere nummers gaan verloren in de bombast. Ik vind het ook ongelooflijk jammer dat Forbes en in mindere mate ook MacNeill hier zo naar de achtergrond worden verwezen. Zij waren de drijvende kracht achter de groep. Burchill is een verdienstelijk gitarist, hij en MacNeill hebben ongelooflijke dingen opgebouwd, maar hij is niet goed genoeg om zo op de voorgrond geplaatst te worden. Het 'mooiste' voorbeeld hiervan is "Good News From The Next World", een echte gitaarplaat met enorm veel Burchill, maar het werkt niet. Hij is gewoon geen leadgitarist en zal dat ook nooit zijn.

Voorlopig 3,5*, maar meestal worden de Minds beter met het aantal luisterbeurten. Book Of Brilliant Things en Waterfront zijn mijn voorlopige favorieten.