Simple Minds - Sparkle in the Rain (1984)

Gaat het toch weer over de productie . Geldt voor veel mid jaren tachtig platen, productie is in veel gevallen nu niet meer om aan te horen. Ik kan bv de ep's van Cocteau Twins uit deze jaren echt niet meer horen, vooral de drums zijn een gruwel voor je oren.
De songs op deze plaat zijn op zich prima, hoewel compositorisch tov New Gold Dream een ferme stap achteruit...

Ik vind tracks 7, 8 en 9 anders erg fijn. Bij die nummers is echt niet mis met de productie.

Ik ben het compleet met mijzelf eens.

Ik vind alles t/m dit album eigenlijk wel geweldig van SM, pas hierna krijg ik moeite met ze. Productie van de plaat past ook prima bij de nummers, ik hoor de gedateerdheid niet zo, sowieso een relatief begrip natuurlijk. Alsof al die hammondtroep uit de 70s niet gedateerd klinkt of ouwe moogs. Zo kan je inmiddels alles wel gedateerd afschrijven. Productie en songs gaan hier gewoon nog prima hand in hand. Songs van de platen hierna is trouwens ook het grote probleem, die zuigen gewoon te vaak.

Als je je hoofd nou eens tussen je benen vandaan haalt, man met de Slechte Herinnering, gaan je oren weer openstaan, stijgt er minder bloed naar je hoofd en zul je snappen dat jij hier degene was die het woord productie hier weer als eerste aan de orde stelde en je zult tevens zien dat mijn mening over dit album uiterst consequent is sinds mijn eerste post hierover.

In hoofdlijnen ben ik het met Premo eens en zal het hier nog eens verwoorden: waar NGD een mooi huwelijk was tussen wave en rock, viel deze opvolger fiks tegen - in dezelfde zin als dat je een leuk restaurant denkt te hebben ontdekt (NGD), je gaat er nogmaals eten met vrienden en het valt tegen, waar je dacht je gasten blij te maken (dizze dus). Dit album is mij teveel overspannen hollevaten-rock. Hoe jij dat verder voor mij wilt invullen, is mij om het even.

Niemand heeft het over gedateerd gehad. In ieder geval klinkt New Gold Dream en alles daarvoor een stuk gedateerder dan de platen vanaf Sparkle in the Rain, maar daarmee niet beter.

Er zijn ook genoeg albums uit 2014 (misschien nog wel meer dan in de 80s) die weinig dynamiek bevatten en productioneel zeer karig waren.

Verder vind ik het songmateriaal ook meer dan één stap achteruit t.o.v. New Gold Dream. Vooral de teksten raken regelmatig kant, noch wal. Vooral kant B kan me (tekstueel) echt nergens raken.

P.S. Je hoeft je afkeer jegens 70s classic rock niet in ieder topic tentoon te stellen, want wat dit met Hammond-orgels te maken heeft, ontgaat mij een beetje.

Premo had het over niet meer aan te horen, dat kan ik wel vertalen als gedateerd.. ik hoor dat dus niet zo.

PS: En die hammonds haal ik erbij om aan te geven dat ieder tijdperk zijn eigen "gedateerdheid" kent en dat je van verschillende dingen een afkeer kan ontwikkelen. Zo had je in de 90s en 00s ook veel acts die dan weer met chimes en windgongen in de weer gingen, ook om moedeloos van te worden of het obligate pianoriedeltje bij ieder eurohouse hitje uit de 90s.

Ik weet niet wat jij alemaal met je hoofd doet, maar ik ben ben niet zo van de 'mannelijke' orale zelfbevrediging , dus mijn hoofd staat gewoon rechtop en niet zover naar onderen gebogen.

Verder veel plezier met je oo(h)ms, audiofiel.

NB: smaken verschillen en eenieder zijn ding
Indachtig de maar aanlopende discussie over "productie" en omdat het vrijdag is, de cappucino smaakt en ik in a good mood ben, zal ik het even toelichten. Het begon met Premonition die een eerdere versie van Waterfront plaatste, voordat Steve Lilywhite zijn tanden erin zette.

Die versie - vrij uitgekleed - verwees naar albums zoals More Songs (Talking Heads) en Drums & Wires van XTC, dat ook geproduceerd is door Lilywhite - ik noemde dat "wavistisch" - puntig, met hooks, vrij kaal.

Een band wil zich ontwikkelen - ok; vanuit dat 'kale geluid' evolueerde XTC zich via Black Sea (Steve Lilywhite) naar English Settlement (Hugh Padgham) - dat beduidend anders klinkt, meer organisch imo. Talking Heads ging met Eno naar Fear of Music - imo een album met veel 'lucht' en ruimtelijkheid - iets wat je ook terugvindt bij The Unforgettable Fire (U2) - nog weer later (Remain in Light) koos Talking Heads voor polyritmiek en max muzikale impact.

Ok back to SM: kijk eens naar de albums voorafgaand aan NGD: Empires and Dance, Sons and Fascination en Sister Feelings Call die vind ik qua geluid en muziek gedurfder klinken dan NGD - mijn waardering voor die albums is de laatste jaren juist toegenomen. NGD zag ik altijd als een geslaagd huwelijk tussen wave en rock - in zekere zin een climax. Daarom was ik ook heel benieuwd naar wat erna zou komen - en dat bleek deels meer van het zelfde, maar dan onderstreept en uitvergroot; creativiteit was weg. Om een bekend citaat aan te halen: everything was getting to a grinding halt.

En zo zijn we weer bij de lamp, de stofzuiger en de koelkast, wel een prima 1979 album

Dat was een puntig album, zoals Mju zou zeggen. Daarna kwam het minimalistische, less is more, net als Empires and Dance, beiden toppers in 1980, samen met Closer.
SITR zou met een dergelijke "kaalheid", aan doeltreffendheid hebben gewonnen imo, hoewel de composities minder zijn dan E&D en dat ligt voor een groot deel aan de grotere rol voor Burchill en de opmerkelijk bescheiden rol voor Forbes.

Helemaal juist verwoord. Net als Pornography is me dit te barok - spreek barok en wave na elkaar uit en zal je duidelijk zijn.

Ongetwijfeld zal er door sommigen heel anders over worden gedacht, maakt meteen duidelijk hoe en waar zij muzikaal staan

En zo is het! Rococo, jugendstil zijn hier ook welkom trouwens. Beter dan een gammel lekkend rietveld hutje.

Los daarvan is de vergelijking Porn en STIR natuurlijk nergens op gebaseerd..

Iemand liet het woord snobistisch vallen in de hele discussie. Soms kan één woord veel samenvatten. Sparkle vind ik nog steeds een album om van te genieten en de woordenvloed van sommigen om het af te breken kan me gestolen worden. Ongetwijfeld zal er door sommigen heel anders over worden gedacht, dat maakt meteen duidelijk hoe en waar zij muzikaal denken te staan.

Jij mag graag jezelf quoten? Dat was niet bij dit album, maar bij Big Music. Ik weet niet wie jij snobistisch vindt, maar het zal wel te maken hebben met de mindere waardering van "oude" wavers voor Big Music. SITR was het laatste album dat van de meeste OW'ers een ruime voldoende kreeg, het zal wel als snobistisch worden opgevat

Als dit album was geproduceerd zoals New Gold Dream hadden wij (en de recensenten destijds) allemaal geroepen dat het meer van hetzelfde was geweest. Productie (incl. klank, sfeer) is net zo belangrijk voor de 'uitstraling' van de muziek als de tekst en melodie. De productie van dit album was ruk, maar het werkte wel. Het was het begin van een periode van bombast, maar op dit album was het wel artistiek hoogstaande bombast. En erg herkenbaar. De opening van Waterfront is net zo krachtig en net zo bekend als die van Sunday Bloody Sunday (van die ene andere band). Dit is geen doorsnee album, want 30 jaar later schrijven we er in een paar luttele dagen samen toch mooi een pagina vol over. Lang leve dit album.

Mooi to the point, korreltje.
Snobistisch vind ik personen die graag hoogdravende woorden gebruiken om niks zinnigs te zeggen.

Je moest eens weten wat daar de Nederlandse aanduiding voor is: valse bescheidenheid, ook wel bekend als het syndroom van Calimero.

Wanneer hier een aantal OW'ers met een aardig wave-pensum over de ins en outs van een album inhoudelijk aan het discussieren is kan je daarin wel willen mengen met je rookie-inzichten, maar meer dan een voetnoot zal het nimmer worden. Wij draaiden en zagen het al in de late 70s en early 80s en hoezeer we ook van inzichten verschillen - en wavers is een divers volk - we respecteren elkaar, al dollen we elkaar wel eens.

Houd nou toch eens op met die afkortingen, Mjuman. Wat zijn OW'ers nu weer?

Mjuman voelt zich aangesproken?

Een voetnoot is gelukkig nog steeds iets, ook al is het niet veel. Stel dat in een voetnoot staat dat pagina's hoogdravendheid gebakken lucht zijn, dan is die voetnoot zelfs nuttig en moeten die pagina's niet meer gelezen worden.

Rookie-inzichten ... tjonge jonge. Een calimerocomplex is het zeker niet, hybris daarentegen bereikt nieuwe dimensies. Icarus leed er ook al aan.

Beetje dollen hé.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik bij sommige berichten van Mjuman soms wel eens moet denken aan wat vroeger over Harry Mulisch gezegd werd*. Te weten dat deze schrijver zich tijdens het schrijven zou bevredigen en dat hij hiermee na het schrijven klaar was: implicerende dat het geschreven stuk een inhoudsloze taalejaculatie was. Nou heeft Harry Mulisch ook heel mooie dingen geschreven en als we dan toch een taalmastodont op MuMe moeten hebben, dan is Mjuman geen halfslechte.

* door Remco Campert in Tjeempie! of Liesje in Luiletterland.

Kampurt en Kerr; helden in relativeringsvermogen.

Je hoeft niet per se zo de intrigant uit te hangen. Ik heb je meermalen nuttige (aankoop)tips gegeven, o.a. bij John Foxx - zonder daar enige vorm van dank van jouw kant - iets meer terughoudendheid zou juister zijn. En dan laat ik die volslagen zinloze vergelijking met Genesis nog maar even zitten.
Trouwens jezelf citeren en dan je er in tweede instantie weer op beroepen getuigt ook van een actieve geest

Nogmaals vrind, was je een echte waver, had je op div plaatsen anders geschreven en geredeneerd.

Overigens ben ik redelijk klaar met je zwetselschrijf en aan gezien het mooi weer is, mag je van mij je tuin gaan witten, je auto aanharken of de kliko uitlaten

Ai ai ... Stel dat iemand van zowel Iron Maiden als Herman Van Veen houdt. Die persoon zegt dat hij al bij al Herman verkiest boven Maiden. Vergelijkt hij beide dan? Denk het niet. Dit betreffende Genesis en U2.

Of iemand een echte waver is of niet, interesseert me allerminst. Geen hokjesgedoe. Trouwens snobistisch zoiets van zichzelf te vinden.

Iemand bedanken doe ik heel graag en vaak, getuige de bijdrages van Dazzler. Wanneer tips doorspekt zijn van laagdunkende commentaar over anderen en narcisme doe ik het liever niet.

Laten we het hierbij maar houden. Met een rooky-eierdop op het hoofd kruip ik in mijn holletje, hip hip hoi. Het aanbidden van een goeroe laat ik aan anderen over.

D'accord, gewoon ophouden met die bisbilles. Ik heb geen idee wie hier nu de ware snob is (if any). Ik vermoed dat je die vooral tegenkomt bij revoltante hipsterbands zoals Alt-J, of nieuwe-kleren-van-de-keizeralbums zoals King of Limbs van Radiohead, niet bij een retropopulaire, door-de-wol geverfde rockband als Simple Minds.

Sowieso vind ik dat we veel te weinig moeilijke woorden gebruiken hier. Ik vermoed dat de meesten hier lijden aan hippopotomonstrosesquippedaliofobie. Moeilijke woorden vergroten de vivaciteit. Eloquent taalgebruikt onderscheidt de mannen van de boys (zij die albums 'vet' dan wel 'kk slecht' vinden). Dit album is kunst en verdient sprankelend taalgebruik, geen ad hominem gekissebis, wat ik u brom.

Daar is geen solipsistische zinsnede surplus aan gebezigd mijn beste!

Parbleu, het gewauwel van het grauw is werkelijk stuitend...

Damn, dit is dope

Niet allemaal Mjumiaans gaan schrijven hier, want dan snappen we er geen reet meer van....(dit is dan wel duidelijke taal ).

Mjumiaans, het MM-woord van 2014?