Live - Throwing Copper (1994)

Dit is een hele boeiende cd.
Je moet hem even een paar keer luisteren om er in te komen, maar daarna laat hij je niet meer los.
Vind hem echt geweldig.

jammer dat we nu helemaal nooit meer Live krijgen aangezien de zanger vandaag uit de band is gezet.

Hij zal de artikelen hier wel gelezen hebben, en de rest van de band willen overtuigen om ook mee te delen in dat fijne EO gevoel, maar de rest zal wel liever in zee gaan met de KRO.

Maar dit album van Andre Agassi en zijn vriendjes blijf ik met heel veel plezier draaien.

Na het uitbrengen van dit monumentale album had Live zichzelf gewoon moeten opheffen, dat was voor iedereen het beste geweest.

Gedeeltelijk mee eens. Secret Samadhi en The Distance to Here waren nog wel oke. Maar daarna is het echt bergafwaards gegaan.

Vandaag dit album weer eens geluisterd na een hele lange tijd en het blijft gewoon goed.

Er staan natuurlijk een paar hele mooie rocksongs op: 'Pillar Of Davidson', 'Lightning Crashes'; dat zijn songs die beklijven en huiveringwekkend mooi zijn. Maar die songs bepalen wel sterk de 'magie' van dit album. Want het bevat ook vooral lekkere, maar niet memorabele en inwisselbare rocksongs. Daarom kom ik toch niet verder dan een (overigens keurig) totaal van 3,5***.

Altijd maar een soort Live gekend en dat was het Live van nummers als Dolphins Cry en Run to the water. Nooit echt wat aan gevonden, leuke meezing nummers maar was ze al snel zat. Na dat album vond ik Live vooral een enorme zeikband geworden die een soort van Amerikaanse trots leken hoog te willen houden, kortom het kon mij allemaal niet bekoren.

Maar dit album van Live kende ik niet zo goed, kende alleen I Alone wat ik altijd wel een goed nummer heb gevonden. Toch maar eens het hele album geluisterd, gekke bui. Wat heeft dit album mij weg geblazen in positieve zin. Het begint met twee goede mainstream tracks maar het album word gaandeweg steeds zwaarder en sterker, I Alone vind ik zelf geweldig en nummers als Stage en White, Discussion verbazen mij gewoon, ik wist niet dat Live dit in zich had, ik vraag me dan ook af waarom ik dit nooit meer terug gehoord heb. Nu 16 jaar na dato moet ik gewoon eerlijk toegeven dat dit gewoon een gruwelijk sterk album is dat echt goed in elkaar zit en echt louter goede tracks kent, zelfs de rustige mainstream tracks bevallen mij goed.

Ik vrees dat ik de aankomende tijd mijn dag ga beginnen met I Alone, Whow!

tot zover, en de overige tekst doet er wat mij betreft nie toe

Maar gelukkig is dit dan ook een site waar iedereen zijn mening kan en mag geven.

Alleen doet Joy dat wel erg vaak bij de zelfde albums. Beetje zielig, maar goed.

Gelukkig zijn er nog mensen als jij die over hun eigen grenzen durven heenstappen. Ik vind Live ook een zeikband, maar dit is briljant.
Enige waar ik niet met je meega is dat het eerste nummer mainstream is. Veel verschillende klanken en geluiden, de vervormde stem, de tempowisseling en het emotionele geschreeuw maken het voor mij het mooiste nummer van de plaat, maar maistreem zou ik het (ik zou bijna zeggen helaas, want dan was er meer van dit soort mooie muziek gemaakt, al was het allen maar door live zelf) niet willen noemen.

Als je dit goed vind is secret samadi ook wel aan te bevelen, maar dat had je waarschijnlijk zelf ook al wel bedacht

Nou het grappige is dat ik dus in de war was, ik dacht dat Selling the Drama hun eerste nummer was van het album, maar kwam paar uur na mijn review erachter dat dit nummer twee is. Dus ik moet je gelijk geven ook al was het gewoon een pure vergissing, ik vind nummer 1 zeer strak en vind dus nummer 2 en 3 mainstream tracks waar helemaal niets mis mee is. Ook moet ik erbij zeggen dat ik Iris echt gruwelijk goed vind, met heerlijke drums.

Secret samadi heb ik ook zeker beluisterd, klinkt niet verkeerd maar ik vind Throwing Copper veel sterker, Secret Samadi is nog steeds wel krachtig maar mist voor mij net dat speciale van Throwing Copper.

Dan is dat ook weer opgehelderd
En inderdaad I alone en zeker Selling the drama zijn behoorlijk main stream.

Iris is al jaren samen met Dam at otter creek mijn favoriete nummer van dit album. Meestal een goed teken als een aantal album tracks het winnen van de singles.

Throwing Copper is absoluut sterker, vooral in de breedte. Waar secret smadi een paar inkakkers heeft, blijft deze plaat boeien van de eerste tot de laatste minuut, wat alle live-trolls ook mogen zeggen.

Ja mee eens, mijn favoriet van deze plaat is Pillar of Davidson.

Ik vind dit eigenlijk gewoon R.E.M meets Nirvana/Pearl jam. Dus daar kan het zowieso niet meer fout gaan! =P

Wel heb ik bijvlagen het gevoel dat ik naar Smashing Pumpkins zit te luisteren, maar dat zal aan mij liggen

Dat ligt inderdaad aan jou ja...

Dat had ik inderdaad in het begin, maar nu niet meer.
Mijn favoriete live albums zijn:
- Throwing Copper
- Secret Samadhi

Mijn vader heeft mij dit album ooit eens in mijn jeugd aangeraden, ik was 10. Op dat moment vond ik het helemaal niks. Totdat ik ooit eens een nummer had gevonden van Pearl jam dat hete: Lightning Crashes. Dit werd al gauw een van mijn favoriete van Pearl Jam. Toen ik dit aan mijn vader liet horen, zei hij lachend: "Dit is Pearl Jam niet, dit is Live". Na wat zoeken op internet bleek het inderdaad waar te zijn. Het album dat ik vroeger niet kon waarderen, werd al snel een van mijn favorieten. Met als hoogtepunt natuurlijk: Lightning Crashes.

Deze plaat rond de datum van verschijning echt he-le-maal grijs gedraaid en daarna heb ik hem jarenlang niet meer aangeraakt; kon hem niet meer horen en werd ronduit verdrietig van het materiaal dat hierna werd uitgebracht (met uitzondering van het magistrale Lakini's Juice). Maar sinds gisteren is dit jeugdsentiment binnen op vinyl en het is een nieuw leven gaan leiden!!! Helaas moet ik op de LP Pillar of Davidson missen, maar verder is het echt alsof ik een oude vriend die ik jaren niet heb gezien op bezoek heb; de magie is er weer!!!!! Wat een geweldige plaat is dit toch!!! En niks Lightning Crashes... I Alone!!!!!!! Samen met Foo Fighters' The Pretender de beste recht-toe-recht-aan rocker ooit!!!!!

Voor mij ook een van de albums uit mijn jeugd. Op fuiven ging iedereen uit zijn dak op "I Alone" Helaas heeft Live daana voor mij afgedaan met het gebleir van "Dolphins Cry"
Een dikke 4 en ik luister er nog graag met veel plezier en melancholie naar terug...

Dat geldt ook voor mij.
Laatst genoemde is misschien nog wel een tikkeltje beter dan deze.

Deze band staat voor mij gelijk aan een redelijk slaapverwekkende herhalingsoefening. Als je 2 nummers hebt gehoord, ken je hun hele repertoire. Ver overgewaardeerd album in mijn ogen aldus.

Overtuigend album.
Hier was de chemie aanwezig.
Vier gelijkwaardige bandleden.
De neus dezelfde kant.
Vervolgens steeds meer vervreemding.
Andre Agassi Look A Like als boegbeeld.
Evangelist van zijn eigen goede boodschap.
De rest van de band uitgedost als stoere rockers.
Tatoeages inclusief.
Uiteindelijke breuk kon niet uitblijven.
Arie Boomstra en EO.
Ed Kowalczyk en Live.
Selling The Drama.

Bloedhete zomer.
Overvolle stranden.
Langdurig in de rij bij de patatzaak.
Verteerd asfalt onder brandende voeten.
Het gaf allemaal niks.
Dat enige winkeltje draaide dagelijks hetzelfde album.
Throwing Copper van Live.
Omdat de mooie verkoopster het geweldig vond.
Haar lage werktempo nam je voor lief.
Genot als ze het luidkeels mee zong.
Privé concertje voor een groepje hongerige strandgasten.
Gelukkig keerde je je met de halfgare kroketten weer om.
Op zoek naar verkoeling.

Live bracht mensen bij elkaar.
Rockers, romantici en de nerds.
Muziek voor op het studentenkamertje.
Buurmeisje op bezoek.
Samen aan de wijn.
Tijdens het wassen van je auto.
Radio voluit.
Opeens is de straat vervuld met soortgenoten.
Allemaal met dat vervelende karweitje bezig.
Vanwege de uitnodigende tonen naar buiten gekomen.
Je moeder die de trap op rent.
Deze keer niet met de mededeling.
Kan die rotherrie niet zachter.
Maar met een cassettebandje in haar handen.
Heb je even tijd?
Jaren later gaan je ouders speciaal voor deze band naar Night Of The Proms.

Voor mij blijft dit een aangename kennismaking met Live.
Bezieling die op later werk steeds minder terug te vinden was.

In de stijl van dhr Raven, die bijna tien jaar ouder is dan ik:

Sandokan-veld, midden jaren negentig.
Een broekie van veertien, vijftien.
Kleurige Australians vormen het beeld van de schoolklas.
De soundtrack ging van boenk, boenk, boenk.
Hoogtijdagen van de gabber.
Achterin de klas zit een stille, veertienjarige jongen in een zwart Nirvana-shirt.
Bonkende bassen boeien hem niet, hij is de rock 'n' roll aan het ontdekken.
Te beginnen met de voor de hand liggende bandjes van die tijd:
Nirvana, Greenday, Offspring.
En Live.

Throwing Copper: inderdaad een plaat die mensen bij elkaar bracht.
Leraren die het ook goed vonden. Ouders die niet riepen of het zachter kon.
Mijn beste vriend, een keiharde metalhead, die het zelfs goed kon hebben.
En zelfs een enkel would be gabbertje in 3 HAVO, die schoorvoetend toegaf het best wel goed te vinden.
Mijn zus, die de plaat ook aanschafte.
En ikzelf, die hard Selling The Drama meezong op de koptelefoon.
Tot hilariteit van de buren.
Totdat een vriendin die eigenlijk geen echte vriendin was, vraagt of ze de plaat mag lenen.
Nooit meer terug gezien.

Tijden veranderen en de wereld gaat verder.
Middelbare school wordt hogeschool, hogeschool wordt werk.
Het millenium wisselt en de Twin Towers storten in.
Agassi geeft in het proftennis het stokje over aan Federer en Nadal.
Zijn lookalike Ed Kowalczyk wordt steeds meer een parodie op zichzelf.
'Can you hear the dolphins cry?' kweelt hij.
Ik wordt kritischer in mijn smaak in rock 'n' roll.
Leer veel dingen, vergeet een hoop andere dingen.
Ik bel mijn kennis nooit of ik Throwing Copper terug mag.
Geen zin in contact met haar.
En de muziek van Live zegt me toch niets meer.

Deze zomer zit ik in een auto, onderweg terug van Bobbejaanland.
Naast me zit een vrouw achter het stuur, die wel een echte vriendin is.
(In de loop der jaren heb ik het verschil leren kennen.)
Achterin liggen drie tieners half te slapen na een dag in de achtbanen.
Lightning Crashes shuffelt voorbij op de autoradio.
Ik heb mijn vriendin nog nooit horen zingen, maar dit zingt ze uit volle borst mee.
Ze heeft een hoop ellende meegemaakt in het afgelopen jaar.
Werk, relaties, ruzie met de buren...
De worsteling van het moderne leven.
'Like a rolling thunder chasing the wind...'
De drie tieners luisteren niet, zitten onderuit gezakt, met hun ogen dicht.
Veertien, vijftien jaar. Bezig aan hun eigen ontdekkingstocht.
'I know, I know, I've been here before...'
Ze zullen het op hun eigen manier invullen.

Thuis herondek ik deze plaat via internet.
Is het nep-rock? Sentimenteel? Pure pop?
Misschien wel.
Maar Throwing Copper verdient wel een kleine rehabilitatie.
Laat ik het goede voorbeeld geven, en deze plaat verhogen naar vier sterren.
'I will sit and earn my ransom from up here.'

Heb nu kippenvel Sandokan-veld. Thanx.

Een band die goed geluisterd had naar welke muziek een groter publiek aansprak.
Ondanks het bijeen sprokkelen van die invloeden, toch met een eigen sound kwamen.
Hier nog in evenwicht.

Ik vraag me altijd oprecht af of dergelijk posters deze plaat wel kennen. Dat het latere werk veel weg heeft van een eenheidsworst zal je mij niet horen ontkennen. Deze plaat vind ik juist erg divers. Je kan toch objectief niet menen dat "Dam at otter Creek", " Lightning Crashes", "Iris" en "Horse" op elkaar lijken......

kortweg TOP, beste album ooit

Vandaag maar weer eens beluisterd. (Dit doe ik nog met regelmaat)

Het blijft een meesterwerk.
De nummers sluiten goed aan op elkaar.. De tweede helft iets beter dan de eerste. Persoonlijk vind ik dit dan ook het beste gedeelte van de plaat.

Al met al blijft hij gewoon keihard staan in mijn top 10

dit album is een absoluut meesterwerk
van begin tot einde ijzersterke songs
the otter creek begint traag maar ontploft op einde
en white, discusion is één brok woede en adrenaline als perfecte afsluiter

Live was DE groep van tweede helft van de nineties
Ed was God
hij deed de kerken vollopen
en al zijn apostelen kwamen jaarlijks samen op de weide van Werchter

en plots ging het licht uit met de eeuwwissel
weg was de magie
Ed was teveel predikant geworden, te weinig zanger

wat er ook van moge zijn, dit album hoort thuis in het rijtje van klassiekers
vandaag kan ik dit album nog altijd uitzitten van begin tot eind
en in onze huidige wegwerpmaatschappij met overconsumptie betekent dat heel wat

Ed is en blijft altijd een beetje God op dit album

Christian Rock, maar de beste die er is. Dit is wel het enige album van Live dat echt de moeite waard is. Op de albums hierna lijkt het alsof ze de godsverering boven goede songwriting verkiezen, jammer....