AC/DC - Powerage (1978)

Ik ben helemáál geen liefhebber van hardrock, en heb AC/DC in de Bon Scott-periode ook nooit als een hardrock band beschouwd. Een zeer fijne mix van blues en stevige rock'n'roll, wat geen synoniem is van hardrock. Bijgevolg blij deze omschrijving hier te lezen. ??

40e sterfdag Bon Scott. Een ererondje voor Powerage vandaag

R.IP.

Vandaag mijn stem verhoogd naar 4*. Ik zag het album op 86 staan in de Oor jaarlijst 1978 en ook dat vind ik te karig. Heerlijke powerrock dit. Met Rock 'N' Roll Damnation wordt gelijk de goede toon gezet. Maar Down Payment Blues is nog veel beter. Één van de betere AC/DC nummers. Gimme a Bullet, Riff Raff en Sin City zijn ook helemaal OK, waarna What's Next to the Moon een dipje is. Verder is het weer genieten tot en met Kicked in the Teeth.

Ik weet niet of het eerder ter sprake kwam , maar de cd versie en de elpee betreffen twee andere mixen oftewel opnamen die anders klinken met extra gitaar breaks of extra achtergrondzang. Zelfs Bon Scott zingt af en toe een woordje meer. Viel me eigenlijk meteen op toen ik in de jaren 80 en 90 de cd's kocht.Dat hoor je helemaal in het nummer What's Next to the Moon. Lijkt wel een andere song. Heel vreemd. Vroeger in de jaren 70 helemaal grijs gedraaid, daarom viel het mij gelijk op.
Het begin van Kicked in the Teeth is ook anders. Bon zingt anders. En eigenlijk waardeloos dat Cold Hearted Man er niet meer op staat en op de elpee wel. Ruimte zat zou je zeggen. Maar het zal wel komen omdat ze de USA release hebben overgenomen ipv de Europese. Heel vreemd.
Neemt niet weg dat het een geweldige plaat is.

Dat was mij ook al opgevallen. Vreemd. Ik heb hem ook op LP en CD, maar draai geen LP's meer. Gelukkig staat ie op Spotify op Iron Man 2, al is ook deze versie anders.

Voor Ketwiezel is dit het beste album uit de Bon Scott periode: lekker bluesy en melangolisch... teksten uit het hart. Daarnaast staan hier ook een aantal keiharde nummers op met ongelooflijk snelle en strakke solo's van die kleine dwerg met die korte broek.
De riffs zijn meesterlijk: Down Payment Blues, Gone Shootin', What's Next to the Moon, Gimme a Bullet...en natuurlijk: Riff Raff... geniaal spul! Ik was overigens de trotse bezitter van 'de Europese persing' en die had een iets andere tracklist en een aantal nummers waren ook iets anders afgemixt en anders ingezongen. (Er blijkt overigens ook nog een versie van dit album te bestaan waar Rock 'n' Roll Damnation niet op staat).
Qua diepgang en vernuft zou het voor Ketwiezel niet beter meer worden na Powerage (alhoewel Back in Black ook niet echt verkeerd klinkt... dat dan toch ook weer wel toch ook wel weer wel...toch?!).

Tracklisting 'Europese persing':
Kant A: 1) Rock 'n'Roll Damnation; 2) Gimme a Bullet; 3) Down Payment Blues; 4) Gone Shootin'; 5) Riff Raff;
Kant B: 1) Sin City; 2) Up to my Neck in You; 3) What's Next to the Moon; 4) Cold Hearted Man; 5) Kicked in the Teeth.

Er is al veel gezegd over de verschillen in Australische- en Europese uitgaven van AC/DC. Bij Powerage heb ik het als volgt opgelost: ik zet eerst een Duitse herdrukelpee op om met Rock 'n Roll Damnation te beginnen, en wissel vervolgens de plaat om voor een originele Engelse persing om met Gimme a Bullet te continueren.

Er zijn grammofoonplaatjes waarbij mijn voeten vanzelf gaan meetikken. Vanochtend nog: na een douche betrapte ik tijdens het afdrogen de rechtervoet erop dat ie enthousiast meetikte met Sin City, zonder dat ik hem dat had gevraagd!

Dit bijzondere fenomeen is het gevolg van een ontdekkingstocht die in 1980 begon. Samen met een schoolmaatje ontdekte ik de wondere wereld van vooral scheurende gitaren en Powerage bleek één van de hoogtepunten.
De eerste kennismaking was oktober 1978 toen Rock 'n' Roll Damnation de tweede hit voor AC/DC in Nederland werd. Ik herinner me scherp hoe ik op het einde van een hete zomerdag door een eindeloze gang van mijn middelbare school liep, toen deze midtempo rocker luid uit een radio schalde. Vrolijk werd ik ervan. Dat moet aan het einde van datzelfde schooljaar zijn geweest, juni 1979.

Toen ik zo'n twee jaar later de hele elpee uit de bieb leende, bleek dat fijne kennismakingsnummer warempel één van de mindere nummers te zijn. De plaat is uptempo, de productie van wederom Vanda en Young scherp als slagersmessen met dat heerlijk knisperende gitaargeluid, terwijl de ritmesectie de ene na de andere sterke groove neerzet en de teksten van Bon Scott de nodige humor, waarschuwingen en wereldwijsheden bevatten. Mijn favoriet was "I know I ain't doing much, doing nothing means a lot to me".

Vier absolute favorieten ontdekte ik: Down Payment Blues, alleen al om het intro dat me altijd weer adrenaline geeft, waarna alles tot en met het aparte slot klopt; het snelle Riff Raff; Sin City met z'n gokplannen á la James Bond; en Kicked in the Teeth met onder andere een gitaarsolo om de vingers bij af te likken.

De vorige platen van de groep waren al goed en deze vonden wij alweer net iets beter. Dit dankzij de songs, die zijn doordrenkt van energieke rock' n' roll in de voetsporen van Chuck Berry, waar doorheen een scheutje blues is geroerd. Hardrock van een band in topvorm met een unieke, eigen stijl die nog eens dansbaar is ook. Zelfs als je het liever bij meetikken houdt.

wat een geweldig album met topnummers als Gone Shooting Down payment blues en Sin City en waarom Cold hearted man er nooit op staat?? Favoriet ac/dc !

Is nog met oud bassist Mark Evans die na Let There Be Rock vertrok. De rest van het album is met de nieuwe bassist Cliff Williams. Staat wel op alle originele Europese LP's als we wiki mogen geloven. Maar idd jammer dat we het verder met een vergrootglas moeten zoeken. Prima nummer!

Iron Maiden, Fleetwood Mac en AC/DC hebben voor mij de overeenkomst dat ik enorm gecharmeerd ben van het respectievelijk Paul Di Anno tijdperk, het legendarische Peter Green Tijdperk en het legendarische Bon Scott tijdperk. Een enorm pluspunt van het Bon Scott tijdperk is dat de albums met Bon Scott muzikaal zo dicht bij elkaar ligt. Dat kan je van Brian Johnson helaas niet zeggen, maar dit terzijde. Van High Voltage t/m Highway to hell echt stuk voor stuk krankzinnige goeie albums waarbij niet echt slechte nummers tussen staan. Ook wordt er op deze albums 1 of meer blues nummers toegevoegd en dat maakt het in feite compleet. De albums luisteren lekker weg en zo ook dit album Power Age. Het merkwaardige is dat het eerste nummer in mijn geval Rock 'N' Roll Damnation is, terwijl dit album begint bij Down Payment Blues. Anyway ik hou het album aan van het Albert label. Het album begint krankzinnig goed met Down Payment Blues en het eindigt krankzinnig goed met de recht toe recht aan rampestamper Kicked in the Teeth. Down Payment Blues is een krankzinnig goed nummer, alleen al het intro heb ik de neiging de volume knop op de max te draaien het leuke is ook nog eens dat op het outtro de gitaarrif van het intro van The Jack is toegevoegd. The Jack ook zo'n krankzinnig goed nummer vooral de live uitvoering, dit terzijde. De overige nummers doen er niet of nauwelijks van onder. Gimme A Bullet, Rif Raff prachtige snelle gitaarrif , Sin city, What's next to the moon ook weer met prachtige gitaarrifs en dat geldt ook voor Gone Shootin' en Kicked in the Teeth, kortom dit album is 1 en al genieten. Voor in de auto is het af te raden om dit album in de cd player te plaatsen want daar heeft het CJIB alleen maar financieel voordeel bij want de gaspedaal gaat direct richting de plank. Nadeeltje van de AC/DC albums zijn de verschillende versies, voor ons als fans is het allemaal erg verwarrend. De Australische versus de Europese versus de Amerikaanse versies. Let There Be Rock in mijn geval de vinyl versie ( Atlantic label) staat het prachtige Crabsody in Blue op. De CD versie (Atco label) staat Problem Child op ook een krankzinnig goed nummer laat daar geen misverstand over bestaan, ook is Let There Be Rock ook uitgebracht onder een andere hoes : een zwarte hoes met een fingerboard van een gitaar. en zo gaat het ook met andere albums uit het Bon Scott tijdperk en ik denk ook met het Brian Johnson tijdperk. Anyway, het top 2000 publiek begint de oude AC/DC ook steeds meer te ontdekken. Vorig jaar werd ik zeer aangenaam verrast met het nummer It's a long way tot the top (If you wanna Rock and Roll) in eens in de top 2000, nou van mij mag er nog wel meer nummers van Bon Scott in de Top 2000 lijst o.a. ook nummers van dit fantastische album. Cold hearted man heb ik nog nooit gehoord ,maar ik ga het zeker eens opzoeken op You-tube. Dit album krijg van mij de score van 5.0. Als aller laatste is er ook een AC/DC box uitgebracht door de Broadcast collection 1977-1979 voor de liefhebber van het Bon Scott tijdperk is dat ook een absolute must.

Ik heb op vinyl een first press uit de UK, die klinkt veel ongepolijster als wat ik later te horen kreeg RNR Damnation staat er niet op, Cold Hearted Man Dan weer wel. Bijna demo-achtig. Het fade-out bluesje op Down Payment Blues is ook weggelaten en met Kicked In The Teeth en What's Up To The Moon is ook geknutseld. Fantastisch album.

Ik ook, maar dan met 9 nrs..
Gimme a Bullet
Down Payment Blues
Gone Shootin'
Riff Raff

Sin City
Up to My Neck in You
What's Next to the Moon
* Cold Hearted Man
Kicked in the Teeth

* staat er dan als extra track op, maar Rock 'n' Roll Damnation ontbreekt dan weer helaas...

Powerhouse album. All killer no filler. Geen hits ook. Lekker man, onderschat album van AC/DC. Ik hoor Bon Scott toch duizend keer liever dan ome Brian, die een heel toffe gozer is en ook een leuk programma heeft gemaakt waarin hij grote sterren interviewt (Brian Johnsons A Life on the Road).

Misschien toch maar eens de andere Bon Scott albums uitproberen... Highway to Hell ken ik uiteraard al, maar ik vind deze Powerage echt (nog) veel beter.

Rock 'N' Roll Damnation was toch wel een bescheiden hitje. Maar eerlijk is eerlijk, een single die niet op elke versie van Powerage staat.

Prima album idd, soms een beetje vergeten omdat ie tussen de twee klassiekers Let There Be Rock en Highway To Hell in zit. Albums die ik qua songmateriaal wel net een tikje beter en completer vind. Maar het scheelt niet veel.

Dit issum dan, het beste van AC/DC. Gruwelijke herrie vond ik het als 11-jarige in 1978 toen ik Rock And Roll Damnation op single hoorde, maar wijsheid komt met de jaren. Een klassieker met uitsluitend top nummers en top uitgevoerd. En dat ze maar één song hebben is bs. Down Payment Blues heeft een geweldige opbouw en barst tenslotte uit in een enorme climax. Leuke tekst trouwens. AC/DC op hun allerbest en nog vóór mierenneuker Mutt Lange aan de sound ging sleutelen. Maar dat is weer een ander verhaal.

Helemaal mee eens. En met Up to My Neck in You heb ik hetzelfde soort probleem. Ook dat klinkt teveel alsof er wat ideeën gerecycled werden. Draai bijv. eerst maar eens Go Down en dan Up to My Neck in You en je snapt vast wat ik bedoel.

Daar waar LTBR afsloot met een dubbele knockout in de vorm van Hell Aint A Bad Place To Be en Whole Lotta Rosie, daar gaat Powerage toch een beetje als een nachtkaars uit.

Leuk weer, hoe we als fans van mening kunnen verschillen. Dit album beleef ik allesbehalve als (deels) recyclen! En dat Kicked in the Teeth de plaat als een n8kaarsje laat eindigen? Met bovendien díe solo?

Heb 'm uit de kast gehaald en hij draait nu. UK-persing 1978, Atlantic, die met slechts negen nummers. Dus helaas zonder Rock 'n' Roll Damnation, waar we destijds uit de bieb een persing hadden zonder het prima Cold Hearted Man.

Destijds zoveel plezier van gehad met mijn schoolmaatje, nu in gezelschap van mijn stokoude en dove kat, de laatste van de drie musketiers, blijft dit mijn favoriete AC/DC. Zelfs zonder die ene hit erop (in Nederland in oktober '78 #18 en in Vlaanderen de maand erna #21).

Oh aan de energie ligt het niet hoor. En die solo is ook erg lekker, laat dat maar aan Angus over. Maar het lijkt allemaal zo enorm op Let There Be Rock en dat nummer was gewoon beter.

Let There Be Rock en Highway To Hell waren zo'n beetje mijn eerste LP's. Jaren later kwam Powerage daarbij en ik weet nog goed dat ik toch een beetje teleurgesteld was in het songmateriaal. Er valt nog steeds genoeg te genieten hoor maar Let There Be Rock en Highway To Hell zijn de echte knallers uit het Bon Scott tijdperk voor mij.

Ik vind alleen het intro van Kicked al zo mooi, de delen waar Bon Scott a capella zingt waarna de band bijvalt. Op z'n blues'. Kippenvel.
Maar heeft misschien ook te maken met welke plaat wij instapten? Ik denk dat dit na High Voltage en Dirty Deeds AC/DC's derde was die ik hoorde, bij jou gingen Let There Be Rock en Highway to Hell vooraf.

Ach, met je 4 sterren loop ik eigenlijk te zeuren over details. We zijn het 95% eens.

LTBR heeft dan weer geen RiffRaff maar de impact is voor mij ten faveure van de voorganger. Het is geen wedstrijd, heerlijke band.

Ook maar weer eens opgzet n.a.v. de recente berichten hier. Blijft voor mij een topper. Maar dat geldt min of meer voor elk Bon Scott album voor mij. Mijn heruitgave start met Rock and roll damnation. Dus dat gaat gelijk heerlijk van start. Geen Cold hearted man op mijn exemplaat overigens. Kan me zo ook niet heugen dat ik het nummer ken....Misschien eens checken. Down payment blues is hemels met een fantastische opbouw, en dus climax. Zo hebben de heren er niet heel veel gemaakt. Qua structuur bedoel ik dan. En dat smerige sneertje in de stem van Bon. Machtig! En dan moet Riff raff nog komen...

Wat mij betreft het tweelingbroertje van Let There Be Rock. Ietsepietsje minder dan LTBR. Desondanks een AC/DC klassieker. En net als Vielip vind ik alle DC platen met Bon geweldig. Alleen Highway to Hell vind ik wat minder. Het productie duo Vanda/Young wist precies hoe AC/DC moest klinken. Een harde no nonsense productie dus.
Deze plaat staat bol van geweldige nummers. En prachtige teksten, uitstraling, intermezzo's, gevoel, timing, die smerige, gemene en toch gevoelige stem van Bon Scott. Wat mij betreft toch de man die de extra sjeu geeft aan DC.
Riff Raff, een van de ware DC kassiekers. Alleen dat bulderende intro al. Even een klein rustiger stukje. Bon die vervolgens begint te kwaken. En na iedere twee zinnen die gemene korte gitaar lick. Voelt aan alsof je nog een venijnig schopje na krijgt.

Vorig jaar mei schreef ik over de UK-persing die ik heb, pas deze week viel me op dat Down Payment Blues er incompleet op staat: het laatste deel, dat na de zang, het langzame bluesje - het ontbreekt!

Eerder deze week hoorde ik op de radio een incomplete versie van It's a Long Way to the Top en vervolgens dit. Raarrrr...

Het is maar hoe je 't bekijkt. Ik hoorde jarenlang de 'originele' versie, en pas later op cd het staartje dat er aangekleefd werd. Het stoort me nog steeds.

O ja?!!! Joh, dat kan dus ook...

Nou word ik nieuwsgierig. De LP heb ik zelf nooit gehad, maar destijds had een klasgenoot dit album en enkele andere voor me op een cassettebandje gezet. In die vorm zit die LP (want daar hebben we het over) redelijk in m'n hoofd gegrift. Het moet in elk geval wel een plaatversie met Cold hearted man geweest zijn, want dat nummer ken ik ook goed. En dat nummer ontbreekt op de oude Atco-CD die ik zelf van dit album heb. Maar zulke subtiele verschillen als hierboven vermeld had ik nog niet eerder waargenomen. Vanavond eens even luisteren...

gaucho, mogelijk deze NL-persing?

Dat laatste is het meest waarschijnlijk. Ik ben wel eens bij 'm thuis geweest en heb die LP toen ook gezien, maar dat soort details kan ik me niet herinneren. Als tiener lette ik nog niet zo op persingen en perskwaliteit. In elk geval is dit de CD-versie die ik heb, en die heeft dat blues-staartje in elk geval wél. Afgaand op het verschil in tijdsduur (een seconde of tien, vijftien) ga ik ervan uit dat die oorspronkelijke Nederlandse (en zo te zien ook jouw Engelse) persing dat staartje niet heeft. Maar ik moet zeggen: het was me niet bijgebleven en nooit eerder opgevallen.

Dat er behoorlijk gerommeld is met de tracklijsten (en de hoezen) van de verschillende Australische, Europese en Amerikaanse edities van die AC/DC-albums uit het Bon Scott-tijdperk, dat was me wel bekend. Maar dat ze ook individuele songs hebben aangepast is nieuw voor me. Bij de commentaren bij die UK release lees ik dat er wel meer subtiele verschillen zijn, waaronder zelfs alternatieve 'vocal takes'. Heb jij toevallig zo'n Porky-pressing? Kijk maar even in de deadwax, de uitloopgroeven, daar staat dat meestal. Schijnt een geweldig klinkende versie te zijn, ls ik de commentaren moet geloven.

En passant heb ik meteen Down payment blues weer herontdekt. Toch wel een onderschat nummer in hun catalogus, met enkele rake teksten: "I know I ain't doin' much - Doing nothing means a lot to me'. En wat klinkt dit album (ja, ook de CD die ik heb) eigenlijk geweldig: mooi open en ruimtelijk. Bijna alsof ze in je huiskamer staan te spelen. Nou ja, ik ben blij dat ik het volume in dit geval zelf kan regelen...

Down Payment Blues is mijn favoriet van dit album! Inderdaad, dat zinnetje...
De exacte persing zal ik thuis bekijken, na bijna stapvoets rijden op de snelweg staat het nu stil in de plaats waar ik werk. Sneeuw!

Je bent toch niet op je telefoon bezig terwijl je in de auto zit?

Ik ga later naar kantoor, meld me straks rond koffietijd bij m'n collega's. Hopelijk is dan het ergste fileleed geleden.

Ik heb me ondertussen een beetje verdiept in die verschillen. Die vroege LP-persing blijkt, als ik de internet-recensies moet geloven, toch wel beduidend anders te klinken dan de CD die ik heb. De CD-versies zijn gebaseerd op de internationale release, vermoedelijk de Amerikaanse, met meer achtergrondvocalen. De oorspronkelijke LP, dus zonder Rock 'n' roll damnation, klinkt vuiger, meer down to earth, zegt men. Ik ben bang dat ik die Porky UK-persing van dit album, mét Cold hearted man, ga toevoegen aan mijn wensenlijstje.

Jammer dat ik hier nu pas achter kom en niet járen eerder, toen de prijzen van vinyl nog een beetje te doen waren. Zal wel geen goedkope aanschaf worden...

Ik stond stil... Helemaal veilig.

'Floatin' down the storm drain' in Down Payment Blues is er zo eentje. Idem als met het staartje dat later aan dat nummer werd toegevoegd: na ooit honderden keren de originele versie te hebben gehoord, erger ik me nu nog steeds aan de aanpassing. Zo erg dat ik de LP zelf op CD brandde (hoewel ik nog steeds een portie vinyl in huis heb - maar cd's zijn nu eenmaal praktischer...)