KISS - Music from the Elder (1981)

Tja... dit was voor Kiss de juiste plaat op zo'n beetje het allerverkeerdste moment. Na twee door de fans al met gemengde gevoelens ontvangen LP's - het lang niet slechte Dynasty en het inderdaad rampzalige Unmasked - was het laatste waar de inmiddels behoorlijk getraumatiseerde achterban op zat te wachten wel 'n 'conceptalbum' in Pink Floyd-stijl. Aanvankelijk was het plan inderdaad om weer ouderwets te gaan beuken, maar nadat producer Bob Ezrin de reeds opgnomen demo's had beluisterd - en verworpen - stelde hij voor om 't helemaal anders aan te gaan pakken, met deze plaat als eindresultaat. De band had zelfs nog een aantal vervolgen in gedachten en ook een bijbehorende film... maar al die ambities werden met de grond gelijk gemaakt nadat de plaat door zowel fans als critici genadeloos was neergesabeld. Voor gitarist Ace Frehley - die het hele project al bij voorbaat niet zag zitten en die de grootse sympathie genoot onder de fans - was het de laatste druppel en hij stapte niet lang na verschijning uit de band. Het was voor Kiss ongetwijfeld de moeilijkste periode uit hun carriere en voor de opvolger Creatures Of The Night keerde de band dan ook - definitief - terug naar de stijl waarmee ze groot waren geworden.

Het trieste van dit alles is echter, dat Music from 'The Elder' puur muzikaal gezien eigenlijk gewoon hun beste studio-album ooit is, en zéker hun meest avontuurlijke! Na deze flop - alléén in commercieel opzicht dus - heeft de band nooit meer enige vorm van vernieuwingsdrang getoond en is vrolijk verdergegaan met het uitbrengen van dertien-in-dozijn hardrock-platen, en daartoe reken ik ook het door fans nog hoog aangeschreven Creatures Of The Night, hoewel die nog de beste van 't stel is. Jammer jammer jammer....

Tsja, Eigenlijk muzikaal gezien de beste Kiss plaat, alleen z'n tijd ver vooruit (zo'n 12 jaar ).

Eigenlijk best een goeie plaat behalve I, dat nummer vind ik een beetje te jaren 80.

Ik ben het met de mensen hiero eens de echte kiss fans vonden t niks maar ik vind het een juweel van een plaat zo mooi het is inderdaad anders dan hun meeste werk maar ik vind echt alle nummers goed!

weer grotendeels met je eens. De beste plaat blijft Destroyer en als men na de inkakker van de jaren 80 nog een echte goede plaat heeft gemaak dan is het wel Revenge uit 1991. Laat nou net Destroyer en Revenge ook geproduceerd zijn door Bob Ezrin en je begrijpt al dat dat mijn favoriete producer is als het om Kiss-platen gaat en iemand die de band altijd weer wist te motiveren niet op de automatische piloot te gaan.

Ik weet niet of je Revenge kent, zo nee, dan raad ik je die nog aan, die is echt heel redelijk.

Het gekke is dat ik dit heel lang de beste kissplaat heb gevonden (experimenteel, mooie geluiden en intro's), dat hij overal wordt afgeschoten als slecht en op deze site best een goed gemiddelde scoort!
Ik sluit me er nog steeds bij aan, bijzondere plaat voor deze band

Goed concept album, vooral A World Without Heroes is een zeer ondergewaardeerd nummer. Tekstueel hier en daar bijgestaan door Lou Reed en mooi en evenwichtig geproduceerd door Bob Ezrin.

Terwijl de meeste vrienden destijds al lang waren afgehaakt bleef ik trouw elk nieuw album kopen.

Eindelijk geen party-Kiss, klaar om elke vrouw te versieren. Kiss vanuit een ander perspectief. Het smaakt naar meer, maar jammer genoeg durfden ze de ingeslagen weg niet verder zetten en keerden ze terug naar hun be happy-music.

Zwaar ondergewaardeerd album. Under the Rose is een van mijn favoriete KISS nummers. Prachtig gitaarwerk, net als op A World Without Heroes.

Schitterend concept album van de heren van KISS. Destijds afschuwelijk met de grond gelijk gemaakt maar de tijd heeft de critici ongelijk gegeven. Tekstueel bijgestaan door Lou Reed en het orchestrale gedeelte in handen van Michael Kamen, pendelde KISS een jaar lang tussen Vancouver en New York heen en weer.

De druk van de platenmaatschappij was erg hoog daar het KISS imperium aan het instorten was en ze dus duidelijk een herkenbaar KISS album wilden hebben, dus eentje in de stijl van vóór Dynasty. Kortom, een (hard)rock plaat waar de mensen weer KISS in moesten herkennen. Het was immers al weer twee jaar geleden dat KISS had getourd in Amerika.

Probleem was echter dat niemand van de platenmaatschappij wist waar de plaat werd opgenomen en hoe lang het nog ging duren, de kosten rezen de pan uit, enkel Stanley liet soms een teken van leven horen door te melden dat alles in orde kwam en dat het eindresultaat nu erg snel zou worden ingeleverd.

Uiteindelijk werd er een luistersessie gehouden en de hoge piefen van PolyGram waren allemaal aanwezig, waar de leden van KISS (minus Ace Frehley) onrustig door de kamer liepen, ging de directie en het management er eens goed voor zitten om de comeback van KISS te beluisteren. Veertig minuten lang werd het ding aandachtig beluisterd en niemand durfte na afloop ook maar iets te zeggen. "Dit is goed" of "het klinkt wel anders" en andere lauwe reacties kwamen los en veel bevroren gezichten en open monden.

Nadat KISS de kamer had verlaten brak de hel los en werd de tape eruit gehaald en tegen de muur gesmeten. Howard Marks, de financiële man achter KISS reageerde woest :"the album doesn't sound anything like KISS and no one is going to buy a KISS album that doesn't sound like KISS".

Haha! Mooi verhaal over band met voor de verandering eens een beetje durf en smerige platenbazen
Ik heb hier ook altijd een beetje het experiment in gehoord dat hun solo-platen kenmerkte..

Ik heb nooit begrepen waarom iedereen maar riep dat The Elder zo slecht was toen die werd uitgebracht in 1981. Het is helemaal geen slechte plaat.

Wat mij betreft de beste Kiss. Ze hadden zelfs wat te zeggen, in die tijd. Alleen dat is al speciaal te noemen. Niet hard? Te soft? Het tegendeel is waar. De groove van een track als Mr. Blackwell is zo log en zwaar, dat gaat door merg en been. The Oath is ook toch echt een metal track.

Heelijke plaat, verveelt niet, draai ik nog regelmatig.

Prachtig, zoals deze plaat idd nu alsnog gewaardeerd wordt. En voor wat betreft de Kiss heren zelf... het is toch fantastisch dat men achteraf behalve al die goedkope rotzooi ook nog zon ondergewaardeerd meesterwerk op het repetoire heeft?

Enkele tracks zouden prachtig het met symfonie orkest hebben geklonken... maar ja

Ook ik vind dit de allerbeste Kiss plaat.

Ik ben niet zo heel erg geintereseerd in Kiss meer nu, maar dit album heb ik of de 1 of andere manier toch in mijn hoofd zitten om aan te schaffen. Ik heb van dit album ook bijna nog nooit een nummer op een verzamelaar gezien, op het nummer A World Without Heroes na dan, want die staat op de magistrale verzamelaar Kiss Gold. Ik vind dat een erg goed nummer, een wat rustiger nummer voor Kiss begrippen dan, maar wel met erg goed gitaarwerk. ik moet dit album nog maar eens aanschaffen geloof ik, want de sound en sfeer van dat nummer bevalt mij wel. dit album schijnt voor Kiss begrippen ook wat meer af te wijken door het concept, en is daarom wat minder doorsnee. afwijkende albums van bekende bands daar houd ik wel van.

Wel grappig dat je dat van die verzamelaar nu meldt.

Op het Ace-deel van IKONS komt "Dark Light" te staan.

Overigens is de andere versie genaamd "The Elder" (dus zonder Music From) de plaat in de volgorde zoals deze oorspronkelijk bedoeld was.

"Toen de aarde nog jong was, waren zij al oud..."

Sinds het opkomen van de tijd, hebben de Ouden stilletjes gewaakt over een maagdelijke wereld en al zijn schepsels...
Nu, hebben zij de vorm van stervelingen aangenomen, zodat zij onder de mensen kunnen zijn en hen begeleiden.
De Ouden zijn een ideaal...Zij belichamen de Wijsheid der Tijden en de kracht van goedheid en kennis....
Maar de Ouden waren niet alleen in het begin en zijn nog steeds niet alleen...Ook een Andere kracht bestaat eeuwig...

In elke plaats, in elke tijd, is er een Kwaad losgelaten wiens doel enkel en alleen is om te vernietigen al dat goed is. En in elke tijd, en elke plaats, is het de taak van de Ouden om een strijder te vinden en te trainen....een kampioen om het kwaad te overwinnen.
Als de sluimerende wolken verzamelen, zit de Raad van de Ouden aan de tafel onder het Teken van de Roos. Wederom moeten zij weer ten strijde gaan, tegen het kwaad dat loert in het duister en zich verspreid door de gehele Wereld.
Zij wachten op het woord van Morpheus, de bewaker, ofdat de jongen klaar is voor het heilige ritueel van toegang tot de Order van de Roos....en voor de aankondiging van zijn Heilige Missie

The odyssey begins.

Prachtig concept plaat van Kiss en een ondergewaardeerde daarbij.
Nu de film nog..de perfecte soundtrack is er al.

Inmiddels het album al in bezit?

kep um binnen nu, en gelijk even beluistert natuurlijk. na 1 luisterbeurt kan het mij nog niet gelijk bekoren. ik vind de sound te weinig kiss klinken. als je niet beter wist zou je niet eens weten dat je met kiss te maken had bijna. ik zal hem eerst eens een paar keer draaien voorat ik er een oordeel over kan vellen. bij vlagen wel lekkere stukken, maar over het geheel na 1 luisterbeurt komt het mij nogal wat magertjes over. Hij begint trouwens wel gelijk met de typische Kiss sound wat we van ze gewend zijn, maar ik vind dat typische geluid er gewoon iets te weinig in terug.

@ Ricardo

Jouw versie begint vast met The Oath. Da's inderdaad zoals het album begon yoen het voor het eerst werd uitgebracht. Op de remaster uiy 1997 werd echter de oorspronkelijk bedoelde volgorde in ere hersteld en die vind ik zelf eigenlijk logischer en maakt het album sterker wat mij betreft.

Mijn tracklist is dezelfde als de bovenstaande bij mijn album. Voor een conceptalbum maakt dat inderdaad veel uit de volgorde van de nummers. Maar hoe is de tracklist op de remaster van 1997 dan axel?

De volgorde is weliswaar niet drastisch anders, maar het uiteindelijke effect is een meer geleidelijke opbouw, niet zo opzichtig knallend openend met het overigens prima The Oath. Hij gaat als volgt:

1. Fanfare (klinkt logischer als opener)
2. Just a Boy (naadloos overgaand in...)
3. Odyssey
4. Only You
5. Under the Rose
6. Dark Light
7. A World Without Heroes
8. The Oath
9. Mr. Blackwell
10. Escape from the Island
11. I

Het resultaat is daardoor weliswaar nog minder KISS-achtig, maar werkt voor dit album wat mij betreft beter. Wel is hiervoor de daadwerkelijke remaster nodig aangezien op de oude versie die overgang tussen Just a Boy en Odyssey natuurlijk nooit naadloos kan klinken. De herindeling was gemaakt omdat men inderdaad problemen voorzag bij de "harde-kern" KISS-fans die, zoals ik m'n review bovenaan al zei, na de voor hen tegenvallende albums Dynasty en Unmasked allerminst zaten te wachten op een conceptalbum in Pink Floyd-stijl. Het album kreeg hierdoor weliswaar een energiekere en in puur commercieel opzicht meer aandachttrekkende openingsfase met The Oath aan het begin en het eveneens meer rockende Dark Light meer richting begin geschoven, maar doordat de belofte van die pittige opening niet wordt ingelost voelt de rest een beetje aan als een anti-climax.

Maar goed, in welke volgorde ze de boel ook hadden gezet, het album zou sowieso zijn geflopt simpelweg omdat de fans er op dat moment niet op zaten te wachten en omdat niet-fans een dergelijk album van KISS ook nooit zouden hebben verwacht, laat staan serieus genomen. Nu dat echter allemaal voltooid verleden tijd is kan het album denk ik meer op z'n eigen waarde worden geschat, los van de ongelukkige context waarin ' ie tot stand kwam, en het feit dat in 1997 de oorspronkelijk bedoelde volgorde in ere is hersteld draagt alleen maar daartoe bij.

Toen deze plaat uitkwam in '81 gingen we helemaal uit ons dak. Zo'n nummer als "The Oath" knalde er echt in.
Ik weet dat ik erg blij was met deze plaat ; het was duister, mysterieus, het rockte en was orkestraal. Veel beter dan de twee voorgangers. Ik heb deze plaat zoveel gedraaid dat ik drie exemplareren heb versleten. Letterlijk grijsgedraaid. Was dan ook blij dat ik uiteindelijk een cd-versie kon krijgen en enkele jaren later de remaster.
Ook nu (anno 2009)luister ik The Elder nog regelmatig. Een muzikaal en compositorisch hoogtepunt van de band en volstrekt tijdloos. Hadden ze hier ooit maar een vervolg op gemaakt, of een film. Zoals Madjack71 hierboven al meldde is dit een perfecte soundtrack.
Het zou Kiss sieren om dit eens live uit te voeren i.p.v. de zoveelste herhaling van het bekende werk.

kiss realiseerde zich (na de disco platen Dynasty en abomidabel slechte Unmasked) dat het tijd was om weer terug te keren naar de roots. Een concept album lijkt me dan geen handig idee. Het is vaker (en zeer zeker beter gedaan) door bands als Pink Floyd en The Who, en zelfs tegenwoordig (seventh Son of a Seventh Son van Iron Maiden) worden er betere gemaakt. Toegegeven, en klinkt weer iets beter, maar songs als "a World without heroes" en meerdere tracks zijn geen Kiss nummers. Kiss is een recht-toe-recht-aan rock en roll band, en daar moeten ze blijven. Frehley (die maar een track geschreven heeft op dit album, en het ook niet eens was met het maken van dit album) bewijst eens te meer de beste muzikant van het clubje te zijn. Ezrin en Reed klinkt goed, maar dan moet het ook werken. De plaat belandde snel in de uitverkoopbakken en dat is niet verwonderlijk. Kiss fans van weleer hadden de groep al lang de rug toegekeerd, en duidelijk was al wel, dat de oude roem nooit meer terug zou keren. 2.

Je klinkt zo echt als een verbitterde oude zeur. Het lijkt misschien gisteren maar Seventh Son Of A Seventh Son ligt ondertussen ook al 21 jaar achter ons...

Overigens vind ik dat The Elder behoorlijk ondergewaardeerd is door zogenaamde Kissfans die alleen maar Love Gun willen horen. Zeker voor Kiss is het gedurfd om met zoiets ambitieus op de proppen te komen. Van te voren weet je dat zoiets geen hits gaat opleveren.
The Elder staat dan ook bol van de interessante arrangementen een fenomenale sfeer en fantastisch gezongen bombastische hardrock.
Zelfs Gene Simmons laat horen echt te kunnen zingen.

Dit is misschien wel het meest evenwichtige album wat Kiss ooit gemaakt heeft. Om als Kiss zijnde met dit album op de markt te komen, moet je wel risico's durfen nemen, en dat deden ze dan ook. In eerste instantie werd dit album tot het bot afgekraakt door de trouwe fans. Pas jaren later is pas de waarde en wat voor mooi concept album dit is boven water komen drijven. Een wat andere Kiss plaat, maar daarom niet minder goed. Het is juist erg goed en creatief om eens met iets anders te durfen komen.

Wat ik juist zo waardeer aan KISS is dat ze in tegenstelling tot AC/DC andere dingen probeerden, dan iedere keer maar weer meat-n-potatoes rocknroll uitbrengen. Platen als Unmasked, Carnival of Souls en deze behoren dan ook tot mijn favorieten (met de oude rommel is overigens ook niets mis). Vooral Only You, Under The Rose en Mr. Blackwell vind ik prachtig.

Als je puur kijkt naar de periode 1978-1982 was KISS een muzikaal erg interessante band, interessanter dan inderdaad AC/DC.

De vier solo platen (1978) waren erg divers, van draakachtige fantasy rock (Gene), blues rock (Peter), stevige melodieuze rock met een paar epische stukken (Paul) en natuurlijk het onvervalste meesterwerk van Ace die naast de Heavy uitvoering van de Stones ook nog erg spacey klonk.

Dynasty (1979) en in mindere maten Unmasked (1980) lieten een lichtvoetige KISS horen die duidelijk andere gebieden wilde verkennen. Op beide platen staan sterke songs.

Music From The Elder (1981) is een uitstekend conceptplaat ontsproten uit het brein van Gene en tot leven verwekt door Bob Ezrin. Om Ace tegemoet te komen werd de plaat in zijn eigen studio opgenomen maar Ace was vaak niet aanwezig. Nieuwkomer Eric Carr kon zich ook niet echt vinden in deze plaat en de meeste solo's zijn niet van Ace maar van Paul Stanley.

KISS Killers en Creatures of The Night (1982) zijn prima hardrock en COTN tegen Metal aanleunende platen.

Ik ben het niet eens dat de roem nooit meer is teruggekomen daar de huidige tour de meest succesvolste tot nu toe is in de 35-jarige carriere van KISS.

Ik verwacht zelfs dat KISS volgende maand hun eerste nr.1 mag noteren met Sonic Boom in de States.

Slecht is inderdaad anders, maar goed (naar mijn mening) ook. En volgens mij heb jij iets tegen AC/DC... Ik heb alles van Kiss en AC/DC en nog zo'n 4500 andere cd's en elke groep heeft zijn hoogte en dieptepunten.

Oh ja en als ik even wat tegen Van Helsing mag zeggen... Uitstekende smaak! Die nummer vier is ook een goede....