KISS - Music from the Elder (1981)

Dit blijft mijn favoriete Kiss album. Het oudere werk kan ik trouwens ook prima waarderen. Maar dit heeft voor mij een heerlijk middeleeuws sfeertje en ik waan mij als een ridder op een paard door het oude Engeland van Koning Arthur. Of gekleed als Gene Simmons met die boots, dat zou ook wel stoer zijn geweest voor die tijd.
Sterke nummers als Under the Rose, Only You en Dark Light en A world without heroes, zijn dan misschien wel anders dan de fans gewend waren, maar doen niet onder voor het beste wat Kiss te bieden had....naar mijn smaak dan heh.
Dit voelt een beetje als een SAS-dag, lekker genieten.

Volgens mij ook is dit het beste dat ooit Kiss ooit gemaakt heeft. Toendertijd kreeg het niet zo'n goeie kritieken en ikzelf vond het nogal soft. Maar het intrigeerde mij wel en ik ben het altijd af en toe blijven draaien. Een volwassen Kiss, het kon blijkbaar.

Ik heb al zoveel verhalen en meningen omtrent dit album gehoord maar nu ik dit alles hierboven heb gelezen wordt ik toch wel erg nieuwsgierig!! Denk dat ik 'm maar meeneem de eerstvolgende keer als ik 'm zie liggen. Het liefst op vinyl!

Dat vinyl zit in een mooie gatefold, zoals je misschien al wist. Zeker doen dus.

Ja precies, ik heb 'm al tig keer zien liggen. Ziet er prachtig uit!! Ik durfde het echter nooit aan maar nu weet ik wel beter!

Op vinyl is het mooi, toch geef ik de voorkeur aan de geremasterde CDversie, omdat hier de nummers op de volgorde staan waarop ze ooit bedoeld waren. Maakt echt verschil in luisterervaring.

Oké ik weet het goed gemaakt; als ik de muziek goed vind, koop ik 'm ook op cd! Muziek ontdekken en luisteren begint voor mij op vinyl!

Ik heb het ook zowel op lp als cd.

Een Japanse versie zal moeilijk te vinden zijn en heel duur. Die heeft echter volgens wiki wel de oorspronkelijk bedoelde volgorde; maar mist dan weer Escape From the Island, wat daar op de achterkant van de single The Oath stond.

Aangezien het een conceptalbum is met een verhaal, is de oorspronkelijke volgorde hier echt wel van belang. Daarin ben ik het eens met Sinnerman.

Beetje harrie in de warrie, is het nu altijd, of af en toe.

Na unmasked wist ik het zeker. Dit word nooit meer iets. Maar het werd nog erger. THE ELDERpfffffffff ik word niet goed als ik deze cd alleen maar zie wat een gruwelijke hoes bijna even erg als de lp. Wat moet ik er over zeggen? World without hero's prima gene probeert ook nog te zingen ja ja het kan verkeren maar de rest ik ko....er op brrrr. Ace had voor de verandering eens volkomen gelijk

Tjonge wat een verschil in stemmen geven doe jij iggy. Wel erg zwart/wit vind ik, of een 0.5* of een 2.5*/3* en hoger. Er zijn ook nog tussenwegen anders hoor. Het zorgt er nu voor dat je rond de 1.5* standaard afwijking hebt, en dan kun je een user eigenlijk nauwlijks nog serieus nemen vind ik.

Dit is trouwens een erg mooie plaat, een plaat waarmee ze risico durven te nemen, een plaat zoals je ze zelden nog hoort. Dit is een concept album die je in zijn geheel dient te beluisteren, en geen nummers bij hoort te skippen.

Een goede plaat, en eens iets anders dan de hardrockende Kiss die we gewend zijn.

Dit begrijp ik niet (leg maar uit als je wilt): dus hoe groter je afwijking, hoe minder serieus je genomen word? Ik loop niet te fokken, maar snap je echt niet..?

Komt een beetje over als een met de wolven in het bos meehuil reactie. Het is jammer dat je niet inhoudelijk op de plaat ingaat. Want ik ben wel benieuwd in wat voor opzicht je The Elder nog minder vind dan Unmasked.
Unmasked vind ik een leuke party plaat, maar The Elder was een redelijk serieuze poging om echte muziek te maken.
Door velen verkeerd begrepen, maar tegenwoordig wordt de plaat best op waarde geschat.

Dat betekend dat je vaak of een 5* of een 0.5* geeft. Zo zwart/wit en zoveel verschil zit er niet tussen sommige albums van verschillende bands. Sommigen mogen graag hoog stemmen, en sommigen graag laag. Maar hoog en laag beide dan ben je niet een al te kritische luisteraar in mijn ogen.

En het kan toch niet zo zijn dat je het Ace Frehley album een 4* geeft en Destroyer een 3* dat deze dan maar gelijk een 0.5* is. Ik zie een 0.5* dan ook echt als tunnelvisie.

Inderdaad. Destijds een commerciële flop van jewelste maar vanuit artistiek oogpunt een volwassen en geslaagd werkje.

Vooral hier.. ik weet niet of het verder nu zo goed is gekomen met deze plaat hoor.

Ik snap je nu. ik had ook al gezien dat er behoorlijke verschillen zijn in zijn(?) stemgedrag per artiest, maar dat verhaal over het gemiddelde kende ik nog niet. (iedereen is toch nog wel vrij in zijn stemgedrag, toch?)

@orbit: Hier op deze site misschien, maar ook maar door een paar. Zelfs maar 54 stemmen waarvan niet eens alles even hoog is, en als je ziet hoeveel leden deze site heeft stelt dat ook niet veel voor.

Het probleem met dit album is dat het niet erg toegangkelijk is, (en enorm afwijkt van wat we gewend waren van Kiss) en het goede zich pas openbaart na meerdere luisterbeurten. Je moet er voor openstaan en het willen horen, maar dit is zeker een erg lekker album. Gewoon de tijd ervoor nemen en een keer beluisteren als je eens geen haast hebt dan komt het wel goed.

Ik zie het probleem eigenlijk niet. Als iemand nu sterk reageert in voorkeur en afkeer. Het is voor mij niet zo moeilijk voor te stellen dat er grote KISS fans zijn die aan dit album een echte hekel hebben, want met de gebruikelijke rechttoe rechtaan party rock heeft het wel weinig van doen.

Iedereen mag van mij uiteraard vinden en schrijven wat ie wil, maar ik vond het wel een beetje een haatreactie. Geen inhoudelijke vandaar een verhelderende vraag.
Wat er verder aan sterren gegeven wordt, zal mij mijn eigen ster roesten.

Tuurlijk is iedereen daar vrij in, moet hij ook zelf weten, alleen ik neem het niet al te serieus gewoon. Ach het is een nieuwe user en moet nog kijken hoe het allemaal gaat hier natuurlijk. Als het een regelmatige poster is en iemand die veel nieuwe muziek wil ontdekken dan draait hij daar vast vanzelf in bij.

Of wat Kronos zegt, als het een oude diehard Kiss fan is dan wijkt dit album natuurlijk wel enorm af van de oude overbekende hardrockende party band Kiss. Aan de hand daarvan zou je een 0.5* wel weer kunnen snappen dan.

Ik vrees van niet. Het is uiteindelijk ook maar een vrij banaal symfonisch rock album. Vijgen na Pasen als je ziet wat er van die opzet in de jaren zeventig al is gemaakt. Maar sommige KISS fans zullen het wel origineel gevonden hebben en het schijnt dan ook vooral een cultklassieker te zijn in die kringen.

Wat mezelf betreft, ik ben vast ook geen kritische luisteraar. Dit is namelijk wel KISS en ik was een elfjarige fan toen dit album verscheen. Mijn ervaring met muziek was beperkt van de Vlaamse top tien muziek tot het smurfenlied en van Alle Eendjes Zwemmen in het Water tot AC/DC, Iron Maiden en euh, KISS!! Met Music from "The Elder" was het even wennen maar ik vond het een erg avontuurlijke plaat. En van zo'n avontuurlijke jeugdliefdes moet je wel blijven houden.

Helaas deelt Paul Stanley de mening van Iggy en zal KISS nooit ook maar één song van The Elder live spelen, hoewel The Oath een prima opener zal zijn waar veel fans blij mee zullen zijn. Verder is The Elder vooral erg goed en heeft een kop en een staart. Het verhaal boeit mij voor geen meter maar de muziek des te meer. En daar gaat het toch om.

A World Without Heroes was anders een welkome gast op de Unplugged cd.
Maar ja de meningen van de Kiss bandleden veranderen nog wel eens.

Klopt.. het leunt wel aan tegen die symforock inderdaad, pompeus bombastisch.. maar waar het me bij de meeste jaren 70 bands een beetje lachwekkend en vaak slaapverwekkend uitgerekt overkomt vind ik het op The Elder juist wel fris klinken. Er hangt betere mystiek om de plaat en de nummers. Volgens mij was dit ook het eerste KISS album waarop nergens afbeeldingen van de bandleden waren te zien op de hoes.. maakte de magie kompleet. Wat was er met ze gebeurt? Spraken ze vanuit hun tombe? Affijn, zeker ook een beetje jeugdsentiment dit.

Fijn dat je me leest orbit, hahaha:
(bij Unmasked eerder vandaag geplaatst)

Had ik helemaal nog niet gelezen, haha! We zitten dus onafhankelijk van elkaar op één lijn

Berichten verplaatst naar Muziek > Algemeen > Stemgedrag

Feitelijk is dit Kiss die in de huid van een andere band is gekropen. Tuurlijk zijn de stemmen duidelijk herkenbaar, maar het totale geluid heeft niets met Kiss te maken. Vandaar waarschijnlijk dat ze nooit iets live van The Elder spelen. De nummers liggen te ver af van hetgeen de groep oorspronkelijk doet. Waarschijnlijk zoekende welke koers te varen na de commerciële periode van hiervoor, proberen de mannen iets heel anders, en niet onverdienstelijk. Het is hun meest donkere plaat. Ik meen me te herinneren dat deze plaat me meer aan Black Sabbath en aan Pink floyd deed denken als aan Kiss.

Dit is wel degelijk een goed album.

Paul Stanley zingt de sterren van de hemel, geen wonder dat hij is
gevraagd voor de Phantom of the Opera.

De solo's van Ace Frehley zijn ook kippevelachtig goed.