Simple Minds - Sparkle in the Rain (1984)

Ik vond hem vroeger altijd in het verlengde van New Gold Dream liggen, maar vind het nu een totaal andere sound hebben.

Sparkle in the Rain is een prima album, waaraan de lawaaiierige productie helaas afbreuk doet. De productie klinkt als tegen elkaar kletterend metaal. Bij New Gold Dream was de productie juist perfect, omdat ie klonk als een warme, comfortabele deken.

Maar goed, twee van zulke albums in twee jaar tijd. Welke topband doet ze dat nog na?

Ik heb met die produktie geen problemen, het past wel (Steve Lillywhite zit hier toch achter de knoppen?). Ik kan me wel voorstellen dat anderen dat minder prettig vinden, maar het doet er bij mij geen afbreuk aan.

Het lawaaierige geluid past wel in die tijd.
Een producer als Trevor Horne (Frankie Goes To Hollywood, Art Of Noise, Yes, Propaganda) was vrij hip in deze periode, blijkbaar wilde Steve Lillywhite ook deze elementen in zijn productie verwerken, wat hem aardig en op een positieve manier lukte.

Eh, nee: FGTH, Art of Noise en ABC: zijn geluidsmatig beter geproduceerd - im mijn audiofiele oren. Propaganda zou ik moeten verifiëren, maar die staat me niet echt bij als een mirakelse productie: de drie die ik noem zijn dat echt wel.

Ik heb er hier al een aantal maal over geschreven - zoek maar, herhalen doe ik niet, anders ben ik een zeurende OW'er.

Voor alle duidelijkheid: als je draait van mp3 of op een setje van 700 euro heb je een ander referentiekader

Het gaat mij er niet om of iets beter geproduceerd is, maar meer dat Lillywhite een soortgelijk geluid wilde neer zetten, al vind ik het wel prachtig hoe hij bijvoorbeeld de bas naar de voorgrond haalt.
Het lawaaierige geluid hoort bij deze periode, ik kan ook een Prince noemen, of het album Control van Janet Jackson.

Ik snap wat je zegt, maar volgens mij ben je druk doende de geschiedenis te herschrijven. Je wilt me toch niet niet wijsmaken dat jij als (pak 'em beet) 12-jarige hetzelfde gehoor had toen als je nu hebt.

Janet Jackson is op deels op beat en drum geproduceerd - Prince is in de regel bar slecht geproduceerd, super-digitaal/electronisch - hoe betere spullen je hebt, hoe klotiger Prince veelal klinkt. Verder ben ik ben benieuwd waar je de kennis vandaan haalt over hoe Steve Lillywhite dit album wilde laten klinken: voor mij klinkt het als een over-the-top richting mainstream rock geproduceerd album.

On The Waterfront vind ik het voorbeeld van een vreselijk klinkend nummer en On The Catwalk vind ik bar en boos. En ja het geluid is herkenbaar, ook Annifrid (Frida van Abba) Lyngstad's Shine klinkt gewoon klote - de drums van ene Phil Collins volstonden niet - er moest ook nog een fikse bak galm overheen van Steve. Wat dat betreft ben ik blij dat U2 hem voor TUF geparkeerd had en naar Eno was gestapt. Zet deze SITR een naast TUF, bedenk dat ze uit hetzelfde jaar komen en stel jezelf de vraag welk geluid is niet gedateerd, welk geluid is opener, dynamischer, welk geluid is muzikaler en heeft meer ruimte.

Eenieder die vindt dat dat dit album is, wil ik aanraden of bij de audiciën langs te gaan of - in vredesnaam - eens meer geld aan zijn apparatuur uit te geven. En smaken verschillen, maar ..

Mijn gehoor was als 12 jarige beter; nogmaals het gaat mij niet over de kwaliteit van de productie, maar het geluid wat er geschept werd; Phil Collins is inderdaad ook een goed voorbeeld.

SITR markteert de herstart van de andere Simple Minds. ik vindt het een slappe plaat vergeleken met de voorganger. Dat zegt overigens erg veel over de voorganger, die exceptioneel goed is.

De plaat is allesbehalve slap; er is juist enorm veel drive en passie.

Vraag: wat is er mis met de produktie ? Ik bedoel dan niet dat je niet houdt van deze vorm van produceren.

Er is niks mis met de productie, maar hij is te bombastisch naar de smaak van sommigen hier..

Dat is het antwoord waar ik naar 'hengelde'. Het is gewoon een kwestie van voorkeur/afkeur en geen slechte produktie.

Dat is het 'klassieke' antwoord dat elke muziekliefhebber die tevens audiofiel is te horen krijgt.

Vanuit het standpunt van een audiofiel (= liefhebber van goed stereogeluid) bestaan er goede albums die slecht zijn geproduceerd dan wel overgeproduceerd (overgemoduleerd). Ik kan zonder moeite een lijst geven met albums met imo matige muziek die goed geproduceerd zijn en vice versa. Een recent voorbeeld van een goed album dat uitstekend is geproduceerd album is de laatste DCD.

Vergelijk het met wijn drinken: er zijn velen die zeggen het drinken van goed geproduceerde (veelal) prijzige wijn een onnodige luxe te vinden. Anderen zeggen dat zoiets afhangt van hoe je smaak (je tong, je oor) zich gaandeweg ontwikkelt. Naarmate je meer (verschillende soorten, prijsklassen) wijn drinkt, ontwikkelt je smaak zich en leer je nuances waarnemen.

Dat vergt tijd en (helaas) ook geld, de investering in een aardige set. Bij de echte audiofiel neemt dat soms heftige vormen aan (eeen fiks bedrag investeren in bijv stroomstabilisatie) en dan draait men bijv Toto, Sarah Kay of Shirley Horne, niet echt opwindende muziek. Ik heb ervoor gekozen om niet de weg van eindeloze hardware upgrade in te gaan, maar op een bepaald punt te stoppen en gewoon meer albums te kopen.

Het is duidelijk: ik zal de lieden hier niet meer vermoeien met een audiofiel ingestelde pitch. Dat heeft geen zin. Mijn visie: na NGD was dit een album waarvan ik heel veel verwachtte - het is aardig, maar zeker niet waardig als opvolger van NGD. Is dat album te beschouwen als een uitermate geslaagd huwelijk van wave en rock, is de balans bij dit album ver te zoeken: rock heeft gewonnen en het markeert de knieval door Lillywhite naar het grote publiek; na dit album kwamen Simple Minds in een spiraal naar beneden. Ik herhaal mezelf daarom nog eens:



Behalve die geluidsvergelijking met U2, kun je ook overwegen om deze
Simple Minds - Empires and Dance (1980) of deze Simple Minds - Sons and Fascination (1981) ernaast te leggen en dan jezelf in alle eerlijkheid af te vragen welk album je 'beter' vindt, opwindender, vernieuwender, verassender of wellicht welk je vaker draait. Het antwoord daarop zal verrassend genoeg ook veelzeggend zijn voor je eigen instelling tav wave of rock

For the record: ik heb mijn waardering naar beneden aangepast

Gedeeltelijk audioverhaal, maar dat zijn we inmiddels al gewend. User Mjuman houdt niet van dit type produktie (zie zijn verwijzing naar War en dan durf ik haast te wedden dat ie het "volle' Pornography ook wel niks zal vinden). Hij houdt niet van dit 'type'produktie en poneert zijn eigen visie hoe een (wave) album zou behoren te klinken, maar dat heeft niet zozeer met slechte produktie te maken, maar met afkeer van dit soort volle produkties en dat is zijn goed recht. Wat betreft die audiofilie: ik denk dat user Mjuman zo'n superinstallatie heeft dat ie op elk album wel brommende motvliegen hoort.

Ik vind NGD wel wat beter, maar dat heeft met de songs te maken. Als ik echter zin heb in wat pittigere muziek speel ik die niet zo snel af, maar pak ik liever deze.

Half goed, dan wel half fout - even een stukje context: in de begintijd van wave/postpunk, releases op nieuwe, indedepent labels (4AD, Factory, Korova, Postcard, etc) was er geen gewoon geen geld om in productie te steken - het album werd relatief snel gemaakt en op de markt gebracht; soms - zoals met UP (JD) werd een album mondjesmaat steeds herperst (in series van 1000 - 2000 exemplaren) om naar de winkel te brengen. Die houding van DIY heeft het karakter van de muziek mede gevormd. Martin Hannett heeft altijd met minimale middelen (en veel eigenhandig geknutsel) zijn albums geproduceerd en die zijn heel kenmerkend. Ook de eerste 2 Cure albums op Fiction (Three Imaginary Boys en Boys Don't Cry, voor de US) zijn met vrij magere middelen gemaakt. Bij 17 Secs was er al iets meer budget - niet alleen vanwege de kalere productie, maar ook vanwege de 'kale' muziek - gestript tot de minimale essentie - vind ik de eerste 3- 4 van The Cure de betere - mijn mening over Pornography geef ik daar. Die kalere productie is ook kenmerkend voor de 2-3 albums van XTC (Lillywhite) en Talking Heads.

Ik hou van de creatieve beginperiode van de wave: meer innovatie, meer geëxperimenteer - voor mij geldt dan ook heel regelmatig "less is more". Noem het smaak, maar het heeft ook te maken met historische context, hoe je iets ziet ontstaan en dan een andere vorm ziet aannemen die wordt omarmd door de massa (elders heb ik dat wel eens aangeduid als pervertering).

Dit album kwam vlak voor het succes van SM op Torhout Werchter, met een op balletschoentjes voortbewegende Kerr. In die tijd heb ik SM meermalen live gezien, met vrienden. En een van de dingen die we op een gegeven moment begonnen te doen was obv het intro proberen te raden welk nummer het zou worden. In de loop van '85 ontwikkelde SM de eigenaardigheid om nummers live te spelen met lange intro's waardoor de songs erg eenvormig werden. Er zijn recensenten geweest die dat opviel en weten aan een "creatieve bloedarmoede".

Toen na deze OUAT uitkwam, was het wat mij betreft duidelijk: they've lost it. Dat werd een paar jaar later bevestigd toen ze op SFY onder the titel Belfast Child een prachtige traditional, She Move Through the Fair (oa Fairport Convention) zielloos naar de kloten hielpen.

Voor wat het waard is. Ik heb Jim Kerr wel eens in een interview horen zeggen dat hij dit album verkeerd geproduceerd vond, en dat hij het vond klinken als 'tegen elkaar kletterend metaal'. Dat is precies de beschrijving die ik het steeds geef. Vooral Speed Your Love to Me en White Hot Day hebben hier erg last van. De meeste Simple Minds albums kan ik meerdere keren achter elkaar aanhoren. Dit album is de enige uitzondering. Vanwege pijn aan de oren.

Neemt niet weg dat het een goed album is, en na bijna 30 jaar is het nauwelijks voor te stellen hoe het anders had kunnen klinken. Desalniettemin net zo zonde als de productie van Nirvana's In Utero.



Onjuist. Als het probleem 'bombast' was geweest, hadden we deze discussie ook bij Once upon a Time, Live in the City of Light, en Streetfighting Years, want dat was net zo bombastische muziek.

Echt, het probleem met Sparkle in the Rain is de lawaaierige productie, niet de bombastische muziek. Een goed album dat op bepaalde momenten vervelend in het gehoor ligt.

Ik vind het vooral veel geblaat over hoe iets zou moeten klinken.. een waardeoordeel waar ik niks mee kan. Dingen klinken zoals ze klinken, dat brengt soms een ongrijpbare charme met zich mee en soms is het er net naast. Een plaat als Loveless van My Bloody Valentine is stukgeproduceerd en heeft daardoor een tijdloze en mystieke klasse waarmee geen enkel ander album valt te vergelijken en zo kan ik nog wel tientallen voorbeelden noemen van platen die juist door hun dwarse of markante manier van produceren geweldig klinken uiteindelijk. Voorts heb je ook nog de mix met het songmateriaal zelf, dat kan de productie soms doen platslaan (als de songs gewoon matig zijn, zie OUAT bijvoorbeeld) of juist doen opbloeien. Ik vind het allemaal veel te simplistisch en puristisch gedacht dat hier regeltjes voor zouden gelden. Daarvoor is muziekbeleving veel te persoonlijk. Ik heb bij dit album geen enkele last van de kletterende productie of hoe je het ook wilt omschrijven. Ik zou een nummer als Up on the Catwalk ook niet anders willen horen dan zoals het nu klinkt, gewoon BOEM! in your face, ofwel de IYF benadering dus

En "onjuist" is dus precies zo'n reactie die bevestigt wat ik net schrijf.. het is dus geen exacte wetenschap.

Vervelend is een smaaktypering, geen kwaliteits-etiket. Ik vind NGD juist wat berekend, gladjes, maar niet slecht natuurlijk. Ik beluister een album onafhankelijk en ga niet van stroming-beginselen" uit. Purisme maakt het vooraf al zo berekend, zo van...ooh dit is geen "wave-kenmerk" dus al gauw negatief (voor luisteraars die eerst een lijstje maken en dan naar de muziek luisteren. Ik ben niet van de hokjes, anderen weer wel (min of meer).

Je bent de zaken aan het verdraaien. Je schreef dat de bezwaren over de productie slechts een kwestie waren van verschil van smaak van muziek (mensen die de sound niet waarderen zouden zogenaamd niet van bombast houden).

Ik bestrijd dat, en wel met het argument dat (i) iemand (zoals ik) de muziek prima kan waarderen maar zich kan ergeren aan de productie ('de sound'), (ii) andere bombastische albums van Simple Minds niet lijden aan dit productie-probleem.

Het probleem dat sommigen (zoals ik) hebben met dit album is dus niet de bombastische muziek maar de productie. Dat er een onderscheid is tussen muziek en productie is geen kwestie van smaak.

Wat een gedoe over bombast en productie. Het is en blijft een mijlpaal. Een typisch Minds album, en toch weer anders dan de voorgangers. Gewoon een briljante plaat.

Briljant? Dat gaat wel erg ver. De plaat is doorsnee.

Meningen verschillen.

Ik had het eerder over de productie die tot een bepaald "bombastisch" resultaat leidt hier, of gekletter om in jouw woorden te blijven. Ik heb het verder nog niet over de muziek gehad. Tuurlijk zijn productie en muziek niet hetzelfde, maar de twee dingen zijn wel onlosmakelijk met elkaar verbonden. Uiteindelijk beoordeel je het geheel, het eindresultaat. Wat ik dus hierboven al beschrijf. En op dat eindresultaat staat verder geen objectieve maat.

Mooi verhaal over de prductie van dit album. Het zal dan misschien allemaal een persoonlijke smaak zijn maar ook ik vind dat dit album veel beter had kunnen klinken. Steve Lillywhite smeerde de boel behoorlijk dicht waardoor dit album op den duur vermoeiend wordt om naar te luisteren. En dat is jammer.
Lillywhite presteerde dit trouwens ook bij het debuutalbum van Big Country - The Crossing. Ook zo'n dicht geplamuurde productie. Het zou leuk zijn als ze de originele tracks nog eens kunnen "un-Lillywhiten" en dan opnieuw uitbrengen .

De discussie over de productie, typisch dichtgeplamuurde 80's sound, wordt een beetje vermoeiend. Ik vind het juist prima bij het album passen en denk zelfs dat het mede de reden is dat het album een van de New Wave klassiekers is, maar ik zal er wel geen verstand van hebben...

Deze plaat van Simple Minds is meer dan prima.Met Waterfront hebben ze een prima troefkaart in handen.Alle nummers zijn goed ,alleen had voor mij de Lou Reed cover niet gehoeven.De productie is natuurlijk tijdsgebonden maar mij stoort dit anno 2013 niet zo erg als bij andere platen uit de jaren 80 .De plaat heeft een dynamiek die je vaak in andere jaren 80 producties ontbeert .Kerr zingt beter dan ooit en het muzikale pallet wordt steeds kleurrijker.Ik zet deze op 4 en halve ster.

Behoorlijke teleurstelling na het fantastische New Gold Dream. De produktie daar is al veel over gezegd dus ik zal het kort houden. Het is compleet ruk. Wat een deceptie na het warme geluid van New Gold Dream. Met name de schelle drumsound doet de plaat de das om. Heb gelukkig ook wat demo's gevonden van dit album, die schijnen beter te klinken, die ga ik straks even checken.

Dan de songs, die weten ook minder te overtuigen. Ik kende alleen Waterfront en die springt er voor mij dan ook uit. Wellicht moet ik de rest nog wat vaker horen om goed op waarde te kunnen schatten. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Kant A (dus t/m East at easter) vind ik toch wel behoorlijk sterk hoor. Eigenlijk alleen maar toppers die niks onderdoen voor het New gold dream niveau. Kant B is toch wel een stuk minder. Vind ik althans. De produktie is nogal verschillend (om het maar eens een naam te geven ) vergeleken met NGD. Toch kan ik het prima aanhoren.

De produktie is niet slecht, maar anders, zoals Vielip al aangeeft. Ik hoor niks raars in ieder geval.