Simple Minds - Sparkle in the Rain (1984)

Scherp gezien vriend. Per ongeluk een i-tje teveel. Al wordt het zo wel een geuzenkwalificatie om erin te houden.

Prijzig ja, € 59. Maar heb een hele lieve vrouw, die deze voor mij heeft gekocht als verrassing

Dat je een band vanaf een bepaald moment niet veel soeps meer vindt,
wil toch niet zeggen dat je een album dat je wel sterk vond, niet meer mag bejubelen?

Wellicht bedoelde je het niet zo. Een fan is snel gebeten, dat weet ik zelf ook maar al te goed.
Maar ik lees hier zo vaak dat OOR laatdunkend deed over bepaalde artiesten, terwijl dat,
als je tenminste teruggaat in de tijd, lang niet altijd zo negatief blijkt te zijn geweest

Dat was eigenlijk ook de reden waarom ik dat topic begon. Het viel allemaal nog wel mee.
Hoewel men met de jaren misschien steeds negatiever is gaan schrijven... dat wel natuurlijk.
Journalisten komen en gaan generatiegewijs, ook op redacties van muziektijdschriften.

Het siert je hoedanook dat je Simple Minds een warm hart blijft toedragen.
Jouw passie was alvast een reden voor mij om hun oude albums op CD aan te kopen.
Intens beluisteren is er nog niet van gekomen, al merk ik wel dat het me wel zal smaken.

Ik heb hem ook al voor een tientje minder zien staan, ik dub overigens ook nog een beetje. Ik verwacht overigens niet dat mijn overigens ook lieve vrouw deze aan mij gaat geven.

Het is gewoon niet mijn plaat en dat komt vooral omdat tussen mij en de muziek de productie zit. Gebeurt me wel meer - bijv ook met het debuut van The Specials (op zich een prima album) maar veel te nep-nostalgisch geproduceerd door Declan McManus.

Vraag me nog steeds af wat en hoe die productie bedoeld was - ander werk van Lilywhite heeft niet die signatuur. Gek genoeg produceerde hij in diezelfde tijd ook Shine van Frida (foute hoes, fout geluid) en die was helemaal weg van dat hollevatengeluid, getuige de productie van haar eerste Engelstalige soloschijf - Something's Going On - door echovatenbeuker Phil zonder bril. Of toch side effect of the cocaïne?

Ik heb hier eigenlijk geen moeite met de productie, hoewel in het algemeen vrij allergisch voor veel in de jaren '80 .
Toevalligerwijs heb ik Sparkle in the Rain recent weer met enige regelmaat afgespeeld, gisteravond nog, mede vanwege het 1984 topic.

Het recente album Big Music mag in structuur en opzet een herkenbaar vervolg zijn, hoewel de band inmiddels natuurlijk 30 jaar ouder en nieuwerwetse foefjes onvermijdelijk zijn toegevoegd.

Het gaat mij op Sparkle in the Rain met name over de toch wel hoogwaardige kwaliteit van de nummers waar de songsmeden van de Simple Minds mee komen. Het begon met een drietal prachtige singles, Waterfront, Speed your love to me en Up on the catwalk.

Vreemd genoeg geheel gespeend van commerciële kwaliteiten: geen van de singles wist de Top 40 te halen.
Ik vind de nummers wel een stuk beter dan het een paar jaar eerder uitgebrachte Promised you a Miracle. In die zin wil ik wel meegaan met de evolutie van de band, ook met de veramerikansering ten tijde van Don't you, Alive and kicking en later het prachtige Belfast Child.
Dat het heeft geleid tot stadionconcerten/populariteit is voor mij geen criterium het op voorhand af te wijzen. De songs en de uitvoering, daar draait het om.

De bombast van de Simple Minds, je moet er van houden, je moet ze het ergens ook kunnen vergeven. Menigeen komt er niet mee weg. Maar nogmaals, de kwaliteit van de gemiddelde songs houdt het niveau aardig hoog, zeker nog ten tijde van Sparkle in the Rain.

De tracks "East at Easter" en "White Hot Day" waren vroeger en zijn nu nog steeds mijn vijf sterren songs. De singles "Waterfront", "Speed Your Love to Me" en "Up on the Catwalk" waren in 1984 mijn topfavorieten en inderdaad imo iets beter dan de singles getrokken van het album "New Gold Dream". Maar ook op dit album en dat geldt voor bijna elk album van Simple Minds staan een of twee nummers, die ik lelijk en soms wel heel lelijk vind wat melodie betreft én/of als er weer iets teveel tralalablablalabombast in zit. De rest van deze plaat is gewoon dik in orde!
Simple Minds was/is en blijft (voorlopig) een fijne band, die bij elke plaat wel weer weet te boeien en jawel... zo nu en dan toch ook aardig weet te irriteren. Maar ik blijf van ze houden!

Ms bedoel je bijvoorbeeld Street Hassle? Ik had dat vroeger ook..paar nummers die ik niet veel aan vond..nog 100 keer luisteren zou ik zeggen ik vind nu alle nummers van dit album geweldig

Box heb ik via amazon.de voor 43 euro incl.verzending!
Concert is soms wel erg ruw materiaal, mengpaneel met soms erg claustrofobisch geluid. De 'zang' zonder galm is dan wel erg schor/schreeuwerig. Jammer, had liever een goed gemixte versie geluisterd. King Is White And In The Crowd vind ik wel gaaf.
5.1 mix is ook wennen: drum en bas zijn zwaarder 'in de mix'. Vooral bij Book Of Brilliant Things en White Hot Day vind ik dat geen verbetering.
En de 'Hi-res Stereo' mix... is dat wel stereo?? Via hoofdtelefoon zou ik zweren dat het mono was, zo 'centraal' klinkt het dan.
Liner notes houden ook halverwege een zin op...
Mwah, half werk...
Een krappe voldoende voor de poging.

Melding op burningshed.com over productiefout op dvd/blu-ray
Art Rock - burningshed.com

Wat ben ik blij dat ik deze luxe edtion heb aangeschaft. Heerlijk, vooral de Barrowlandopnames. New Gold Dream 12.42 minuten en de schitterende Speed Your love to me.
A must have. Mooie set.
Niet twijfelen maar kopen!!!

Voor vervangende DVD mail naar: [email protected]
Email onderwerp: SIMPLE MINDS REPLACEMENT DISC
Bewijs van aankoop meesturen en adresgegevens natuurlijk...
Geldt voorlopig alleen voor DVD uit de boxset. (Nog) Niet voor de Blu-Ray (die ook een mono mix heeft...). Hou berichtgeving in de gaten op superdeluxeedition.com!

"Street Hassle" kan mij nog steeds niet bekoren. Gelukkig wordt dit nummer ruim en ruimschoots gecompenseerd door de toppers van deze plaat.
En tussen die toppers zitten een paar van de mooiste nummers van Simple Minds.

Sparkle in the Rain blijft een meesterwerk van Simple Minds. Is ook de laatste cd waarbij de drums nog spannend, fantasierijk en opzwepend klinken, duidelijk de stempel van Lillywhite.
Live opname van Barrowland is mooi overzicht van beste setlist en uitvoeringen in 35 jaar SM.

Nou, ik ken wel betere setlists en zeker betere uitvoeringen. De nummers zijn veel teveel opgerekt met lange intro's en hier hoor je al het begin van het einde. Maar ja, da's een mening van een elitaire OW'er

Als je zoals deze elitaire OW'er NGD en SitR de beste SM albums vind dan is deze setlist top. En juist de uitgerekte versies tijdens de 1984 Tour du Monde geven een mooie "live" beleving van de nummers.
Je hoort een SM die duidelijk een grotere publiek aan het bereiken is en daar veel plezier aan beleeft en dit ook uitdraagt.
Deze Barrowland uitgave is zeker niet volmaakt, het is hier en daar rommelig maar is nog aan het begin van de tour.
Voor de perfecte uitvoering(en) verwijs ik graag naar een van de laatste optredens van deze tour: Werchter 84, hier valt alles op zijn plek.

Sorry hoor, maar ik heb even de ledenlijst van de CEOW - club van elitaire ouwe wavers - erop nagezien en daar sta jij niet op. Toegegeven dat we wel wat aanvulling hier zouden kunnen gebruiken na het vertrek van o.m. LowriderLuke, Sheplays en Skyline wil dat echter niet zeggen dat we zonder meer - zonder de gebruikelijke procedure van ballotage en approval nieuwe leden toelaten. We moeten streng zijn en er zitten hier meerderen op hun stoeltje te wiebelen. Frequente openlijke belijdenis van de usual suspects, op goede wijze wil wel helpen. Gezien de uitlatingen van EOW-compaan Premo is er nog wel enig werk

Voor alle duidelijkheid: Werchter '84 is een duidelijk teken van verval. Daarvoor zagen we al een optreden en toen begon het eindeloze breiwerk - één op, twee neer - bij het inleiden van een nieuw nummer. Wij sloten dan altijd weddenschappen af welk nummer het weer zou worden, zo uniform stroperig waren de ellenlange intro's inmiddels geworden. Je moet zeker 1-2 jaar terug gaan (en Premo wil daar vast wel bij helpen).

Op 27 februari 1982 was mijn eerste concert van Simple Minds in Paradiso als 17 jarig studentje. Ze waren denk ik toen op de toppen van hun creatieve kunnen en volgens mij het laatste concert met Kenny Hyslop, die ik nog steeds de ideale drummer voor SM vindt, subtiel maar met power als het nodig is.

Setlist:

Love Song
Changeling
Factory
Thirty Frames a Second
Premonition
Sweat in Bullet
Promised You a Miracle
I Travel
Celebrate
The American
Sons and Fascination
Room
Love Song

Het verval heeft na SITR zijn intrede gedaan.
Alle muziek van voor New Gold Dream is voor mij te veel new wave achtig, zielloos en klinisch met wel enkele positieve uitschieters.
Juist bij de 5x5 tour bleek voor mij dat veel van deze oudere nummers met een meer bombastisch jasje (lees zoals SM vanaf NGD) beter klinken dan het kille geluid op de vroegere cd's.

Vanaf 1984 heb ik SM (te) vaak live gezien maar nog steeds zijn de nummers van NGD en SITR de hoogtepunten van elk concert.

Ben bang dat de criteria om lid te worden van de CEOW te hoog gegrepen is voor mij...

Huh? Kil geluid? hebben we het over Sons and Fascination, Empires and Danse en Real to Real Cacophony? Ik heb diverse beschrijvingen gehoord/gelezen maar kil?

Dat SM met New Gold Dream en Sparkle in The Rain een ander, warmer geluid kreeg tov de door jou genoemde cd's zijn we toch wel eens?

Dat kille geluid van Sons & Sister vind ik hypnotiserend mooi. Bij de CEOW zou ik nooit willen behoren. Houd niet zo van elitaire zelfverheerlijking.

Ik wel..

NEE - SitR is een toonbeeld van audiofiele barok, verkrachting van het evenwicht en een duidelijk bewijs van more is less. Van Lilywhite werd toen ook gezegd dat ie met name nosewise het tweede deel van zijn naam waarmaakte. Luister - als je de kans krijgt - eens naar dit album op de combi Bryston (mag ook Rotel) en een paar goede elektrostaten of magnetostaten. Je gaat gillend liggen rollen, mie man

Het werk voor NGD is 'droger', zonder frutsels - zeg maar een goede Sauvignon van grote klasse, vs een Chardonnay (NGD), vs een Chardonnay uit de USA (waar eiken balken in roestvrij stalen vaten bijgegooid zijn - voor het effect) - SitR.

Over Lillywhite waren de meningen binnen SM behoorlijk verdeeld, Burchill en Kerr wilden hem, maar Forbes en MacNeil wilden met Eno of Alex Sadkin. Eno wilde niet en Sadkin produceerde Duran Duran en had geen tijd.

Er staat trouwens, en ik denk dat als ik dit bericht van Premonition hier lees, hij zal het ongetwijfeld uit de nieuwste Oor hebben, dus een heel stuk over de totstandkoming van dit album in de nieuwste OOr. Een heruitgave van SitR dus.
Natuurlijk een klassieker, in de tijd dat metname Jim Kerr nog een podiumgrootheid was en met allerlei poses in muziekbladen stond etc. Kwalitatief, en zeker met een warmer geluid vind ik hun nieuwste "Big Music" toch beter overkomen dan deze. Soms klinkt het hier nog iets te schel terwijl "Big Music" toch stukken gerijpter klinkt.
Maar ondanks dat, Simple Minds was toen metname op het podium nog baanbrekend, en ik geef toe, op het podium vlamt deze band natuurlijk niet meer zo als uit hun periode mid jaren '80.

De bombastische productie past imo prima bij de songs en het "grootse" geluid dat de band wilde uitdragen. Een Waterfront, bijvoorbeeld, zonder die pompende bas en knallende drums is eenvoudigweg toch ondenkbaar? Met de arrangementen is niet veel mis. Wel vind ik het klankbeeld van het album te schel. Had meer laag in gemogen. Een betere balans. Denk ik.

Met deze observatie wordt het lidmaatschap van de CEOW maar weer eens wordt bevestigd - en dan lijkt die 4,5 niet conform deze kritiek

Zo'n lidmaatschap lijkt mij een behoorlijk betonblok aan je been, inzake individueel mogen oordelen. Brrr, altijd de eenheid bewaren en de ogen van anderen in je rug..... Voorspelbare uitspraken, voorspelbare meningen, voorspelbaar aantal sterren....... Bleeeeh

Misschien een goed idee om juist jou op te nemen in de CEOW, houdt met name Mjuman lekker scherp